Santa Barbara og þjóðgarðamaraþonið mikla

Hér á eftir fylgir frásögn sem búin er að vera í smíðum frá því í fyrra og segir af ferðalagi frá því í fyrravor.

Eftir góða dvöl hjá Ragnheiði í New York (sbr. eldri færslu hér) flaug ég yfir Bandaríkin þver og endilöng til Ásdísar í Santa Barbara. Bandarískir flugmenn ráða held ég ekki alveg eins vel við loftókyrrð og íslenskir flugmenn. Að minnsta kosti hefur mér aldrei liðið jafnilla í flugi og yfir Klettafjöllunum - úffpúff! Ferðin tók 9 tíma í loftinu og eitthvað til viðbótar á landi svo ég verð að dást að Ásdísi fyrir að nenna að koma heim til Íslands í fríum! Tala nú ekki um áhættuna af að missa af flugi vegna "óveðurs" (smá snjóföl eða pínu vindur).

Santa Barbara flugvöllur

Það voru (hefðbundnar) stál og gler flugstöðvabyggingar á leiðinni (Washington DC og San Francisco) en Santa Barbara flugvöllur leit hins vegar út eins og lítið mexíkóskt vegahótel með pálmatrjám. Það var hlýtt rok frá fjöllunum sem gnæfa yfir og ég rölti út í strætóskýli til að finna vagn sem færi inn á stúdentagarða. Þurfti þó ekki að bíða lengi því þá mætti móttökusveit skipuð Daniel og Ásdísi á bílnum hans Daniels. Það var ein af síðustu ferðum bílsins undir hans stjórn því að heimför Daniels eftir hálfs árs dvöl sem skiptinemi nálgaðist óðum.

Hjólahringtorgið

Við ákváðum að halda mér bara vakandi til að venjast tímamismuninum, rölta um háskólasvæðið og kaupa í matinn. Háskólasvæðið í Santa Barbara er mjög flott og allt öðru vísi en það sem ég hef áður séð. Fullt af íþróttavöllum, hjólastígar og hjólahringtorg og ströndin jú bara spölkorn frá háskólanum. Það var reyndar vorhlé svo hringtorgið var ekki í mikilli notkun. Við hittum félaga Ásdísar og elduðum rauðgraut í matinn (rauðrófu-eitthvað spunnið upp á staðnum). Daginn eftir gengum við um allt og sóttum Daniel sem var á fullu að ganga frá lausum endum á skrifstofunni, pakka og þess háttar. Skelltum okkur í sjóbað og plönuðum ferðalag til að skoða þjóðgarða. Daniel gat mælt með hinu og þessu og Ásdís hafði líka séð ýmislegt svo á endanum vorum við með (alltof) langan lista af þjóðgörðum og stöðum sem okkur langaði að sjá. En það er jú allt í lagi!

Buslað í köldum sjónum

Við lukum bollaleggingum um ferðina með nokkrum vinum Ásdísar sem sögðu að við værum klikkaðar. Er það nokkuð nýtt? Snemma næsta morgun pökkuðum við okkar hafurtaski, sóttum bílaleigubílinn, redduðum geislaspilara og lögðum af stað út í óvissuna. Leið okkar lá um gular, rauðar, hvítar, grænar og bláar eyðimerkur og allt í allt heimsóttum við eina sex eða sjö þjóðgarða.

Lagt af stað

Fyrsta stopp var í Las Vegas þar sem við rúntuðum gapandi yfir gervilandslagi, byggingaframhliðum og mannfjöldanum. Eftir kóreiskan grillmat brunuðum við áfram til Hurricane og gistum þar á móteli í tvær nætur nálægt Zion þjóðgarðinum.

Angel's Landing

Í Zion

Lítill jarðíkorni í leit að nestismylsnu

Í Zion skoðuðum við grátsteininn, gengum inn gljúfur og upp á klettinn Angel's Landing til að njóta útsýnisins. Við höfðum leigt okkur DVD-myndir áður en við lögðum af stað og verðum að mæla sérstaklega með Just add water ... eða hitt þó heldur! Satt best að segja enduðum við á að horfa á Milk í beinu framhaldi til að bæta upp hræðilegheitin í vatnsmyndinni og urðum ekki fyrir vonbrigðum með hana.

Ásdís við fílahúðarfjallið

Ókum daginn eftir gegnum Zion upp í fjöllin til Bryce Canyon gegnum alls konar holur í klettum og fram hjá mjög sérkennilegum fjöllum með áferð svipuð fílsskinni. Á leiðinni lentum við í snjóstormi en náðum að skoða Sunset, Sunrise og Inspiring Point áður en allt varð grátt og Bryce Point vegi var lokað. Við hittum m.a. kaliforníska fjölskyldu á sportbíl í stuttbuxum og sandölum á gljúfurbarminum og leið hálfundarlega við hlið þeirra, vafðar inn í peysur, trefla og loðhúfur.

Göng á leið í Bryce gljúfrin

Þessa mynd tók stuttbuxnafjölskyldan fyrir okkur

Bíllinn með grýlukertum

Þegar létti til sást yfir gljúfurdalinn fullan af sandsteinstoppum

Þau voru ekki mjög hrædd þessi

Áfram lá leiðin í átt til Arches þjóðgarðarins með bogamyndunum í rauðum sandsteinsfjöllum. Þar var ennþá snjóföl yfir öllu en sólin skein svo það var ekki eins kalt og daginn áður. Við gengum að Delicate Arch og Landscape Arch og í átt að Double O Arch. Í Arches var talsverð umferð en þó ekki enn farið að skipa gestum að leggja bílnum í útjaðri þjóðgarðsins og ferðast með rútum innan hans. Frá Arches héldum við upp bratta brekku yfir í Canyonlands þjóðgarðinn til að skoða gljúfur og einn steinboga til viðbótar. Þjóðgarðsstarfsmaður gaf okkur góð ráð um hvað væri áhugaverðast að sjá og benti okkur á frábæran stað til að fylgjast með sólarlaginu af klettabrún um kvöldið.

Ásdís fær sér bita af Delicate Arch

Litið út eftir dalnum sem við gengum til að skoða Landscape Arch

Sólarlag í Canyonlands

Nú uppgötvuðum við að bensíntankurinn var orðinn eitthvað tómlegur og drifum okkur til Moab að fylla á hann. Þar fengum við okkur frábæra eldbakaða pizzu eftir að hafa gerst meðlimir í einhverju barfélagi (jafnvel þótt við fengjum okkur bara gos með matnum!) og forðuðum okkur undan slagsmálum við barinn. Sumir mormónanna "gefa" aðkomumönnum peninga til að þeir geti "boðið" sér upp á áfengi og komast þannig fram hjá einhverjum reglum um áfengisneyslu, frekar sérstakt!

Á leið inn í Monument Valley

Við fundum seint og síðar meir gistingu um nóttina og héldum samt snemma af stað gegnum Monument Valley í átt að Grand Canyon. Ásdís þekkti stað þar sem indíánarnir leiðsegja gestum um risaeðluspor og við heimsóttum líka mörg tjöld handverksindíána. Þeir höfðu fremur sorglegar sögur að segja af meðferð stjórnvalda á lendum þeirra og ættbálki en voru ekkert að væla samt, sögðu bara æðrulausir frá. Um kvöldið litum við yfir Grand Canyon, hittum hreindýr og horfðum á sólarlagið með hópi skáta.

Turn á bökkum Miklagljúfurs

Fleir gæf dýr

Horft yfir gljúfrið

Sólarlag í Miklagljúfri

Næsta stopp var Dauðadalurinn. Leiðin þangað lá gegnum eyðimerkur og draugabæi sem þó voru smám saman að vakna til lífsins fyrir ferðamannastraum sem færi brátt að glæðast. Salteyðimerkur og alls konar litir í fjöllunum í Dauðadalnum minntu okkur á snjóbreiður og háhitasvæði á Íslandi. Næstum eins og að koma heim! Alveg þar til skall á sandstormur. Úff! Það var á tímabili eins og vörubíll æki við hlið okkar og hellti yfir okkur sandhlassi jafnt og þétt. Það sást ekki einu sinni næsta vegstika heldur bara rétt í vegarmálninguna undir bílnum. Við ókum fram á hverja biluðu bensíndæluna af annarri og fylgdumst með nálinni lækka flugið. Starfsfólk þjóðgarðsins sagði að það væri aldrei að vita hvað sandstormurinn entist lengi svo við ákváðum að bruna af stað undan storminum í átt að næstu bensínstöð. Þangað náðum við rétt í tæka tíð og sprungum úr hlátri í spennufalli yfir að enda í bænum Trona, sögusviði myndarinnar "frábæru" Just add water, eftir ævintýralega ökuferð.

Okkur fannst landslagið minna töluvert á Ísland

Salteyðimörkin

Saltkristallar

Litir líkt og á háhitasvæðunum heima

Ekið gegnum sandstorminn

Áfram héldum við og komumst heim til Santa Barbara í sykursjokki um nóttina, tókum því rólega daginn eftir á Campus og við ströndina og ég skrapp í heimsókn til Baldvins til að fræðast um frisbígolf meðan Ásdís forritaði svolítið í Matlab. Dvölinni í Santa Barbara var að ljúka og ég flaug um LA til Seattle daginn eftir. Meira um það í næstu sögu. Fleiri myndir úr þjóðgarðamaraþoninu er að finna hér.

Safnanótt

[Eiginlega er færslan um ferðalagið til Vesturstrandar Bandaríkjanna frá því í fyrra alveg tilbúin, bara eftir að setja inn myndir, já, og ég ætlaði fyrir löngu að vera búin með ársyfirlitið fyrir 2009 en það bíður eitthvað enn vegna anna í skóla og vinnu...]

Á föstudaginn buðu mamma og pabbi mér í leikhús að sjá "Fyrir framan annað fólk" í Iðnó. Alveg óhætt að mæla með því stykki en það er í senn mjög fyndið og vekur til umhugsunar um ýmiss konar áráttur og viðbrögð við þeim. Mamma hafði rekið augun í að sama kvöld væri safnanótt og við sáum lokin á fínustu ljósadýrð með tónlist við ráðhúsið áður en leiksýningin hófst. Eftir hana skutumst við síðan í Norræna húsið til að kíkja á 52 húfur og skiltin hans Helga Hóseassonar. Hvort tveggja kom mjög á óvart. Ekki grunaði mig að hægt væri að prjóna svona fjölbreytilegar húfur og skiltin sómdu sér vel á veggjum litla salarins í kjallaranum. Það er alltaf svo gott að koma inn í Norræna húsið, góður andi og húsið svo fallegt.

Pabbi og mamma voru orðin þreytt svo ég fékk bílinn lánaðan og hélt áfram í Þjóðmenningarhúsið til að hlusta á Ólöfu Arnalds. Fallega, fallega tónlist! Í apríl kemur víst nýr diskur frá Ólöfu og því komin enn ein ástæðan til að hlakka til vorsins. Á efstu hæð Þjóðmenningarhússins er þessi líka fína sýning um kvikmyndir á Íslandi og niðri í stóra salnum eru ísskápar með nægu plássi til að semja seglaljóð á. Ég hef séð svona segulljóðorðasöfn á ensku og oft pælt í hvort ekki væri hægt að framleiða svoleiðis á íslensku. Þarna sýndist mér hafa verið notuð merkiborðavél (e. labeller) til að gera orðaborðana og þeir síðan límdir á segulþynnur. Sniðugt!

Neyðarlínutal

Það sem af er þessu ári hef ég hringt þrisvar í neyðarlínuna. Fyrst til að láta vita af ofurölvi manni sem var sofnaður úti á götu niðri í bæ í fimbulkulda, næst til að segja frá gömlum manni sem var á glæfralegu vappi uppi á þaki margra hæða blokkar í sparifötunum og loks til að kalla eftir sjúkrabíl þegar ég kom að slysi þar sem ekið hafði verið yfir lítinn dreng.

Það var árvökull nemandi sem tók eftir gamla manninum og þið getið rétt ímyndað ykkur að það varð ekki mikið úr þeim stærðfræðitíma. Einn strákanna reyndist vera í björgunarsveit og stökk af stað yfir götuna til að freista þess að komast upp á þakið og ræða við manninn meðan við hin fylgdumst agndofa með hvítu hári og sparifrakka þyrlast upp í vindinum og tókum andköf í hvert skipti sem sá gamli hætti sér fram á þakbrún - og það gerði hann ekki ófáum sinnum. Mikið fannst okkur lögreglan vera lengi á leiðinni... en það fór allt vel og þetta reyndist vera rúmlega áttræður formaður húsfélagsins í blokkinni að tékka á þakrennunum! Svellkaldur og lítið að fást um vegfarendur í kring sem urðu auðsýnilega álíka skelkaðir og við.

Í vetrarfríi tengdu nemendamóti VÍ skrapp ég norður yfir heiðar til afa og ömmu. Það var mjög fallegt veður alla helgina, frost og heiðskírt svo ég fór í sund og göngutúra milli þess að heimsækja ættingja og vini. Á einni göngunni út Brekkugötuna datt mér sem snöggvast í hug að kíkja á styttuna af Helga magra og Þórunni hyrnu og horfa yfir bæinn í góða veðrinu, heyrði þá bremsuhljóð og vein og svo barnsörvinglunaröskurgrát og hljóp til baka. Lítill drengur hafði skotist yfir götuna án þess að líta til hliðar (einstefna og ekki mjög fjölfarin gata) og lent fyrir bíl! Sem betur fer fylgdi annar bíll í kjölfarið og í honum nokkrir vaskir piltar sem með samstilltu átaki lyftu bílnum ofan af drengnum þannig að foreldrarnir (sem komu hlaupandi út úr húsi í götunni) gátu dregið hann fram undan bílnum. Stráksi var með hjólför yfir sig miðjan en líklega fór betur en á horfðist, a.m.k. virtist hann nokkuð hress (grét hraustlega) og sjúkraflutningamennirnir sem komu strax á staðinn (engin bið þar) skoðuðu hann í rólegheitunum.

Þetta er líklega ekkert óvenjulegt - að stundum þurfi oftar að hringja í 112 en annars (þótt ég hafi ekki þurft þess svona oft hingað til) - en mér finnst samt eins og það hafi líka verið óvenjulega margar fréttir af slysum undanfarið, hvað finnst ykkur?

Óskiljanlegt

Þjóðhagslega hagkvæmt að eyðileggja vatnsból Reykvíkinga? Kröfuganga gegn því að umhverfisráðherra setji spurningamerki við áformin? Jah, detti mér nú allar dauðar lýs úr höfði!

Jæja

Færsla um þjóðgarðamaraþon með Ásdísi og seinni hluta vorferðalagsins liggur enn hálfkláruð og rykfellur víst enn frekar fram að jólum með þessu áframhaldi. Ég ætlaði ekki að hætta að blogga en einhvern veginn snýst nú allt um kennslu, að undirbúa kennslu, fara yfir verkefni, skrifa verkefni, ígrunda (í kennaranáminu) og fleira í þá áttina þessa dagana. Stundum gerast samt hversdagsörsögur sem segja mætti frá á blogginu (svona þegar tóm gefst til skrifa) og hér að neðan kemur ein slík.


Júdó er sniðugt. Einhvern tíma lærði ég undirstöðuatriðin í júdó hjá Bjarna Friðrikssyni í Ármanni. Ef ég man rétt þá var Helgi Tómas að æfa þar og ég fékk að fljóta með. Það fyrsta sem maður lærir í júdó er að detta og þessi lærdómur virðist byggjast inn í mann líkt og sundtök eða hjólstig. Alla vega er ég tvisvar búin að lenda í slysi á hjólinu síðan í sumar og í bæði skiptin hefur það bjargað miklu að ósjálfrátt fór ég í júdórúllu í stað þess að bera fyrir mig hendurnar. Í fyrra skiptið var ég að leita að götunni hennar Rástu og hjólaði á ljósastaur (!) í þungum þönkum yfir hvort það væri nú þessi gata eða sú næsta. Seinna skiptið var núna um daginn. Þá kom skyndilega bíll á fleygiferð út úr innkeyrslu og ekki séns að stoppa eða beygja frá svo kabúmm ég flaug í boga og lenti fyrir einhverja heppni á grasigróinni umferðareyju, heil á húfi fyrir utan stórt mar og tognaða tá. Annað hvort er ég svona ljónheppin eða júdóið bjargaði því að meiðslin urðu ekki verri en þetta.

Dýrasta klósettferð lífs míns

Eftir notalegt sunnudagskvöld með Huga, Óla frænda frá Svíþjóð, Peter, Stefan, Heiðari, Líneyju og Sigga og pabba og mömmu hjóluðum við Stefan á Guðrúnargötuna og hófumst handa við samsetningu skrifborðs og fleira sem flutt hafði verið af Reynimelnum fyrr um daginn. Seinna um kvöldið var von á Anniku frá Freiberg sem tekið hafði skyndiákvörðun um að fljúga til Íslands og krækja þannig í skottið á ferð foreldra sinna um miðhálendið.

Georg mætti á svæðið til að taka á móti Anniku, við bjuggum um hana á sófanum og ég ætlaði rétt sem snöggvast að skreppa á klósettið þegar ógæfan reið yfir. Kannski svolítið dramatískt orðalag en lykillinn sumsé brotnaði í skránni þegar ég ætlaði að yfirgefa náðhúsið! Þá voru góð ráð dýr. Eftir nokkrar bollaleggingar fjarstýrði ég Stefan til að hringja í pabba í von um að hann gæti lánað okkur verkfæri. Enginn svaraði. Næsta ráð var að hringja í Sigga og Líneyju og til allrar hamingju voru þau ekki farin að sofa þótt klukkan væri að skríða í eitt.

"Hello, uhm, this is kind of an emergency..." byrjaði Stefan símtalið og svo tók ég við eftir fremsta megni. Það er undarlegt að tala í síma í gegnum skráargat, ég mæli ekki með því. Meðan Líney og Siggi tóku til verkfæri (hver fann upp sexstjörnuskrúfuna?! þarf að finna þann snilling í fjöru...) leitaði ég að mögulegum útbrotstólum í öllum skápum en varð ekki mikið ágengt: naglaklippur, skæri, ... ekkert dugði til að losa skrúfurnar mín megin. Siggi var með þetta fína skrúfjárn sem passaði næstum því og tókst bæði að losa skrúfur og ýta út lykilbútnum brotna.

Hvað gætum við gert næst? Ekki áttum við nógu langan stiga til að ná upp á aðra hæð og þess utan er glugginn frekar óþægilegur (lesist: nánast ómögulegur) útgöngu. Þá fékk ég hugmynd. Tannþráður! Ég sendi tannþráðsenda út um gluggann og niðri í garði batt Líney poka með skrúfjárni og lykli að herbergi Stefans (ef ske kynni að hann passaði) fastan svo ég gæti veitt herlegheitin aftur upp. Nú var hafist handa við að losa skrúfur og prófa lykla. Lykillinn atarna reyndist vera nákvæm spegilmynd baðherbergislykilsins og því borin von að hann gæti hjálpað. Ekkert þýddi heldur að skrúfa af hurðarhúninn og hjarirnar voru pikkfastar.

Hinu megin hurðarinnar upphófust nú tilraunir með herðatré enda sumir þeim megin komnir í spreng og langaði að nýta baðaðstöðuna. Herðatréð festist í skránni dágóða stund og þótt mér þætti þetta ennþá mjög fyndið, absúrd og súrrealískt þá var baðkarið kannski ekki alveg besti rúmkostur sem ég gat óskað mér það sem eftir lifði nætur. Því var hringt á lásasmið og herðatréð náðist út með braki og brestum rétt í tæka tíð til að smiðurinn knái gæti komist að með tólin sín og opnað dyrnar. Þetta varð dýrasta klósettferð lífs míns. Kettir í Norðurmýri settu upp á sér stýri og úti er ævintýri.