Jólin, jólin, jólin koma brátt...

Vígsluathöfnin var nú ekki erfið! Okkur var skipað upp á svið, skipt í tvo hópa og hvorum hóp úthlutað einum hamri, ógrynni af listum og nöglum. Síðan fengum við þrjár mínútur til að smíða koll og það lið ynni sem gæti lengst setið á sínum kolli áður en hann dytti í sundur. Í mínu liði var einn fyrstaársnemi og þrír fullir stærðfræðinemar frá Halle sem voru í heimsókn hjá vini sínum.


Þremenningunum fannst ægilega fyndið að þykjast vera fyrstaársnemar. Þeir stjórnuðu smíðinni og varð útkoman eftir því skrautleg. Ég tók nú samt hamarinn í mínar hendur því annars hefðu líklega nokkrir puttar fengið vænt högg. Hitt liðið var alfarið skipað nýnemum og unnu þau auðvitað kollasmíðakeppnina. Eftir þetta var sá nemi í hvorum hópi sem minnst hafði hjálpað til við kollsmíðina látinn flytja fyrirlestur.


PowerPoint-glærum var varpað á vegg og strákgreyin urðu vessgú að þykjast vera mjög vel inni í flugaflfræði og hagnýtri efnafræði. Annar útskýrði hvernig flugvélavængir virka og hinn öll efnasamböndin sem liggja að baki peningaseðlum. Geisp. Þeim fórst þetta samt alveg merkilega vel úr hendi.


Næst var komið að kennurunum að láta ljós sitt skína. Þeim var skipað í tvö lið og fengnir í hendur hljóðnemar. Varpað var á vegginn tölvuleik og svo hófust leikar: hvort lið stóð fyrir eina linux-mörgæs með leysibyssu. Síðan birtust hugarreikningsdæmi efst á skjánum og duttu æ hraðar til jarðar eftir því sem borðunum fjölgaði. Kennararnir urðu að segja lausn dæmanna og þá gat mörgæsin skotið þau niður. Hápunkturinn var í lokaborðinu þegar einn prófessoranna bunaði út úr sér lausn á 17*13 á örskotsstundu, vel að verki staðið!


Annars leið nú vikan frekar hratt. Á miðvikudag og fimmtudag voru nefnilega svokallaðir netafræðidagar með gommu af áhugaverðum fyrirlestrum. Sérstaklega fannst mér spennandi verkefni František Kardoš, doktorsnema við tækniháskólann í Kosice, Slóvakíu, sem nefndist "Symmetry of fulleroids". Greinar um verkefnið hans bíða birtingar en þangað til geta áhugasamir t.d. skoðað þetta.


Á föstudaginn tókst mér í fyrsta skipti að leysa tölvuarkitektúrdæmin áður en helgin hófst og var því fagnað með heimsókn í jólasmákökubakaríið þeirra Kötju, Violu og Christinu. Þær voru búnar að baka kardimommukökur, kanilstjörnur og súkkulaðidropa. Namminamm. Ég gat hjálpað svolítið við að skreyta og Dirk, Kay og Steffen komu líka til að "hjálpa til" en þeirra hjálp fólst í að "samþykkja" kökurnar. Annað tilefni til fögnuðar var að við David höfðum fengið þær fréttir að við kæmumst með til Nürnberg á laugardeginum. Húrra!


Seinna um kvöldið kom svo í ljós að einungis var pláss fyrir mig af því að ég hafði skráð mig á biðlista en David gleymt því. Svakaspæling. David ákvað því að fara í Rotewegpartýið sem við höfðum annars ákveðið að sleppa til að sofa nægilega mikið fyrir Nürnbergferðina. Mústafa hafði samt sagt að hugsanlega væru aukasæti í rútunni svo ég fór snemma að sofa og mætti korter í sex út á rútubílastæðið. Klukkan fimm mínútur í sex var ljóst að það væri akkúrat eitt laust sæti. Ég fékk tíu mínútur til að hlaupa eins og byssubrandur til Davids, hringdi svona þrisvar í hann á leiðinni, hamaðist á dyrabjöllunni og hringdi samtímis ótal sinnum uns David rankaði við sér.


Það var ansiringlaður, þreyttur, þunnur og þvældur en að sama skapi glaður David sem hljóp með mér út í rútu á síðustu stundu. Lukkulega hafði ég tekið með vatn og nesti til að hressa hann við og svo sváfum við alla leiðina til Nürnberg. Þar biðu okkar leiðsögukonur, sprækar en nokkuð aldraðar og Hale, Faruk og David ákváðu að fylgja enskri leiðsögn en ég elti þá þýsku. Hún talaði Fränkisch og hugaði lítt um að einfalda mál sitt fyrir okkur útlendingana. Þar sem ég hafði heyrt þetta flestallt áður með Líneyju Höllu sumarið 2001 tók ég því að mér hálfgerða einkaleiðsögn fyrir Teresu og Camillu samhliða því að hlusta á hópleiðsögnina.


Í Nürnberg var allt yfirfullt af ferðamönnum - hjálpi mér! Það voru víst 120 leiðsögumenn á ferð með hópa samtímis og náðu samt ekki að anna eftirspurn. Mér leið hreinlega hálfilla í mannþrönginni þegar við nálguðumst jólamarkaðinn og hefði vel verið til í að geta flogið eins og Kalli á þakinu yfir mannhafið. Við fyrstu sýn var ekki beint jólaleg stemmning heldur okur, græðgi og troðningur. Eftir að hafa séð klukkuspilið á Frúarkirkjunni í fjarska og gefist upp á að nálgast Schönebrunnen brunninn fórum við Camilla í átt að Lorenzkirkju og hittum Hale, Faruk og David.


Að loknum verslunar- og safnaleiðangri gátum við samt ekki haldið heim án þess að draga andann djúpt og demba okkur í jólamarkaðsrölt. Leiðsögukonan hafði varað okkur við vasaþjófnaði og þegar við höfðum skipað okkur í gætum-hvers-annars-flokk, lært að vara okkur á regnhlífaárásum og vorum búin með innihald eins Glühwein-stígvéls gekk markaðsröltið miklu betur. Við fundum ýmislegt skondið að skoða, létum stígvélin dansa öðrum vegfarendum til mikillar kátínu og hlýddum á málmblásara flytja jólalög. Hópurinn hittist svo allur þreyttur og blautur í rútunni og enn var sofið alla leiðina heim jafnvel þótt klukkan væri ekki nema rétt um fjögur...


Á sunnudeginum fór ég í smá hjólatúr um Freiberg - hafði ekki gefið mér tíma til þess síðan einhvern tíma í október! Lagði bara af stað í einhverja átt sem ég hafði aldrei prófað áður og ákvað að halda upp á eitthvert fjall. Þar rambaði ég á gömlu silfurnámurnar, námusafnið, vísindagarð og fleira. Gamangaman. Reyndar var það allt lokað en það var samt margt úti til að skoða. Hinu megin við fjallið fann ég síðan kirkjugarð með alls konar minnismerkjum, trjám og gróðri og þar fyrir handan verkamannahverfi sem minnti mig svolítið á Vesturbæinn.


Hringurinn lokaðist síðan þegar ég áttaði mig á að ég væri við hús útlendingaeftirlitsins þar sem ég fékk dvalarleyfi í haust. Bak við það reis gríðarstór niðurnídd verksmiðja sem hafið var að rífa. Eftir að hafa séð hvernig miðbærinn og gömlu silfurnámurnar hafa verið gerðar upp var þetta heldur sorgleg sjón en samt gaman að mynda... alveg þangað til ég fékk það á tilfinninguna að einhver væri að fylgjast með mér inni í verksmiðjuhúsinu, þá hélt ég heim á leið.


Á leiðinni heim hjólaði ég gegnum miðbæinn og þar var allt fullt af lífi, aldrei þessu vant. Búðum er víst leyft að hafa opið á aðventusunnudögum og jólamarkaðurinn dregur líka fólk að. Þarna var samt mun rólegri og skemmtilegri stemmning en í Nürnberg og allt helmingi ódýrara. Ætli það sé ekki best að fara til Nürnberg fyrir hádegi á virkum dögum en annars á svona litla krúttlega markaði eins og hér í Freiberg, gæti hvað best trúað því!


Núna var ég að koma frá próftilkynningaskrifstofunni. Þar eru auðvitað skrýtnir opnunartímar og langar raðir. Held samt að mér hafi tekist að skrá mig í þessi sex próf sem ég á að taka í febrúar og mars. Þá er bara að bíða og sjá hvernig þau raðast niður - það er nefnilega "samkomulagsatriði" hér! Fram til annarrar viku janúarmánaðar hafa prófessorarnir sumsé tíma til samningaviðræðna við þá sem vilja taka próf hjá þeim... ansi skondið fyrirkomulag, finnst ykkur ekki?


Í næstu viku eru síðustu fyrirlestrarnir og á föstudaginn held ég vestur á bóginn. Haukur og Angelika eru á fullu að breyta og bæta í Bielefeld - herbergjaskipan verður til að mynda komið í það horf sem var þegar Lára og Inga voru pínukríli, mikið parketlagt og málað. Bara eldhúsið fær að bíða fram yfir hátíðarnar. Við Lára og Inga erum orðnar ansispenntar að sjá útkomuna og ekki síður að hittast aftur!

Aðventutíð og tyrkneskt te

Í kvöld fer fram vígsla nýnema í skor stærð- og tölvunarfræðinema, Fakultät 1. Verður spennandi að sjá hvaða þrautir bíða mín þar! Félagið getur ekki talist mjög virkt miðað við Stigul - einungis eitt keilukvöld verið haldið það sem af er misserinu - en ég held að plakatið fyrir þetta kvöld bæti það alveg upp, sjáiði til:


Helgin eftir síðasta pistil var undirlögð af forritun skilaverkefnis á smalamáli en því skyldi skilað fyrir þriðjudag. Eftir vinnu okkar Kay fram á miðnætti mánudags tók ubuntu upp á því að koxa. Sáum við fram á uppsetningu debian fram á næsta morgun en ákváðum að prófa aðra möguleika fyrst, þutum á hjólunum upp í URZ (reiknistofnun) og hugðumst nota aðgangskortin okkar til að ljúka verkefninu í tölvuverunum.


Opnunartímarnir reyndust hins vegar ekki vera álíka og heima. Opið frá klukkan 7 til 22:30 mánudaga til föstudaga, ávallt þarf aðgangskort að tölvuverunum og til viðbótar þarf aðgangskort að útihurðinni frá klukkan 18 til 22:30. Hvað er þá til bragðs að taka? Við reyndum að banka á glugga og telja Christian félaga okkar á að hleypa okkur í tölvuna hans en sá var á leið í háttinn og hreint ekki á þeim buxunum að taka á móti gestum.


Þar sem við vorum orðin frekar þreytt, var á endanum skrifað undurfagurt afsökunarbréf til Helge æfingastjóra og fengum við frest fram á þriðjudagskvöld til að ljúka verkefninu í tölvuverunum. Tíu klukkustundir forritunar án hlés, matar eða drykkjar eru ekkert spaug svona eftir á að hyggja, já, við skulum segja að þetta hafi verið frekar "súr" þriðjudagur - svona á Stiglamáli!


Herra Mönch, sem kennir okkur rúmfræðilega líkangerð og tölvugrafík, talar mjög hratt á saxnesku og skrifar svo óskýrt og hratt að jafnvel Þjóðverjarnir fylgja ekki öllu. Hale vinkona mín frá Tyrklandi gafst hreinlega upp eftir fyrsta tímann svo ég ljósrita alltaf glósurnar mínar handa henni. Í síðustu viku hafði safnast upp dágóður bunki af glósum svo Hale bauð mér í te á fimmtudaginn til að fara gegnum herlegheitin.


Í stuttu máli sagt þá fékk greinargóða kynningu á sögu og náttúru Tyrklands auk þess að bragða nánast alla helstu þjóðarrétti Tyrkja þetta kvöld, í það minnsta alla rétti nema einn sem taldir voru upp í kynningarbæklingi um Tyrkland og við skoðuðum í bak og fyrir. Því miður sofnaði myndavélin mín en Hale tók nokkrar fyrir mig svo ég get bráðum skipt þeim út fyrir þessar sem ég fann á netinu.


Ekki var nóg með að Hale hefði bakað kartöfluumslög (börek) og valhnetukúlur, heldur hafði mamma hennar að auki bakað baklava, 40-lagaköku með ferskum pistasíum (maður þarf að fletja örþunnt deigið út 40 sinnum!), og sent ásamt krydd-kíkertusnakki og tyrknesku núggati til Freiberg. Bruggað var tyrkneskt te í katli á tveim hæðum og tyrkneskt kaffi mallað í potti og hellt í oggulitla bolla. Þegar komið var niður að botnsetinu í kaffibollunum átti svo að skella undirskálinni ofan á bollan, rugga þessu svolitla stund með úlnliðshreyfingu, snúa snöggt á hvolf og bíða.


Þá tók Faruk, vinur Hale, bollana og spáði í þá. Svei mér þá alla mína daga, hugsaði ég, því að ég hef ekki minnsta áhuga á að vita hvað framtíðin ber í skauti sér. En einu sinni verður allt fyrst og við fengum báðar dágóðan pistil sem verður fróðlegt að vita hvort rætist. Nú þegar hefur eitt brugðist - mér til mikils léttis - því ekki var allt jákvætt sem í bollanum stóð!



Einhverja næstu daga á ég von á böggli frá HÍ með bæklingum til að dreifa í mensunni. Í næstu viku verða nefnilega kynningardagar erlendra háskóla. Annars er jólakvöld félags alþjóðastúdenta í næstu viku, jólatónleikar og fleira jólajóla. Aðventutíðin er haldin mjög hátíðleg hér - samnemendur mínir gera herbergin sín jólaleg, eiga pýramída, hnetubrjót eða reykkelsiskarl héðan af Erzgebirge-svæðinu og minnst eitt en oft tvö til þrjú jóladagatöl með súkkulaði eða litlum pökkum að heiman!


Það er gaman að fylgjast með þessu en ég finn satt best að segja litla þörf hjá sjálfri mér til að "jólastússast" svona mikið. Auk þess flýgur tíminn enn sem fyrr - sirkúsnum missti ég til dæmis alveg af vegna verkefnavinnu. Um helgar skiptast tvö fög aðallega á - tölvuarkitektúr aðra hverja helgi og stýrifræði helgarnar á móti. Mig langaði reyndar til Nürnberg á jólamarkað með félagi alþjóðastúdenta um næstu helgi en var of sein til að skrá mig. Það gengur samt eiginlega ekki að ég missi alveg af jólamörkuðunum... Planið er því að ná því að skoða jólamarkaðinn hér í Freiberg og/eða í Dresden áður en þeim verður pakkað aftur ofan í kassa. Hlýt að geta búið til tíma fyrir þau skemmtilegheit!

Sirkús

Maríuhæna hefur gert sig heimankomna í lampanum mínum. Hún er krúttlegt gæludýr en svolítið athyglissjúk - sest alltaf á tölvuskjáinn eða slær saman löppunum/vængjunum svo það bergmálar í lampaskerminum.


Á flötinni handan við götuna hafa öllu stærri dýr ásamt fjölda eigenda komið sér fyrir. Þar er á ferð heilt fjölleikahús! Munið þið eftir sirkúsnum Arena sem kom stöku sinnum og fór hringferð um landið? Hann mátti ekki taka dýrin sín með. Þessi heitir eitthvað annað og það eru dýr með í för. Á einum vagninum eru meira að segja ljónamyndir...


Þótt ekki sé nafn fjölleikahússins Arena þá var nú samt haldið hér í vikunni partý að nafni Campus Arena og vel mætti líkja því við sirkús. Mensunni var breytt í dansklúbb með hljómsveitum og skífuþeytum fram eftir nóttu með tilheyrandi sirkússtemmningu. Partýið var gríðarlega fjölsótt og frá miðnætti minnti svitastigið hreinlega á kjallarann í Laugalækjarskóla, hver man eftir því?!


Góður kjarni stærðfræðinema mætti og saman hoppskoppuðum við og dönsuðum eins og brjálæðingar - virkilega góð útrás. Daginn eftir var lögboðinn frídagur, Buß- und Bettag, ætlaður til tilbeiðslu og iðrunar. Eiginlega mætti nefna hann Betttag, því ágætt tækifæri gafst til að sofa fram eftir. En nei, er ekki dæmigert að Mormónar ákveði að koma í heimsókn á svona degi og draga stúdentagarðsbúa á fætur?


Bank, bank. Tveir menn spyrja eftir móðurmáli mínu og biðjast afsökunar á ónæðinu þegar þeir sjá ringlaðan nýkomináfætur svipinn. Uh, ha, sko, íslenska... hérna, hverjir? Andköf. Íslenska! Fjögur augu opnast upp á gátt. En ÁHUGAVERT!!! Býst hálfgert við að þeir opni á mér munninn og skoði tunguna eða eitthvað álíka en þá rétta þeir fram dreifirit um heimsendi, ég átta mig, bauna út úr mér að ég sé trúlaus og skelli hurðinni aftur.


Var þó heppnari en strákarnir hérna niðri. Þeir fengu heimsókn fjögurra pörupilta klukkan sex sama morgun: innbrot. Heppilega vöknuðu þeir og náðu að styggja þjófana þannig að litlu sem engu var stolið. Hitt var hins vegar öllu óskemmtilegra að í eftirförinni réðust náungarnir á einn af skiptinemunum í WGinu svo hann meiddist þónokkuð. Svo virðist sem ástæðan fyrir því að þeir réðust akkúrat á þennan eina sé sú að hann er með annan hörundslit en hinn dæmigerði Þjóðverji - rasismi! Alveg ömurlegt...


Kaldhæðnislegt að áður en ég frétti af þessu svaraði ég könnun um stúdentagarðana og var einmitt mjög jákvæð í öryggishlutanum. Tjah, ekki svo að skilja að núna sé ég hrædd við að búa hér, en þetta hefði nú samt örugglega haft einhver áhrif á svörin.


DAAD boðaði til fundar á þriðjudaginn í ráðhúsi Dresdenborgar eins og áður var frá sagt. Mér hafði verið sagt að dagskráin stæði frá fjögur til átta og fékk leyfi til að mæta klukkan fimm svo ég næði stýrifræðidæmatímanum. Í raun var samt dagskráin bara til rétt rúmlega fimm, alla vega heyrðum við Pit einungis um 10 mínútur af fyrirlestri og var svo stefnt að hlaðborði. Eftir spjall við krakka m.a. frá Kólumbíu, Chile og Rússlandi tók við íslenskukennsla alveg fram að lokun ráðhússins og þetta var sko eitthvað annað en kennslan síðasta vetur! Gaman að hafa áhugasama nemendur.


Í Dresden var jólaskraut farið að skjóta upp kollinum í miðbænum og núna er líka búið að skreyta gamla bæinn hér í Freiberg. Síðast þegar ég gekk um Obermarkt var meira að segja verið að leggja lokahönd á uppbyggingu lítilla húsa fyrir jólamarkaðinn. Ósköp líður tíminn hratt...

Stærð- eða sálfræði? Áfram Ísland!

Jahhananú - breyting yfir í betaútgáfu bloggers tók svolítið á, sérstaklega fór aumingjans halóskan alveg í kerfi, en núna ætti allt að virka. Látið mig endilega vita ef eitthvað er í ólagi eða ef einhvers af gamla blogginu er saknað.

Þann 11. nóvember klukkan 11:11 hófst undirbúningur Fasching með lúðrablæstri á markaðnum

Í þarsíðustu viku gerðist satt best að segja fátt markvert. Mestur tími fór í að veita ringluðum skólasystrum sálfræðiaðstoð (af hverju er ég að læra stærðfræði?) og forrita í C. Jújú, hafið engar áhyggjur, ég veit alveg af hverju ég er að læra stærðfræði - það er bara svo ótrúlegt hvað ég kemst oft í hlutverk krísuráðgjafa...

Hjónabandssælan okkar Aniku

Freiberg er mikill rigningarbær. Það minnir hreinlega á Reykjavík mínus sjávarloftið. Loftið er nefnilega mjög þurrt - raunar svo mjög að ég þarf líklega í fyrsta skipti á ævinni að klína einhverju framan í mig til að verja húðina ef sólarvörn er frátalin. Kremfróðir lesendur mega alveg gefa mér ráð. Þangað til nota ég safann úr aloe vera plöntu - tjah, það virkar alla vega ef maður brennur í sólinni og þá vonandi á þurrkinn líka?

Fyrirlestur um Ísland

Þessa vikuna undirbjó ég íslenskt kvöld af miklum móð. Þrátt fyrir að kvöldið bæri upp á sama dag og Fasching þá mættu svo margir að það hreinlega komust ekki allir inn! Sérstaklega var gaman að nánast allir sem eru með mér á ári í stærðfræði gátu komið. Fyrst á dagskrá var fyrirlestur um land og lýð með áherslu á náttúru og jarðfræði því hér er frekar sterk jarð- og landfræðideild og þá áhugi á þessu tvennu mikill. Hefðirnar og maturinn slógu samt líka í gegn - sérstaklega vöktu jólasveinarnir þrettán, Grýla, Leppalúði, jólakötturinn og þorramaturinn mikla kátínu og óhug.

Allt stappað í félagsherbergi alþjóðastúdenta

Á leiðinni hingað til Freiberg í haust gaf ég þeim sem ég gisti hjá í Berlín harðfiskinn og sælgætið sem ég tók með að heiman svo ég átti bara eftir lýsi og brennivínsflösku. Pabbi og mamma björguðu þessu og sendu Hlyn með meira lýsi, harðfisk og djúpur þegar hann fór til Berlínar fyrir skömmu. Til viðbótar við þetta bökuðum við Anika tvær ofnskúffur af hjónabandssælu og Viola, Steffen og Matti aðstoðuðu mig við að elda plokkfisk úr sex kílóum af fiski í tveim risapottum.

Kisa var afar ánægð með bæði harð- og plokkfiskinn

Þegar ráðist var að matarborðinu eftir fyrirlesturinn setti ég íslenska tónlist í botn, varpaði myndasýningu á vegg, skenkti brennivíni í tappa þar til flaskan tæmdist og svaraði ógrynni af spurningum. Þar sem svo margir mættu hvarf maturinn og brennivínið á örskotsstundu en ég held samt að allir hafi fengið eitthvað af einhverju, a.m.k. voru allir mjög ánægðir sem ég talaði við og myndirnar sem Steffen tók sýna nánast bara hamingjusama gesti. Einhver kom undan handa mér síðustu ausunni af plokkfiski og sneið af rúgbrauði með smjöri. Það var eins gott að hafa eitthvað í mallakút því við vorum til hálf tvö um nóttina að vaska upp og ganga frá.

Þessi maður mætti, eins og hin kvöldin, bara til að borða og virtist ekki taka eftir að fleiri vildu smakka en bara hann... hinir gestirnir voru öllu kurteisari! Steffen var svo hneikslaður á þessu að hann tók mynd í hvert skipti sem maðurinn fékk sér meira á diskinn... það urðu margar myndir!

Núna er það komið á hreint að ég verð í Bielefeld með Hauki og fjölskyldu um jólin. Haukur hjálpaði mér að finna afsláttarkort og ódýran lestarmiða sem ég svo bókaði í gær. Síðustu fyrirlestrar fyrir jól eru 22. desember og þeir fyrstu eftir jól þann 3. janúar svo ég er ansihrædd um að konfektgerð falli niður þetta árið. Lára kemur frá Uppsölum og Inga frá París svo við hittumst allar frænkurnar og stefnan er jafnvel tekin á að halda saman áramótapartý á gamlárskvöld.

Hjálparhellan mín hún Anika

Á þriðjudaginn í næstu viku fer ég til Dresden og hitti þar fulltrúa frá DAAD og aðra DAAD-styrkþega. Þar sem ég verð rétt að ljúka dæmatíma í stýrifræði þegar herlegheitin byrja og því svolítið of sein er betra að hafa leiðina á áfangastað á hreinu. Til að flýta fyrir ætlar strákur að nafni Pit sem er að læra tölvunarfræði við TU Dresden og íslensku af eigin áhuga að mæta á lestarstöðina og lóðsa mig í móttökusal ráðhússins, heldur betur sniðugt það. Seinna þegar ég á leið um Dresden er planið að fá leiðsögn hjá honum og greiðann ætla ég að endurgjalda með því að kenna svolitla íslensku.

Nokkrir gestanna

Bolti eða brauð

Aftur hittust nokkrir stærðfræðinemar til að elda og spila
Kay - David - Svend - Sandra (sést varla) - Nadine - Frank

Verði næstu helgar jafnmatarmiklar og sú nýliðna þá er næsta víst að ég breytist ekki í brauð með áleggi heldur bolta þegar vora tekur. Einn lesandi sendi mér póstkort með nammigóðri uppskrift einmitt í þeim tilgangi að koma í veg fyrir brauð-hamskiptin en gleymdi að láta nafns síns getið á kortinu. Þar sem ég er einstaklega léleg í að þekkja handskrift vina minna væri gaman að vita hver sendandinn er.

Fyrsti snjórinn kom á þriðjudaginn

Helgin byrjaði á hlaupandi kvöldverði. Okkur Aniku tókst eftir þónokkuð grufl að draga fram frosinn "Alaska-Seelachs" í kaupfélaginu og fór hann ágætlega með hlutverk ýsu í plokkfiskpottinum. Það var gott að við undirbjuggum matinn tímanlega því að forrétturinn og eftirrétturinn voru í 10-15 mínútna hjólafjarlægð hvor og því lítill tími til eldamennsku þarna í millitíðinni.

Uppskrift og hluti af hráefninu

Plokkfiskur

Á fyrstu stöð fengum við rækjukokteil og tómatfrauð hjá tveim stelpum á lokaári í hagrænni landfræði. Strákarnir tveir sem mættu þangað með okkur eru á fyrsta ári í hagrænni landfræði eins og hún Anika. Minnihlutahópnum mér var samstundis fyrirgefið námsvalið því að Ísland þykir sérdeilis áhugaverður staður meðal landfræðinema. Að loknum miklum námsumræðum skutumst við af stað til að taka á móti gestum.

Forrétturinn

Til okkar mættu alls fimm manns úr hinum ýmsu greinum: viðskiptafræði, efnisfræði, almennri náttúrufræði ofl. Við höfðum einungis fjóra stóla til reiðu en tókst að redda tveim stólum til viðbótar og sátum svo saman á einum stól. Allir kunnu vel að meta plokkfisk með rúgbrauði og tóku vel til matar síns. Í lokin var síðan vaskað upp á mettíma og hlaupið út á hjólin.

Hluti matargestanna okkar

Næsta stöð hafði Kúbu og Karíbahafið sem þema. Einhver Kúbuelskandi skiptinemi hafði skreytt veggina í WGinu og eftirrétturinn var afar suðrænn: romm&kókosparfait með hlaupteningum úr einhverju bláu áfengi, ananas, kíví og bláum appelsínum. Myndin segir meira en orðin...

Kúba og Karíbahafið

Meðan við sátum í makindum við eftirréttarát og fengum leiðsögn um afar frumlega innréttað WGið snjóaði úti fyrir svo hjólin okkar urðu alveg hvít. Við hjóluðum nú samt á lokastöðina, samkomuherbergi alþjóðanema, þar sem kryddsnafs héðan úr nágrenninu beið allra sem höfðu tekið þátt í hlaupandi kvöldverði. Auðvitað var aðalumræðuefnið matur, menning og ferðalög - eins og tilheyrir þegar allir hafa bragðað eitthvað framandi - kjötrétt frá Nígaragúa, perúskan eftirrétt eða forrétt frá Panama, svo eitthvað sé nefnt.

Með Christinu, Susann, Alex og David í lok hlaupandi kvöldverðar

Daginn eftir var blakkeppni og Anika gerði sér lítið fyrir og leiddi liðið sitt í fyrsta sætið. Þessu fögnuðum við um kvöldið í alþjóðapartýi í samkomuhúsi Freiberg að nafni Tívolí. Þar voru hengdir upp fánar sem við máluðum eitt alþjóðakvöldið og dansað fram á rauða nótt við tónlist hvaðanæva að úr heiminum.

Íslenski fáninn í alþjóðapartýi

Við vorum öll svolítið þreytt morguninn eftir við undirbúning alþjóðahlaðborðs - þreytt en glöð og kát. Þar sem ég ætlaði að hjálpa til við matargerð í WGi Violu í hádeginu ætlaði ég nú ekki að borða neitt mikið, bara hjálpa til, eeen þetta var of girnilegt! Hádegismaturinn varð því tvöfaldur þennan sunnudaginn, ekki slæmt það.

Namminamm...

Í gærkvöldi var keilukvöld fyrir skor stærð- og tölvunarfræðinema. Þar voru sýndir ýmsir skemmtilegir taktar enda flestir alveg vitavonlausir í keilu! Í dag hófust svo vinadagar milli Freiberg og Frankfurt an der Oder. Þar með koma kokkar í mensuna til að elda eitthvað nammigott og sérstakt fyrir það hérað. Oftast er mensumaturinn þannig að maður borðar hann bara af því að það er ágætt að vera ekki með tóman maga en í dag var annað uppi á teningnum. Hmmm... ég hef það á tilfinningunni að þessi færsla snúist aðallega um mat!

Við Anika

Vel á minnst, þá fékk ég sendingu í síðustu viku með harðfiski og djúpum til að bjóða gestum á íslensku kvöldi í næstu viku. Ætla að undirbúa stutta kynningu, elda mat og spila tónlist.