Möpkenbrot

Hann Daniel vinur minn kemur frá Harsewinkel í Westfalen. Við hittumst oft til að elda saman og hann hefur fengið að reyna ýmislegt íslenskra furðulegheita í matargerð. Það var því kominn tími til að ég fengi að prófa eitthvað sérstakt frá hans heimaslóðum. Fyrir valinu varð réttur að nafni Möpkenbrot og hugðist Daniel fyrst útbúa allt frá grunni sjálfur en þegar við lásum betur uppskriftina og hann ráðfærði sig við kærustu bróður síns varð niðurstaðan að fá meginuppistöðuna senda úr sveitinni.

Dalía og Fernando smyrja rúgbrauð

Um er að ræða eins konar svínablóðpylsu. Í fyrstu hélt ég að um væri að ræða svínablóðmör en þótt það líti svipað út þá er munurinn þó nokkur. Í staðinn fyrir mör er nefnilega notaður heill rúgur í pylsuna. Svo er hún soðin, ekki borðuð heit heldur látin kólna og skorin í litla teninga, steikt á pönnu ásamt lauk, spekki og eplum. Þessari blöndu er loks hellt yfir smurt rúgbrauð sem er jafndökkt og okkar seydda rúgbrauð en ekki eins sætt. Ofan á má svo klína svolitlu sykurrófusýrópi (frekar beiskt sýróp með járnbragði) ef vill.

Við Annika drekkum vinaskál

Yfirleitt reynum við að dreifa eitthvað verkunum en að þessu sinni mátti ég bara koma með drykki. Dalía vinkona Daníels ætlaði nefnilega að baka norska gulrótarköku í eftirrétt. Heima drekkum við oft maltöl blandað með pilsner með þorramat og slátri svo ég fór á stúfana til að finna malt og pilsner. Þessa blöndu höfðu Þjóðverjarnir aldrei heyrt um og enginn nema ég hafði áður bragðað norska gulrótarköku svo allir fengu að reyna eitthvað nýtt.

Daniel fær sér ábót af gulrótarkökunni góðu

Eitthvað er þetta blogg nú farið að snúast mikið um mat en það stafar einfaldlega af því að ég er í prófum og daglega lífið hefur utan próflesturs verið svo mikil sápuópera að ég fæ mig ekki til að skrifa um það hér! Hafið samt engar áhyggjur því að í næstu viku er von á innrás íslenskra tónlistarmanna til Dresden og ekki hyggst ég missa af því - gott að reka nefið upp úr bókunum og týna sér í tónunum í staðinn.

Kvöld í Chemnitz

Við Anne skruppum til Chemnitz á fimmtudagskvöldið til að hlýða á upplestur smásagna. Wladimir Kaminer las jafnt birtar sögur sem óbirtar - blekið vart þornað á sumum blöðunum. Hann lýsir Þjóðverjum og þýskri menningu frá sjónarhóli innflytjanda og núna er hann líka búinn að búa svo lengi í Þýskalandi að grínið beinist æ meir að því hvernig hann og fjölskylda hans lagar sig að þýskum siðum, flytur inn rússneska siði og blandar öllu í graut.


Það var mjög hressandi að koma inn í salinn í Chemnitz og þekkja engan. Freiberg er svo lítil að líkurnar á því að mæta engum sem maður þekkir allan daginn eru hverfandi. Salurinn var þéttskipaður Þjóðverjum og þeir grétu af hlátri alveg til jafns við mig - hollt og gott að fólk hafi húmor fyrir sjálfum sér!

Fiskiveisla

Á bóndadaginn var mér boðið í fiskiveislu. Jens kokkaði dýrindiskvöldverð og hafði okkur Anne og Grit sem hjálparkokka. Það er skammarlegt er frá því að segja (sérstaklega þar sem þau voru ófá kódakmómentin þetta kvöldið) að myndavélin gleymdist heima...

Krumpukálið "Wirsing"

Í forrétt var þorskur sem Jens veiddi sjálfur í Eystrasalti með fenniku og dill-dijonsinneps-sósu. Aðalrétturinn var síðan skarkoli með hvítlaukssteiktu krumpukáli (hef ekki hugmynd um hvað það heitir á íslensku), blaðlauksrjómasósu og kryddjurta-kartöflustöppu. Er hægt að hafa það betra?

Norskar lefsur

Anne fór til Noregs til að heimsækja vinkonu sína í Þrándheimi í haust og hafði tekið með sér geitaost og Vestlands-lefsur. Lefsunum gæddum við okkur á í eftirrétt með kanilsykursmjöri, hindberjasultu og rjóma. Hátíðarmáltíðin endaði síðan á grófan hátt með kæstum hákarli, brennivíni og sögum af matarsiðum Íslendinga á Þorra. Stelpunum fannst sagan af bændum sem hlypu kringum hús sín á nærbrókum einum fata á bóndadaginn ákaflega sniðug en Jens fékkst samt ómögulega til að reyna þann sið - hann sagðist ekki vera neinn íslenskur bóndi og við gátum ekki annað en samþykkt það.

Þessa dagana er annars heldur lítið að frétta. Próflestur hafinn og alls konar reddingar vegna vinnusmiðju sem við erum að skipuleggja fyrir sumarið. Segi betur frá því seinna.

Að lokum er hérna leikur sem Valla endurvakti fyrir jólin:

Settu nafnið þitt í kommentakerfið og…
1. Ég segi þér eitthvað handahófskennt um þig
2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig
3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig
4. Ég segi þér eitthvað sem meikar bara sens fyrir mig og þig
5. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér
6. Ég segi þér á hvaða dýr þú minnir mig á
7. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef lengi velt fyrir mér um þig
8. Ef þú lest þetta þá verðuru að setja þetta á bloggið þitt…

En ég tek það fram að ég er ósammála atriði 8, finnst það ætti að vera valfrjálst, auk þess sem ekki eru nú allir með blogg...

Ársyfirlit fyrir vini og ættingja

Elsku vinir!

Gleðilegt nýtt ár og takk fyrir allt gamalt og gott! Ég vona að þið hafið náð að hvíla ykkur svolítið yfir hátíðarnar, borðað góðan mat og haft það gott með góðu fólki.

Eins og um önnur áramót hingað til lít ég til baka og hugsa með sjálfri mér að þetta geti nú varla verið satt - enn á ný hafi árið þar á undan verið toppað í viðburðaríkuleika. Þetta árið bætti ég Tékklandi í safn landa sem ég hef heimsótt - Prag, París, Leipzig og Dessau í hóp borga og hinum ýmsu bæjum og merkum stöðum í Þýskalandi voru sömuleiðis gerð góð skil. Hvernig ég finn tíma fyrir flakkið og í raun allt það sem ég tek mér fyrir hendur er mér hulin ráðgáta og stundum verður það satt best að segja aðeins of mikið... en hefjum nú stiklið yfir steinana:

Lára á jólunum 2006 í Bielefeld

Í byrjun ársins 2007 rúllaði ég með lestum austur til Freiberg eftir hátíðarnar en þeim varði ég í Bielefeld í góðu yfirlæti hjá Hauki, Angeliku, Láru og Ingu. Það var mjög skemmtilegt að hitta þær frænkur mínar og skiptast á sögum frá París, Uppsölum og Freiberg. Heima á stúdentagörðunum tók við mikil lærdómstörn fyrir prófin í febrúar og í öllum þeim hamagangi fór svolítil heimþrá að kræla á sér. Endaði með því að ég fékk flensu í miðjum prófum í febrúar og flaug heim á Laugalækinn til að safna kröftum fyrir þau próf sem eftir voru.

Sushigerð með Hlyni, Kristínu og Unu í Reykjavík í febrúar

Eftir góða dvöl á Fróni heilsaði ég upp á hana Ölmu í Kóngsins Kaupinhafn. Þar voru mótmæli við úngdómshúsið í fullum gangi með þyrlum og óeirðalögreglu en við tókum lífinu að vanda með ró og lögðum okkur reglulega, börðum saman húsgögn með Oliver, Skipper og Lárusi, skoðuðum flóamarkað, spásseruðum með Margit vinkonu okkar um listsýningarsali og milli trjáa og lögðum okkur svo bara meira, orðnar þreyttar löngu á undan henni Margit - enda er hún heldri dama en við Alma enn soddan unglömb.

Við Margit og Alma á sýningu á verkum Ólafs Elíassonar og Kjarvals

Smátt og smátt gekk betur að taka munnleg próf í stærðfræði á þýsku, sumt gekk meira að segja glimrandi vel og til að halda upp á próflokin fór ég með Matta í páskareisu til Prag í Tékklandi. Við gengum þar af okkur lappirnar við að njóta lysti-, almennings- og dýragarða, byggingarlistar og menningar við bakka Moldár. Það var hress og kát Bjarnheiður sem hóf sumarönn í Freiberg með nýjar hugmyndir til að hrinda í framkvæmd. Mér hafði nefnilega sitthvað leiðst aukafagið mitt og í raun misskilningur sem olli því að ég valdi það - hélt í einfeldni minni að samskiptatækni hefði eitthvað með mannleg samskipti að gera en það reyndist snúast um samskipti tölva einvörðungu!

Páskar í Prag

Ekki dugir að sitja aðgerðarlaus ef manni líkar ekki námsfagið svo ég ræddi við prófessora, grúskaði, fékk ráð, settist niður við púsl á kúrsum og smíðaði mér aukafag að nafni landupplýsinga- og fjarkönnunarfræði (tengist m.a. landfræði, tölvunarfræði, jarðvísindum og gervihnattamyndum). Skilst mér að enginn hafi haft þetta sem aukafag með hagnýtri stærðfræði í Freiberg áður. Þetta reyndist svona líka skemmtilegt og þrátt fyrir geysimarga kúrsa sem jafnvel stönguðust hver á annan þveran í stundaskránni hef ég sjaldan upplifað jafnskemmtilega námsönn.

Gömlu námubyggingarnar yfir Reiche Zeche reyndust hýsa fjarkönnunarfræði og fleira

Meðfram námsönnum æfði ég badminton og sund, tók að mér sænskukennslu fyrir nokkra skólafélaga mína og gekk til liðs við verkefni að nafni ISIS sem snýst um að alþjóðanemar mæti og kynni landið sitt í leik-, grunn- og framhaldsskólum og fyrir eldri borgara í nágrenni Freiberg. Hefur margt þýðverskt barnið verið hrellt með víkinga- og jólasveinasögum af mínum völdum og borinn í það harðfiskur og fleiri ágætisafurðir íslenskar. Ekki dugir samt að mala bara um landið sitt - ég reyndi líka að vera duglegri við að ferðast um nágrenni Freiberg; fór með nokkrum nemum í landupplýsingafræði í gönguferð um Saxelfursandsteinsfjallgarðinn, villtist á kajaksiglingu um skurðina í Spreewald með félagi alþjóðanema og skoðaði líka veiðikastala, sumarhöll og fleiri fyrrum íverustaði furstans af Saxlandi hér og hvar um sveitir og bæi í fylgd Matta.

Grunnskólabörn læra að reisa horgemling
(reyndar hafa þau flest ranga handstöðu á þessari mynd...)

Gönguferð á sólardegi með ótrúlegu útsýni

Á kajak í Spreewald með Vaso frá Grikklandi

Moritzburg, veiðihöll furstans af Saxlandi

Líney Halla flaug til sumarvinnu í Potsdam eins og sumarið þar á undan og auðvitað dugði ekki annað en að heimsækja afmælisgjöfina hana systur mína. Hún hafði meira að segja flutt með sér hákarl, brennivín, harðfisk og lakkrís og pantað sérdeilis prýðilegt veður með smá þrumuveðri inn á milli langra sólarkafla. Við héldum í menningarreisu um Potsdam með alþjóðanemum sem komu með rútu frá Freiberg einn dagpart og rifjuðum upp takta frá sumrinu 2001 við að tala þýsku hvor við aðra en að sjálfsögðu töluðum við íslensku þess utan (þ.e.a.s ég talaði og Líney komst stundum að) og skelltum okkur að lokum til Berlínar í grillpartý sendiherrans á þjóðhátíðardaginn með Hlyni, Kristínu, Huga, Lóu og Unu.

Bestasta og sterkasta systir í heimi!!!

Meðal æðimargra stórra skólaverkefna á sumarönn var að halda samæfingafyrirlestra í þremur greinum - strjálli stærðfræði, tölulegri greiningu og jarðvöktun. Það gekk bara bærilega og kannski var einmitt ágæt æfing fólgin í því að halda alla Íslands-fyrirlestrana fyrir grunnskólabörnin inn á milli. Mitt í suðupotti fyrirlestra bjó ég til smá rúm fyrir helgarferð til Parísar og fékk þar heldur betur góðar móttökur hjá Ingu. Við skiljum held ég hvorug hvernig við fórum að því að komast yfir allt sem við sáum þennan stutta tíma, sérstaklega af því að við röltum bara í rólegheitunum án þess að hafa fyrir fram mótað plan! Yoann kom með lest frá Lille til að túristast svolítið með okkur einn daginn og þar sem þetta var síðasta helgin hennar Ingu í París kom svo Haukur frændi akandi frá Bielefeld til að sækja hana, bjóða okkur frænkunum út að borða ekta franskan sveitamat, kíkja í Pompidou og fleira.

Með Ingu í París

Helgina eftir þessa heimsborgarreisu hittust DAAD námsstyrkþegar hvaðanæva að úr heiminum í Magdeburg til að spjalla saman, hlýða á fyrirlestra og skoða sig um. Það er alveg einstök tilfinning að vera ein af tæplega sjöhundruð manns frá 95 löndum (hreinlega ekki hægt að lýsa því) og alltaf kemst ég betur og betur að því hvað við erum heppin að fæðast á Íslandi, vera frjáls að því að ferðast milli landa og fleira sem of langt væri að telja upp.

Hundertwasserhaus í Magdeburg

Skólaárið í Þýskalandi er ekki skipulagt með tilliti til sumarvinnu. Það eru fyrirlestrar, próf, upplestur, próf, fyrirlestrar, próf, upplestur, próf, fyrirlestrar... í stöðugri endurtekningarlykkju en mér tókst nú samt einhvern veginn að púsla saman heilum mánuði til að heimsækja Ísland í lok sumars. Hann var þjóðnýttur í að hitta vini og ættingja og ferðast svolítið. Á leiðinni heim kom ég líka við einn eftirmiðdag í Kaupmannahöfn, hitti Jónas Indlandsfara og Ölmu og stútaði með þeim gómsætum japönskum ormum.

Laugarnes í júlí 2007

Íslandsdvölin byrjaði með leikjum og endurfundapartýi í tilefni af 5 ára stúdentsafmæli frá MR. Helgina þar á eftir var eftirminnilegt brúðkaup Heiðdísar og Ella sem hófst á hláturskasti og endaði á dansi fram á rauða nótt. Ásdís stóð fyrir hinni stórgóðu verslunarmannahelgarhátíð "Húsafell 2007". Hátíðin var með alþjóðlegu sniði (Þjóðverjar, Ítali og Frakki litu í heimsókn), heitapottshræringum og draugaþema.

Brúðhjónin hamingjusömu - Heiðdís og Elli

Við Hraunfossa með Ásdísi, Rástu, Völlu og Freyju

Fyrir og eftir verslunarmannahelgina komst allt í einu skriður á sölu Laugalækjar 3 (húsið var sett á söluskrá á vordögum) og pabbi og mamma fóru ekki langt yfir skammt heldur fundu sér ný húsakynni í rúmlega 100 metra fjarlægð á Laugarnesvegi 87. Það voru því haldin ófá matarboðin um sumarið til að nýta plássið og kveðja húsið, auk þess sem restinni af mánuðinum var að miklu leyti varið uppi á háalofti og ofan í pappakössum. Þó gafst tækifæri til að fljúga til Akureyrar og heilsa upp á afa og ömmu, Hlyn og fjölskyldu og kveðja Hall, Andreu, Fönn og Dögun sem voru á leið til Kanada. Hallur Heiðar dreif okkur afa og ömmu í ferðalag um Húsavík, Tjörnes, Ásbyrgi, Ástjörn, Ærlæk og Goðafoss. Sérstaklega var gaman að heyra sögurnar hjá afa hans Sigga á Ærlæk. Við amma skutumst líka í Vaglaskóg og Bárðardal meðan á Akureyrardvölinni stóð og auðvitað synti ég heilmikið í sundlauginni góðu og tók þátt í sundleikfiminni hennar ömmu stöku sinnum.

Birte, Matthías, Bjarki og Baldur við flutninga milli Laugalækjar og Laugarnesvegar

Afi og Hallur Heiðar við Goðafoss í ágúst

Heima í Reykjavík biðu ekki einungis pappakassar heldur þurfti ég að vinna skólaverkefni að auki en þó var stöku sinnum tekið frí frá lærdómi - til dæmis dag einn í góðu veðri þegar lagt var upp í göngu yfir Fimmvörðuháls með Vöku og Sveinborgu. Á menningarnæturdaginn var líka ástæða til að líta upp úr bókunum þegar Pit og Canne frá Þýskalandi og Jano og Milka frá Slóvakíu komu í heimsókn. Þá var Laugalækurinn þegar kominn í óreiðu flutninga, Milka fann gamla rússneska barnabók í einni hrúgunni og las upphátt fyrir hin (heimsmenningin kom til okkar frekar en við til hennar að þessu sinni) uns þau héldu í bæinn til að spila og syngja af fingrum fram en við dekkuðum borð fyrir Jens og Anders frá Danmörku sem komu í kvöldmat. Náði samt að sjá flugeldasýninguna og hella mér í mannhafið í bænum með Dönunum eftir matinn.

Á Fimmvörðuhálsi í sumar

Vikuna fram að brottför kláraði ég skilaverkefni, pakkaði herberginu mínu gula og græna niður í kassa og fór sem stormsveipur um háaloftið í minningaþeytivindu allt aftur til áranna á Barnaheimilisinu Ósi. Úti í Berlín beið mín síðan sambandsuppgjör, hið þriðja frá fæðingu. Mikið óskaplega geta þessi strákamál verið flókin... nema ég sé bara svona flókin?

Úr herberginu mínu á Laugalæk 3 áður en allt fór ofan í kassa

Þegar leið á sumarið hóf ég smátt og smátt leit að viðfangsefni fyrir lokaverkefni. Byrjaði á að spyrjast fyrir hjá stærðfræðiprófessorum í Freiberg en kannaði líka hugsanlegt samstarf við HÍ og Vatnamælingar. Leitin endaði í Freiberg hjá prófessornum í fjarkönnunarfræði sem fékk doktorsnemann sinn til að koma með tillögur að verkefnum. Ekki einasta voru verkefnatillögurnar margar og spennandi heldur fann ég þarna mjög skapandi og áhugasaman hóp af nemum sem vinnur stærðfræðitengd verkefni í fjarkönnun og jarðvísindum. Vinnan við verkefnið mitt hefst líklegast í mars á þessu ári og ætti að ljúka í ágúst eða í síðasta lagi í október. Það snýst um vægisóbreytur (moment invariants) og beitingu þeirra í hlutbundinni greiningu gervihnattamynda.

Hluti af lokaverkefnahópnum: Clemens, Christian, Prashanth, ég og Irmie

Hér að ofan minntist ég á vinnu. Ég hóf nefnilega starf hjá IUZ, alþjóðaskrifstofu háskólans míns í Freiberg, strax eftir að prófunum lauk og vann þar út desembermánuð. Það hefur verið mjög líflegt og skemmtilegt en kannski stundum aðeins of mikið álag meðfram náminu. Einnig tók ég að mér setu í nefnd um hagsmuni alþjóðanema við háskólann og kynntist þar prófessor sem unnið hafði einhvern tíma fyrir DAAD, þýsku alþjóðanámsskiptastofnunina sem veitti mér styrk í fyrra. Þessi ágæti prófessor uppgötvaði að ég ætti rétt á að sækja um framhaldsstyrk hjá DAAD fyrir 10 mánuði til viðbótar en fyrir mistök hafði mér ekki verið greint frá því í haust eftir að styrktímanum lauk. Ein helgi var því undirlögð í skýrsluskrif og eyðublaðaútfyllingar fyrir umsóknina og skilaði hún sér í tilkynningu um styrkveitingu þann 19. desember - mætti með sanni kalla það jólagjöf ársins.

Meðal hundruða DAAD styrkþega í Magdeburg í júlí

Áður en vetrarönnin byrjaði í október fór ég til Leipzig ein míns liðs og síðar með hópi af alþjóðanemum til að skoða borgina og kíkja á söfn og tónleika. Í fyrri ferðinni fékk ég leiðsögn um borð í gamalli rútu og nýtti þann fróðleik svo við að lóðsa hina um í seinni ferðinni. Ekki sá ég þó eingöngu um leiðsögn í Leipzig heldur ákvað ég, þar sem ég var komin með reynslu af þýsku skrifræði og hvernig hlutirnir ganga fyrir sig í Freiberg, að gerast mentor, þ.e. taka að mér nýkominn erlendan nema og hjálpa honum að fóta sig fyrstu dagana. Þeim nema sem mér var úthlutað, Błażej frá Póllandi, fylgdu svo vinir og kunningjar og þeir eru orðnir ansimargir sem ég hef hjálpað þessa önnina - hef held ég bara ekki tölu á þeim lengur - enda þakklátt og skemmtilegt starf við að bjarga málunum.

Leipzig í lok september

Í byrjun annarinnar fór Drífa til Berlínar og tók með sér kassa frá Líneyju Höllu, fullan af íslensku góðgæti fyrir Íslandskynningu sem haldin var fyrir fullu húsi. Þangað kom Pit meira að segja hjólandi frá Dresden og daginn eftir kom Bene í heimsókn en hann hafði ég ekki séð síðan í Reykjavík í ársbyrjun 2004 þegar hann mætti á þýskt Stammtisch í Alþjóðahúsinu og sagði mér frá litlum bæ í Þýskalandi að nafni Freiberg...

Íslandskvöld

Obermarkt í Freiberg

Ótalmargt fleira gerðist fyrstu skólavikurnar. Bæjarstýra Freiberg leyfði okkur alþjóðanemum að gægjast niður í gömlu dýflissurnar undir ráðhúsinu og fara á bak ljónunum við ráðhússgosbrunninn, stúdentaráð bauð upp á svaðilför í IKEA, starfið með félagi alþjóðanema (AKAS) komst á skrið eftir að hafa legið í dvala í prófatímanum, ég fékk nýja og betri þjálfara bæði í sundi og badminton, sænskukennslan lagði smátt og smátt upp laupana vegna óstundvísi nemenda en þess í stað hóf ég að bjóða upp á íslenskutíma einu sinni í viku og svo varð herbergið mitt á stúdentagörðunum á einhvern óskiljanlegan hátt að miðstöð sálfræðiþjónustu fyrir vini og kunningja sem þurftu að létta á hjarta sínu. Meðferðin þar snýst aðallega um að hita te, hlusta og þegja yfir því sem sagt er. Skilst mér á mömmu að pabbi hafi einmitt gegnt svipuðu hlutverki á sínum tíma þegar hann var við nám í Kaupmannahöfn! Sjaldan fellur eplið... Einnig voru nýir og góðir nágrannar mínir mjög oft veikir og þá sá ég um heimahjúkrun og aðföng fyrir lasarusana tvo.

Í kjallara ráðhússins í Freiberg

Bernardo, Martyna, Judyta, Veronika, Mauricio og Viktioria í Erfurt

Það er gott að eiga nágranna. Á sumarönn var gangurinn á stúdentagörðunum "dauður" en frá byrjun vetrarannar leið varla sá dagur að við Judyta og Viktoria hittumst ekki, kæmum hver annarri í gott/betra skap og þegar enginn tími er til matargerðar hitum við súpu eða te fyrir hverja aðra - heldur betur notalegt. Vinnan mín hjá alþjóðaskrifstofunni var alltaf mjög óútreiknanleg og til að hvíla mig á skóla og vinnu var ég dugleg að taka þátt í hvers konar ferðum og atburðum með alþjóðanemum á frídögum - fór í dagsferð til Erfurt á siðaskiptadaginn og skoðunarferð til Berlínar á "tilbeiðsludaginn", söng íslensk þjóðlög fyrir gesti á menningarhátíð í Freiberg, fór í skautaferð til Chemnitz, vettvangsferð með umhverfis- og byggingarlistarþema til Dessau og aðventuferð til Festung Königstein í Saxelfursandsteinsfjallgarðinum.

Með Błażej og Martynu við Brandenborgarhliðið í Berlín

Skautasvellið í Chemnitz ljósum skreytt í desember

Í desember gekk ég til liðs við alþjóðlegt félag um stærðfræði tengda jarðvísindum og tók strax sæti í stjórn nemendafélgsins sem er á þeirra snærum í Freiberg. Þar bíður sú áskorun okkar að skipuleggja vinnusmiðju sem fara á fram í næstkomandi júnímánuði. Starfið í þessu félagi tengist lokaverkefninu mínu og gegnum það er mögulegt að komast á spennandi ráðstefnur og vinnusmiðjur víðs vegar um heiminn. Síðustu vikurnar fyrir jól voru líka haldin litlu-jól af hinum ýmsu tilefnum með söng og sprelli fyrir jólasveina, heimsóknum á jólamarkaði, harmonikkuballi og ævintýrum á borð við að missa af síðustu lest frá Dresden til Freiberg!

Miðaldastemmning á aðventunni í Königstein-virkinu

Rétt fyrir jólin flaug ég svo heim með haglél og snjó í farteskinu frá Berlín, rétt nógu tímanlega til að komast í jólaveisluna hjá Árna og Auði, Þorláksmessuskötu hjá afa og ömmu í Sigtúni og jólasveinaleiðangur með pabba á aðfangadag. Það er alveg með ólíkindum hversu vel pabbi og mamma eru búin að koma sér fyrir hérna á Laugarnesveginum - mætti hreinlega halda að við hefðum búið hérna alla tíð. Þegar ég fór út í haust var íbúðin tóm en núna er bara eftir að hengja upp nokkrar myndir og ganga frá litlu gestahorni. Hér liðu hátíðarnar í rólegheitum við lestur, svefn, veislumat, salsadans, gönguferðir og sund.

Á Þorláksmessu

Snjóstormur í Laugarnesfjöru

Snjóengill

Obbosí, nú er þetta orðið helst til langur pistill og rétt að fara að slá endapunktinn! Ég sendi ykkur þakkir fyrir liðið ár og mínar bestu óskir um gleði, gæfu og góðar stundir á nýju ári 2008.

Ykkar,
Bjarnheiður

Aðventan

Um þarsíðustu helgi fór AKAS til Chemnitz á skauta. Skautasvellið var ofan á hlaupabraut utandyra og grentitré með jólaljósum allt um kring. Flestir höfðu aldrei stigið á svell áður, sumir prófuðu bara í stutta stund en hinir sem héldust lengur voru allir orðnir þokkalega færir í lok dagsins.

Það er mikið þolinmæðiverk að kenna fólki að skauta - sérstaklega þegar engin "stuðningsbogajárn" eins og heima eru til taks. Held samt að fátt sé hollara því ég hló alveg örugglega nóg til að bæta minnst einu ári við líf mitt. Fyndnasta tæknin var í anda breikdans og sú næstfyndnasta minnti á Stekkjastaur.

Meðan á kennslunni stóð gleymdi ég að taka myndir svo það var orðið rökkvað og erfið skilyrði til myndatöku í lokin en hér er afraksturinn. Ég er nú þegar búin að fá skammir fyrir að myndirnar séu of hreyfðar og asnalega lýstar og nákvæma besserwisser-útlistun á hvernig ég hefði átt að standa og stilla myndavélina mína til að fá betri útkomu... sumum Þjóðverjum er bara ekki viðbjargandi!

Núna á miðvikudaginn fór ég ásamt lítilli fjölskyldu frá Mexíkó í heimsókn til 6 og 7 ára bekkjar í Brand Erbisdorf. Við sögðum frá jólasiðum í löndunum okkar, föndruðum, sungum og piñata var slegin í tætlur í lokin við mikinn fögnuð. Börnin þökkuðu fyrir sig með litlum heimagerðum gjöfum og ég hef aldrei á minni lífsfæddri ævi fengið jafnmarga jólapakka!

Á deginum hans heilags Nikulásar þann 6. desember útbjó ég því poka með völdum gjöfum frá deginum áður og deildi út meðal vina minna. Gerðist eins konar Nikkólína og núna hafa allir í pólsk/ungversk/rússneska umsjónarhópnum mínum eitthvað jólaskraut í herberginu sínu á aðventunni.

Annars er svo margt spennandi að gerast þessa dagana að ég veit ekki í hvorn fótinn ég á að stíga, gleymi stað og stund og hrekk upp við að dagur sé að kvöldi kominn, réttast að fara að sofa og ég hafi jafnvel gleymt að borða kvöldmat. Í stuttu máli sagt:

• Það er smá smuga að ég fái DAAD styrk fyrir þetta ár.
• Hingað komu áhugaverðir fyrirlesarar í netafræði í stutta heimsókn.
• Í mars er von á prófessor Morton Canty frá Forschungszentrum Juelich sem setur (jákvæða) pressu á mig að vera strax komin eitthvað áleiðis með lokaverkefnið þá.
  
• Við fengum styrk frá IAMG sem nota má til að bjóða einum aðalnáunganum í rannsóknum á vægisóbreytum til að koma og halda fyrirlestur hér í Freiberg í sumar - og það sem meira er, það er mjög líklegt að það hann þekkist boðið.
• Fyrir tilviljun komst ég að því að Jan, skiptinemi frá Slóvakíu, er áhugasamur um það sem hópurinn kringum leiðbeinandann minn er að gera og ef hann kemur til liðs við okkur, þá er stutt í að við verðum stærsti vinnuhópur í stærðfræði utan stærðfræðiskorar - með tilheyrandi hvatningu fyrir verkefni allra í hópnum.
• Einhvern veginn hef ég það á tilfinningunni að þetta lokaverkefni muni gera eitthvað, skiljið þið? Breyta einhverju... og það er mjög góð tilfinning.

Jólamarkaðirnir opnuðu á fimmtudaginn fyrir fyrstu aðventuhelgina og þótt snjórinn sé á bak og burt í bili þá er aðventan gengin í garð með smákökubakstri, glóvíni og jólaskrauti úr Erzgebirge-fjöllunum. Í kvöld eru litlu-jól alþjóðanema, í síðustu viku voru litlu-jól stærðfræðinema og í næstu viku hjá nemendahópnum kringum hana Frau Niemeyer (sem ég má núna kalla Irmie - frekar undarlegt í byrjun en auðvitað þægilegt að vera dús).

Líney Halla benti mér á jóladagatalið með Pú og Pa á netinu - kannski langar fleiri til að kíkja á þá?

Í lokin læt ég hér fljóta með einfalda uppskrift að kanilstjörnum - uppáhaldssmákökunum hennar Láru Rúnar:

• 3 eggjahvítur, stífþeyttar vel og lengi og froðunni skipt til helminga
  
• 200 g möndlur með hýði, fínmalaðar (nota kaffikvörn t.d.), blandað í einn hvítuhelming
  
• 5 skeiðar kanilduft, blandað með möndlu-hvítuhelmingnum
• smá sítrónusafi og sítrónubörkur, blandað í möndlu-kanil-hvítuhelminginn
  
• 400 g flórsykur, blandað vel við möndlu-kanil-sítrónu-hvítuhelminginn og deigið kælt
  
• 100 g flórsykur, blandað í hinn hvítu-helmingnum
• 100-200 g möndlur með hýði, fínmalaðar, stráð á borð og notað til að varna því að deigið klessist út um allt meðan það er rúllað út

Nú er flórsykurs-hvítuhelmingnum smurt ofan á útflatt deigið, skornar út stjörnur eða önnur form, kökunum raðað á bökunarpappír á plötu og bakað við 160°C í svolitla stund eða þar til rétt áður en kökurnar verða brúnar í kantana (þær eiga að vera smá hráblautar) og látnar þorna betur á grind. Verði ykkur að góðu!

Nóvember (nánast) eins og hann leggur sig

Fyrsta helgin í nóvember var tileinkuð alþjóðanemum. Við byrjuðum á að mála fánana okkar á fimmtudagskvöldi í alþjóðahorninu hérna handan við götuna. Auk þess að mála minn fána á nýjan leik þá gerði ég Farruh greiða með því að reyna að mála fánann hans - útkoman leit a.m.k. allt í lagi út í fjarlægð en smáatriðin voru kannski ekki aaalveg rétt.

Túrkmenski þjóðfáninn

Á föstudagskvöldið hlupum við Anika um bæinn í Running Dinner en hittum reyndar aðallega Þjóðverja að þessu sinni auk einnar stelpu frá Rússlandi. Fyrir einhverja tilviljun fengum við bæði forrétt og aðalrétt frá Ítalíu - bruschettu hjá tveimur fyrstaársnemum og lasagna hjá Sebastian og Kerstin sem ég þekki frá Running Dinner í fyrravor.



Sjálfar bökuðum við lummur með rabbarbarasultu af miklum myndarskap í eldhúsi Aniku og skutum í lok kvöldsins skjólshúsi yfir allan hópinn sem tók þátt (!) af því að gleymst hafði að fá lykla að samkomuherberginu en þar var ætlunin að allir hittust yfir snafsi til að spjalla um rétti kvöldsins. Eftir svona sjö sms og jafnmargar símhringingar hingað og þangað hafði ég upp á einum lykilmanni í ca. hálftíma hjólafjarlægð sem ég gjörsvovel mátti ná í lykil hjá.


Fyrir (ótrúlega) skemmtilega tilviljun hitti ég á aðra lykilmanneskju þegar ég var hálfnuð með hjóltúrinn og við komumst öll inn í samkomuherbergið á endanum. Eftir gott spjall var sofið svolítið og laugardagurinn tekinn snemma við reddingar fyrir blakmót alþjóðanema. Það er hin besta skemmtun - jafnt atvinnumenn sem nýgræðingar taka þátt og liðin litrík eftir því.


Um kvöldið voru afhent verðlaun fyrir blakkeppnina og svo hófst partý með tónlist frá öllum heimshornum sem stóð langt fram á nótt. Þar var mikið dansað, mikið gaman, mikið grín. Þau sem báru ábyrgð á staðnum voru þreytt eftir daginn og fóru heim að sofa svo einhvern veginn endaði ég uppi með lyklana. Við Janine fórum að sofa rétt um fimm leytið eftir að hafa skúrað partýstaðinn undir árvökulu auga eigandans og vöknuðum svo árla daginn eftir til að undirbúa árdegisverðarhlaðborð. Varla hægt að tala um svefn þegar maður leggst í bólið í tvo-þrjá tíma...


Þegar allir höfðu troðið sig út af kræsingum var skipt í lið og liðið mitt rústaði strembinni Freiberg-púslu-keppni. Kannski af því að þrjú okkar eru að læra eitthvað tengt myndgreiningu? Það er aldrei að vita... Úff ég hef sjaldan verið eins þreytt og eftir þessa maraþonhelgi. En það þýddi lítið að slappa af - nóg að gera í skólanum, sérstaklega þegar heil helgi fer í eitthvað annað en heimanám!


Gaf mér samt tíma í vikunni þar á eftir til að taka enn og aftur þátt í ISIS (Internationale Studierende in die Schulen) verkefninu. Þar sem sögur af víkingum á borð við Egil Skalla-Grímsson virðast hrella jafnt nemendur sem kennara ákvað ég að skipta yfir í tröllasögur og segja börnunum frá henni Búkollu. Í stuttu máli þá sló þessi saga í gegn og ég fékk þrettán teikningar að gjöf eftir heimsóknina með jafnmörgum nautum, flestum í óðaönn við að míga yfir bálið.


Að auki fylgdi gjöfinni súkkulaði sem ég pakkaði inn handa vinum mínum sem voru að klára Vordiplom og blómapottskall sem nú hangir í eldhúsi Judytu og Viktoriu. Vikuna eftir þetta gróf ég mig nánast í jörð niður við fjarkönnunar-próflestur og rétt aðeins sinnti vinnunni á Alþjóðaskrifstofunni þegar bráða nauðsyn rak til. Við prófundirbúninginn komst ég að því að enginn þeirra sem hafa Geoinformatik (landupplýsingakerfi) að aðalfagi var búinn að taka þetta próf, sumir jafnvel búnir að draga það í þrjú ár (!) svo ekki var alveg á hreinu við hverju væri að búast.


Miðvikudagar eru ofhlöðnustu dagar vikunnar hjá mér og próf-miðvikudagurinn 14. nóvember var vægast sagt strembinn. Prófið var munnlegt (á þýsku að sjálfsögðu), stóð í rúman klukkutíma og þar var allt efni tveggja námskeiða tekið mjög ítarlega fyrir - ég kom hreinlega titrandi út. En líka mjög kát og glöð því það gekk vel. Skoppaði niður fjallið, rétt náði að borða hádegismat og mætti svo í tíma og á fundi hvern á fætur öðrum fram til átta um kvöldið.

Þennan kall gerðum við Judyta og Viktoria eitt kvöldið eftir langan lærdómsdag innandyra

Næst þegar svona próf verður á dagskránni er nokkuð ljóst að ég mun skrópa í einhverjum tímum á eftir og sofa svolítið því ekki náði ég miklu af því sem fram fór í þessum tímum. Eftir tímana var stutt kvöldmatarpása og síðan tók við badmintonæfing í tæpa þrjá tíma. Mig grunar að ég hefði barasta orðið veik af ofkeyrslu ef Judyta hefði ekki soðið handa mér súpu um kvöldið!


Fimmtudag og föstudag eftir þetta var jarðfræðihúsið heimili mitt. Einn prófessoranna okkar er svolítið íslenskur í sér - fær gjarnan skyndihugdettur á borð við að halda samþjöppuð námskeið með erlendum gestafyrirlesurum og tilkynnir á síðustu stundu hvers sé að vænta. Að þessu sinni fékk hann til sín franskan prófessor sem tilheyrir gOcad-teyminu frá Nancy og hann matreiddi fyrir okkur væna tólf tíma af þrívíddar-líkangerð.


Á námskeiðinu kynnstist ég Fernando, perúskum jarðfræðingi sem var að farast úr áhyggjum yfir þýskuprófinu sem bíður hans í janúar. Kom honum í samband við Daniel, þýskan félaga minn sem langar að læra spænsku og hefur heppilega áhuga á nákvæmlega sama sérsviði og Fernando í jarðfræði (tilviljun?). Við hittumst öll heima hjá Aniku á laugardaginn til að baka pizzu og fórum svo í kvöldgöngutúr upp að Reiche Zeche og um gamla bæinn.



Til að halda upp á próflokin fór ég svo með nokkrum DAAD-styrknemum í Semperoper daginn eftir. Húsið er mjög tilkomumikið að innan og við fengum líka að hlýða á hljómsveit tónlistarháskólans í Dresden. Þau léku verk eftir Dieter Schnebel, Alban Berg og Johannes Brahms og ku sérhæfa sig í 20. aldar tónskáldum en samt fannst mér hljómsveitin ekki ná góðu samspili fyrr en í Brahms - frekar skrýtið.





Þessa vikuna tók ég viðtal við prófessor Wagner fyrir háskólablaðið að beiðni AKAS og Alþjóðaskrifstofunnar. Hann er "umboðsmaður erlendra nema" og hafði frá ýmsu mjög athyglisverðu að segja - kem kannski að því seinna - þetta er að verða svo löng færsla. Hér í Saxlandi er frídagur að nafni Buß- und Bettag ("snúðu þér til guðs og biddu bænir dagur") þann 21. nóvember. Þennan dag nýttum við AKAS-liðar til að skreppa til Berlínar. Læt myndirnar tala fyrir þá ferð.




























Á föstudaginn sat ég nefndarfund um málefni alþjóðanema við háskólann sem fulltrúi stúdentaráðs. Þar komst ég að því (utan dagskrár fundarins) að þótt annað hafi staðið á öllum pappírum frá DAAD í fyrra, þá er smá möguleiki á að ég geti fengið annan 10 mánaða styrk fyrir þetta ár - ætla alla vega að kanna málið. Svo heimsótti ég skorarformann stærðfræðiskorar og fékk staðfest að diplómuverkefnið mitt sé "nægilega stærðfræðilegt". Húrra fyrir því!



Í gær var haldin stór menningarhátíð allra félaga í Freiberg sem tengjast menningu landa heimsins á einhvern hátt. Alþjóðanemar létu sig að sjálfsögðu ekki vanta, sumir elduðu og bökuðu alla nóttina, margir dönsuðu, sungu og sýndu kúnstir uppi á sviði og umfram allt skemmtu sér allir saman - jafnt heimamenn sem aðfluttir, börn og gamalmenni. Sjálf söng ég nokkur þjóðlög a capella uppi á sviði, smakkaði mat frá fimm löndum og dansaði svo við frönsku hljómsveitina les Trou'Balourds í lokin. Læt þessum pistli lokið að sinni.