Jæja

Færsla um þjóðgarðamaraþon með Ásdísi og seinni hluta vorferðalagsins liggur enn hálfkláruð og rykfellur víst enn frekar fram að jólum með þessu áframhaldi. Ég ætlaði ekki að hætta að blogga en einhvern veginn snýst nú allt um kennslu, að undirbúa kennslu, fara yfir verkefni, skrifa verkefni, ígrunda (í kennaranáminu) og fleira í þá áttina þessa dagana. Stundum gerast samt hversdagsörsögur sem segja mætti frá á blogginu (svona þegar tóm gefst til skrifa) og hér að neðan kemur ein slík.


Júdó er sniðugt. Einhvern tíma lærði ég undirstöðuatriðin í júdó hjá Bjarna Friðrikssyni í Ármanni. Ef ég man rétt þá var Helgi Tómas að æfa þar og ég fékk að fljóta með. Það fyrsta sem maður lærir í júdó er að detta og þessi lærdómur virðist byggjast inn í mann líkt og sundtök eða hjólstig. Alla vega er ég tvisvar búin að lenda í slysi á hjólinu síðan í sumar og í bæði skiptin hefur það bjargað miklu að ósjálfrátt fór ég í júdórúllu í stað þess að bera fyrir mig hendurnar. Í fyrra skiptið var ég að leita að götunni hennar Rástu og hjólaði á ljósastaur (!) í þungum þönkum yfir hvort það væri nú þessi gata eða sú næsta. Seinna skiptið var núna um daginn. Þá kom skyndilega bíll á fleygiferð út úr innkeyrslu og ekki séns að stoppa eða beygja frá svo kabúmm ég flaug í boga og lenti fyrir einhverja heppni á grasigróinni umferðareyju, heil á húfi fyrir utan stórt mar og tognaða tá. Annað hvort er ég svona ljónheppin eða júdóið bjargaði því að meiðslin urðu ekki verri en þetta.

Dýrasta klósettferð lífs míns

Eftir notalegt sunnudagskvöld með Huga, Óla frænda frá Svíþjóð, Peter, Stefan, Heiðari, Líneyju og Sigga og pabba og mömmu hjóluðum við Stefan á Guðrúnargötuna og hófumst handa við samsetningu skrifborðs og fleira sem flutt hafði verið af Reynimelnum fyrr um daginn. Seinna um kvöldið var von á Anniku frá Freiberg sem tekið hafði skyndiákvörðun um að fljúga til Íslands og krækja þannig í skottið á ferð foreldra sinna um miðhálendið.

Georg mætti á svæðið til að taka á móti Anniku, við bjuggum um hana á sófanum og ég ætlaði rétt sem snöggvast að skreppa á klósettið þegar ógæfan reið yfir. Kannski svolítið dramatískt orðalag en lykillinn sumsé brotnaði í skránni þegar ég ætlaði að yfirgefa náðhúsið! Þá voru góð ráð dýr. Eftir nokkrar bollaleggingar fjarstýrði ég Stefan til að hringja í pabba í von um að hann gæti lánað okkur verkfæri. Enginn svaraði. Næsta ráð var að hringja í Sigga og Líneyju og til allrar hamingju voru þau ekki farin að sofa þótt klukkan væri að skríða í eitt.

"Hello, uhm, this is kind of an emergency..." byrjaði Stefan símtalið og svo tók ég við eftir fremsta megni. Það er undarlegt að tala í síma í gegnum skráargat, ég mæli ekki með því. Meðan Líney og Siggi tóku til verkfæri (hver fann upp sexstjörnuskrúfuna?! þarf að finna þann snilling í fjöru...) leitaði ég að mögulegum útbrotstólum í öllum skápum en varð ekki mikið ágengt: naglaklippur, skæri, ... ekkert dugði til að losa skrúfurnar mín megin. Siggi var með þetta fína skrúfjárn sem passaði næstum því og tókst bæði að losa skrúfur og ýta út lykilbútnum brotna.

Hvað gætum við gert næst? Ekki áttum við nógu langan stiga til að ná upp á aðra hæð og þess utan er glugginn frekar óþægilegur (lesist: nánast ómögulegur) útgöngu. Þá fékk ég hugmynd. Tannþráður! Ég sendi tannþráðsenda út um gluggann og niðri í garði batt Líney poka með skrúfjárni og lykli að herbergi Stefans (ef ske kynni að hann passaði) fastan svo ég gæti veitt herlegheitin aftur upp. Nú var hafist handa við að losa skrúfur og prófa lykla. Lykillinn atarna reyndist vera nákvæm spegilmynd baðherbergislykilsins og því borin von að hann gæti hjálpað. Ekkert þýddi heldur að skrúfa af hurðarhúninn og hjarirnar voru pikkfastar.

Hinu megin hurðarinnar upphófust nú tilraunir með herðatré enda sumir þeim megin komnir í spreng og langaði að nýta baðaðstöðuna. Herðatréð festist í skránni dágóða stund og þótt mér þætti þetta ennþá mjög fyndið, absúrd og súrrealískt þá var baðkarið kannski ekki alveg besti rúmkostur sem ég gat óskað mér það sem eftir lifði nætur. Því var hringt á lásasmið og herðatréð náðist út með braki og brestum rétt í tæka tíð til að smiðurinn knái gæti komist að með tólin sín og opnað dyrnar. Þetta varð dýrasta klósettferð lífs míns. Kettir í Norðurmýri settu upp á sér stýri og úti er ævintýri.

Nýja Jórvík

Stórborgin speglast í einu háhýsanna

Yfirþyrmandi. Þannig fannst mér New York vera. Mannmergð, háhýsi, dýrtíð. En líka almenningssamgöngur sem virka, notalegir staðir á borð við Central Park, líf allan sólarhringinn. Svolítið mikið þannig samt að maður þarf að vita hvert skal halda. Vita hvar góðu staðirnir eru. Mér til happs var Ragnheiður í fríi en hún þekkir aragrúa af góðum stöðum og lóðsaði mig bókstaflega um allt, algjör bjargvættur.

Rólegheit í Central Park

Það var svo skemmtilegt að standa kannski úti á götu í hringiðu og vita ekkert hvert skyldi halda, þá þekkti Ragnheiður einhvern veitingastað, kaffihús eða kirkju í nágrenninu þar sem gaman var að líta inn. Þannig gengum við inn á óvænta kórtónleika í einni stærstu kirkju heims, smokruðum okkur út í horn til að fá borð á litlu tehúsi, fengum æðislegan malasískan mat á veitingahúsi sem leit út fyrir að vera dyrnar einar utan frá séð, fylgdumst með ítölskum mafíósum meðan við borðuðum bestu flatbökur borgarinnar (skv. vini Ragnheiðar, hann prófaði alla pizzustaði borgarinnar á einu ári eða svo) og fleira og fleira.

Ragna á malasíska veitingastaðnum

Á rölti nálægt CNYU

Auðvitað heimsóttum við líka víðfræga staði, sigldum til Staten Island, týndum okkur í söfnum og reyndum að halda aftur af okkur til að ganga ekki alveg af okkur lappirnar. Náttúrugripasafnið var samt svo ótrúlega skemmtilegt að við fórum eins og í leiðslu úr einum salnum í annan, vorum alveg gjörsamlega búnar á því í lokin og hefðum örugglega bara staðið úti á götu, svangar og pirraðar ef ekki hefði komið til sniðuga svarta bókin hennar Karenar sem leiddi okkur í teboð til drottningarinnar í Undralandi þar sem við hlóðum batteríin með skjaldbökuskonsum.

Við sáum Frelsisstyttuna og borgina frá sjó af Staten Island Ferry

Á degi heilags Patreks voru hátíðahöld í bænum og skrúðganga mikil gekk fram hjá Central Park og Metropolitan safninu sem var áfangastaður dagsins. Þegar við vorum að nálgast safnið heyrðum við lúðrahljóm og þyriltrommur í fjarska og ég hljóp ringluð af stað til að missa nú ekki af skrúðgöngunni. Missa af henni? Ég gerði mér ekki alveg grein fyrir stærðinni. Við sáum hesta, sekkjapípur, skotapils, trommur, fimleikahópa, fólk í alls konar búningum og grænmálaða áhorfendur í írskum lopapeysum. Gáfumst svo upp á skosk/írsk/bandarískum þjóðlögum og skutumst í langan og góðan safnleiðangur meðan skrúðgangan hélt áfram og þegar við komum út var eins og við hefðum aldrei skroppið frá, við misstum ekki af neinu - skrúðgangan virtist endalaus!

Íslenskt skyr í matvörubúð á Broadway

Síðar sama kvöld endaði kráarrölt ofan í kjallara á tónleikum með Sprengjuhöllinni og Ingrid Olava. Þar var Íslendingasamkunda mikil og ég sem hafði ætlað mér að dansa svolítið gleymdi því bara og datt í samræður enda alltaf gaman að hitta gamla félaga sem ég hafði jafnvel ekki séð síðan í grunnskóla.

Mósaíkveggmynd í Harlem

Helgina í lok New York vikunnar kom Valla í heimsókn. Peta frænka Ragnheiðar hafði nefnilega boðist til að sýna okkur vinkonunum heimkynni Sameinuðu þjóðanna í New York og slíku boði er ekki hægt að hafna! Það var sko heimsókn í lagi, enda Peta alveg hafsjór af fróðleik um allt sem varðar utanríkismál og ekki síður um hvert skuli halda til að finna hitt og þetta í borginni.

Bindum enda á stríð í heiminum - skýr skilaboð frá þessari styttu

Fleiri myndir frá New York borg er að finna hér og vonandi gefst bráðum tími til að púsla saman og bæta við skrúðgöngumynd frá írska hátíðardeginum hans heilags Patreks.

Sandkastali

Við Helga byggðum sandkastala í Nauthólsvík í dag

Einu sinni verður allt fyrst...

Tjah, ég held svei mér þá að ég hafi aldrei áður farið niður á Austurvöll til að hlusta á ræðuhöld, kóra syngja, lúðra glymja og fána blakta á 17. júní. Man einna helst eftir sölubásum og blöðrum í Lækjargötu, tónleikum á sendibíla-sviði við höfnina, og þá félaga Bjössa Bollu og Tóta trúð reyna að vera fyndnir í Hallargarðinum hjá Thor-Jensen-húsinu við Fríkirkjuveginn.


Samt er ég búin að stefna svo mörgum ferðamönnum niður í bæ á 17. júní til að hlusta á þessa hátíðardagskrá að ég ákvað að skella mér í morgun. Svona svipað og ég man að flestir í Freiberg höfðu aldrei séð Bergmannparade, skrúðgöngu námuverkamannanna, einfaldlega af því að það átti sér stað á hverju ári og því alltaf hægt að fara næsta ár þar á eftir... nú eða bara aldrei.


Þetta var ágætt. Gott veður aldrei þessu vant og mér fannst gott að forsætisráðherra var ekkert að fegra hlutina þegar hún reyndi að blása mönnum kjark í brjóst. Hins vegar brá mér svolítið við að sjá alla löggæsluna og hvernig nokkrir voru hreinlega umkringdir hægt og hljótt af lögreglumönnum svona eins og ef ske kynni að þeir myndu láta í sér heyra. Hrrrollur.

Princeton, Philadelphia og Íþaka

Í mars og byrjun apríl fór ég í heimsókn til nokkurra vina minna í Bandaríkjunum og frændfólks míns í Kanada. Ferðin var eiginlega alveg ólýsanleg og svo viðburðarík að ég hef hvað eftir annað gefist upp á að skrifa ferðapistil en núna ætla ég að byrja aftur og sleppa þá bara hinu og þessu úr af handahófi eða eftir því hvert myndirnar leiða mig.

Ferðin vestur um haf hófst á því að ég rétt náði flugrútunni á BSÍ með lítinn farangur (merkilegt hvað maður þarf í raun lítið af dóti á löngu ferðalagi), bunka af bókum og tuttugu (misstór) páskaegg. Flugið gekk vel, sætisskjárinn minn var að vísu eitthvað bilaður en ég hafði í nógu að snúast við lestur, handapat og frönskutilraunir til að aðstoða franska sessunauta mína við útfyllingu eyðublaða og svo hitti ég fyrsta X-arann, hann Össa, af tilviljun í vegabréfabiðröðinni á Kennedy-flugvelli.

Íslenskar sauðkindur

Út um allt í New York borg var hjálpfúst starfsfólk til að aðstoða við lestarmiðakaup og leiðbeina ferðalöngum. Valla tók líka á móti mér á Penn lestarstöðinni þannig að allt gekk eins og í sögu. Við hoppuðum beint upp í næstu lest til Princeton þar sem Geir og kisan Snælda biðu okkar í eins konar sumarhúsabyggð utan við bæinn. Þar eiga þau Valla heima ásamt brjáluðu latastrákssófasetti innan um ógrynni af bókum, sjónvarp sem vegur kringum tonn, alls konar sniðugt eldhúsdót og fleira sem sprengir skápa. Við kisa urðum fljótt ágætisvinir og hún malaði ofan á sænginni þegar ég fór að sofa. Í stuttu máli sagt virkilega notalegt!

Listaverk á almenningsbókasafninu í Princeton

Princeton er mjög vinalegur lítill bær með fallegu háskólasvæði og ég hreinlega verð að ferðast til Oxford og Cambridge einhvern daginn til að sjá fyrirmyndirnar að því. Eiginlega gat ferðin til Bandaríkjanna þar sem flest er svo stórt og yfirþyrmandi ekki byrjað betur og rólegar en einmitt þarna. Við tókum Princeton-háskólastrætó inn í bæinn, skoðuðum okkur um á háskólasvæðinu og í aðalgötunni og heimsóttum bæði bókasafnið og pósthúsið. Á pósthúsinu gaf póstmaðurinn okkur sleikipinna, stimplaði pakka með fyndnum upphrópunum og gaf góð ráð um hverju við mættum nú ekki missa af í nágrenninu. Ekkert smá almennilegur!

Sko fínu rafeindirnar kringum tréð!

Vorhléið var að byrja svo að nemendur í grunnnámi, sem jafnframt eru margir hverjir íbúar Harry Potter kastalanna á svæðinu, voru fæstir heima og því rólegt líf í bænum. Einhvern veginn get ég heldur ekki ímyndað mér neinn æsing þarna, hafði það á tilfinningunni að fólk væri almennt bara frekar hugsi og rólegt. Ekki samt svo að skilja að fólk hafi ekkert að gera þarna, mér virtist t.d. námsálagið vera alveg feikinóg hjá Jomma og Geir, og hreinlega jaðra við að vera of mikið.

Vegglistaverk við South Street

Valla er við nám í Philly og þangað skutumst við tvo daga í röð til að skoða okkur um. Það er sko litrík borg! Veðrið var heldur grátt en vegglistaverk og skúlptúrar út um alla borg bættu úr því svo um munaði. Fyrri daginn týndum við okkur í sölum gríðarstórs listasafns og þar þýðir sko ekkert að skoða allt. Við völdum okkur sali með musterum og list Austurlanda annars vegar og vestrænni myndlist frá 20. öld hins vegar, sáum sitthvað á leiðinni þangað og enduðum svo í listasafnsbúðinni. Það er góður skammtur. Fyrir utan safnið borðuðum við nesti í eins konar víkingaskála með útsýni yfir Delaware ána og héldum svo yfir á hinn bakkann gegnum hverfi með skýjakljúfum og inn í litagleðina í South Street. Mér var síðan að sjálfsögðu ekki hleypt burt úr borginni án þess að prófa Philly Cheese Steak, langloku með nautakjöti, lauk og osti.

Fínir gripir unnir úr drasli af ruslahaugunum

Daginn eftir borðuðum við pönnukökur í morgunmat á Reading Terminal Market, hittum Jaidev samstarfsfélaga hennar Völlu á rannsóknarsjúkrahúsinu og skoðuðum bæði stórundarlegt hús Frímúrara sem og háskólasvæðin við Drexel og Penn. Frímúrarahúsið er sá mesti grautur af byggingarstílum sem ég hef séð og synd að myndirnar sem ég tók þar inni komu allt of óskýrt út. Á heimleiðinni komum við við í risaverslanamiðstöð til að smakka ostakökur frá Cheese Cake Factory (slúrp!) og náðum svo í Ragnheiði Helgu á lestarstöðina. Stefnan var nefnilega tekin á helgarferðalag til Íþöku daginn eftir.

Ragna og Geir eru áhugasamir nemendur

Valla komin í prjónagírinn

Það urðu nú heldur betur fagnaðarfundir með Stebba og okkur í Íþöku. Við komumst að sjálfsögðu strax í góðan X-arafíling sem hélst út helgina og lengur en það. Eyvindur (stærðfræðifélagi minn og úr næstu kynslóð X-ara eftir okkur) bættist fljótlega í hópinn og þeir tveir lóðsuðu okkur niður í miðbæ á tælenskan matsölustað til að seðja sárasta hungrið áður en haldið var í afmælisteiti sem Leifur hélt til heiðurs Mána. Þar hittum við svo Matta, Baldur og Lindu og fólk frá alls konar löndum (Nýja-Sjálandi, Indlandi, ...) og skemmtum okkur hið besta við harmonikkuspil, jútjúb-karókí, hopp og hí.

Í hópi Íslendinga í Íþöku: Matti, Eyvindur Ari, Stebbi, Ragna, Valla, Máni, Leifur og ég

Dagurinn var síður en svo tekinn snemma daginn eftir en nýttist samt gríðarlega vel. Við byrjuðum á morgdegisverði (brunch) á diner, röltum síðan um ísi lögð gil og klifum brattar brekkur inn á háskólasvæðið, fórum í bíó og hlógum svo mikið að allir hinir í bíóinu hlógu líka (mögulega án þess að skilja brandarann samt...) og hlátrasköllin héldu áfram allt kvöldið og á kráarrölti fram á nótt svo að við fengum strengi í brosvöðvana.

Á rölti í gilinu sem sker háskólasvæðið

Dow Jones drekinn í Cornell háskóla

Máni og Leifur voru á leið til Puerto Rico þannig að við ákváðum að taka þá með til Princeton á sunnudeginum, skoðuðum sveitirnar á leiðinni og sýndum þeim svo háskólabæinn fína áður en þeir héldu áfram til New York borgar í flugið. Loks kvöddum við Ragnheiður Helga þau Völlu, Geir og Snældu og héldum á vit ævintýranna í stórborginni. Fleiri myndir frá þessari fyrstu viku er að finna hér.

Með Leifi og Mána á leið suður á bóginn