Gleði, gaman og ráð undir rifi hverju...

Rétt í þessu fékk ég merkilegt nokk aðgang að interneti hér á stúdentagörðunum - merkilegt? Jú, því að í dag er þjóðhátíðardagur Þjóðverja og því alls ekki sjálfsagt að slíkur munaður sé veittur! Strákurinn hér á hæðinni fyrir ofan mig sér um netaðgang í sjálfboðavinnu, var mjög almennilegur og minntist ekkert á þjóðhátíðardaga heldur bara reddaði málunum.

Kannski ég byrji nokkurn veginn á byrjuninni.

Síðustu dagana fyrir brottför var ég á stöðugum þeytingi við útréttingar, vina- og fjölskyldufaðmlög. Fór meðal annars í æðislegan SUNNUdagsmat til Baldurs, Birte, Matthíasar og Bjarka á MIÐvikudegi, hádegismat til afa og ömmu, afmælisboð til Láru, ... já og svo mætti lengi telja, en að endingu kom síðan hrúga af fólki í heimsókn daginn fyrir brottför og ástundaði gleði og gaman af hjartans lyst. Takk kærlega fyrir komuna, kveðjur, blóm, gjafir, gleðina og gamanið, þetta var alveg allertiders!

Líney og Siggi komu mér og mínu hafurtaski í rútuna áleiðis til Keflavíkur á föstudaginn. Farangurinn varð allt of mikill, eins og svo sem við var að búast, og endaði það með því að ég neyddist til að taka leigubíl á áfangastað í Berlín í stað almenningssamgangna! Úfff, lenti þar á bílstjóra sem malaði um eigið ágæti, reyndi að selja mér bótex-hrukkukrem, ók hægt, valdi langa leið og prófaði að auki hvort hann gæti nú ekki svindlað svolítið á mér. Einhvern veginn tókst að lækka gjaldið sem hann setti upp en svona gat þetta nú ekki gengið til lengdar! Daginn eftir fann ég því rúllutösku á spottprís til að koma öllum litlu handfarangursbögglunum, sæng og fleiru í á leið minni með lestinni til Freiberg.

Berlín var iðandi að venju, full af menningu og list á Art Forum, en eitthvað lítið var stundað af listinni að þessu sinni - heilsaði þess í stað upp á bakgarða, synti í skógarvatni, andaði að mér Berlín og borðaði góðan mat bæði hjá monsieur Vuong og ofurelskulegu fjölskyldunni von Bauer.

Ótrúlegt en satt, þá rifnaði nýja spottprístaskan ekki í tætlur undan þunga og rúmmáli alls sem í og á hana fór. Þökk sé henni og hjálp góðra vina komst ég áfallalaust milli neðanjarðarlesta, S-vagna og lesta í Berlín og Dresden. Í Freiberg sendi hjálpsamt fólk mig í næstum klukkutíma ferðalag með vitlausum strætó og strætóbílstjórinn ráðlagði mér að fara út svona um 500 m áður en ráðlegt var svo það var ansiþreyttur ferðalangur sem kom á stúdentagarðaskrifstofuna klukkan tólf - akkúrat þegar klukkutímalangt hádegishlé hófst.

Þessi hádegishlé eru alveg svakaleg. Hver skrifstofa hefur sinn opnunartíma og er þar yfirleitt einungis um ákveðna daga vikunnar að ræða, allt frá einum degi upp í mesta lagi fimm, og mismunandi tímar fyrir hvern dag - algengast er 9-12 og/eða 13-15. Haldiðaðsénúvitleysa!

Hér á stúdentagörðunum er fólkið mjög almennilegt og reddaði herberginu umsamda án þess að krefjast allra pappíra sem um er kveðið á stundinni. Hinar skrifstofurnar reyndust erfiðari viðfangs. Til dæmis kröfðust allir þess að ég hefði undir höndum bankareikning og þegar ég eftir mikið þref kom í bankann, þá var beðið um pappírana sem ég átti að fá á hinum skrifstofunum! Úffpúff. Þegar hér var komið sögu var ég alveg búin á því og fór hreinlega að gráta (!) þrátt fyrir að starfsfólkið væri síður en svo óvingjarnlegt. Þau reyndust síðan alveg geta útvegað bankareikninginn án allra pappíra, ég þarf bara að koma með þá sem fyrst, eins og hjá stúdentagörðunum.

Næstu daga væri óneitanlega afar hentugt ef ég gæti klónað sjálfa mig í eins og þrennt eða fernt, svo margar eru skrifstofurnar á hinum ýmsu stöðum, sem skal heimsækja "sem fyrst", eða öllu heldur "helst í gær". En það þýðir víst ekkert annað en anda djúpt og synda af stóískri ró gegn um bið í röðum, pappíraflóð og hringavitleysu bürókratíunnar þýsku.

Það er á margan hátt mikil mildi að þjóðhátíðardagurinn er í dag, því þá gefst tími til að setjast aðeins niður og lesa gegnum þetta helsta í pappíraflóðinu, fremja dulitla aðgerðagreiningu (í hvaða röð skuli heimsækja hinar ýmsu skrifstofur, finna opnunartíma, ...) og koma sér fyrir í herberginu. Leigusamningurinn einn og sér er t.d. nítján þéttskrifaðar stofnanaþýsku blaðsíður og tók mig um tvo tíma að lesa hann í gegn, til að fá upplýsingar um opnunartíma skrifstofanna reyndist eina leiðin að fara þangað sem skrifstofurnar eru og lesa utan á þær og að auki hef ég dundað mér við að koma saman og lesa um hið stórskemmtilega IQ-ljós (takk aftur G+H+D+M+Í+L+H+A+F+D+B+H!).

Hér er annars mjög íslenskt veður, rigndi stanslaust í allan dag. Skrifstofuleiðangurin minn skilaði því rennblautum fötum auk opnunartímanna - held að regnhlíf sé alveg bráðnauðsynleg á "það sem vantar"-listann.

Þar sem ég hafði rétt svo tíma til að kaupa brýnustu nauðsynjar (mat og klósettpappír) í gær, þá er ímyndunaraflið nýtt í þaula fram að næstu (vonandi bráðlega) búðarferð - má þar nefna hálfa eplasafafernu sem skál og pappaspjald í plastpoka sem skeið. Eftir nokkur slög með vænni súrgúrkukrús á járntitt gafst ég samt upp á að opna dós og fékk lánaðan dósaopnara hjá nágrönnum mínum. Það er samt alveg ótrúlegt hvað ég hef komist af með skátakuta sem eina eldhúsáhaldið, verst að það er ekki hægt að hita vatn í te með honum líka!

Nú í kvöld kom síðan stelpa og bankaði upp á. Sú reyndist tala íslensku og þar sem hún vissi að hér væru margir erlendir nemar hafði hún farið á stúfana og fengið heimilisfangið mitt á háskólaskrifstofunni! Það var nú skondið og skemmtilegt. Einnig er rakst ég á búðarglugga fullan af bókum um Ísland og eftir íslenska höfunda, greinilega nóg af Íslandsáhugafólki!

Æjæ, hér er víst komin enn ein löng og myndalaus færslan! Vonandi hef ég tíma fyrir myndapot í næsta pistli... annars látið þið í ykkur heyra, ekki satt?

Spennufall, hósti og hetjudáðir

Það hlaut að koma að því - spennufall! Fékk svæsið lungnakvef, hósta á við heilt berklahæli og komst því ekki með í vinnuferð um Austurland, Norðurland eystra og suður yfir Kjöl. Spæling.



Besta ráðið til að verða frísk kom frá Vöku: "Bjarnheiður, hættu að reykja!". Þar sem ég hef aldrei reykt heldur einungis orðið fyrir óbeinum reykingum á skemmtistöðum borgarinnar hafði ég ansistórt verkefni fyrir höndum og ákvað að það yrði að bíða betri tíma, enda norrænt samstarf fram undan í massavís!

Ævintýrið hófst í Helsinki - borginni þar sem við Alma umbreyttumst í gamlar konur. Ekki einasta vörðum við öllum okkar frítíma í leit að fötum á "barnabarnið" heldur tókum við okkur lúridúr við hvert tækifæri og þá einkum eftir matinn.

Eins og kom fram hér að neðan sigldum við til Eistlands til að komast í kynni við rússneska bændaalþýðu. Markaður hennar innan um sovétkumbaldablokkir heillaði miklum mun meira en gamli bærinn og túristablóðsugurnar. Áhugavert væri í því sambandi að gera fall yfir verðlagið í Tallin - byrja þá í gamla bænum og draga línu í átt að markaðnum. Skyldi það verða veldisfall?

Við vorum trúar templurunum og keyptum ekkert áfengi í Tallin. Sömu sögu var ekki að segja af samferðamönnum okkar sem fylltu bíla, vagna, poka og maga eins og þeim framast var unnt. Skondnast var "fína fólkið" með gríðarstórar fisléttar ferðatöskur í morgunsárið sem þyngdust ansimikið eftir dagslangt ferðalag - áttum við að halda að þær væru fullar af fötum? Hver fer með 200 lítra af fatnaði í eins dags ferð? Haha, sjálfsblekking!

Megintilgangur dvalar okkar var að lækka meðalaldurinn og hvetja til virkari þátttöku ungliða í höfuðborgarmótinu á næsta ári. Það verður haldið í Reykjavík og jafnvel hugmyndir uppi um að hafa eitthvað fyrir yngra fólkið samhliða. Eldra fólkið var upp til hópa mjög skemmtilegt - danskar blómarósir voru í miklu uppáhaldi og norskir sjentilmenn reyndust yfir sig ánægðir með fyrirhugaða "trúboðsför" Nordklúbbsins til Oslóar.

Þemað í fyrirlestrunum í Helsinki var "Norðurlönd og lýðræði" en hefði réttilega mátt kallast "Skandinavía, Finnland og lýðræði" því Ísland virtist ekki vera til í huga fyrirlesaranna, hvað þá Alþingi! Ég gat ekki á mér setið frekar en fyrri daginn og gerði athugasemd við þetta í fyrirlestrahléinu. Upp frá því var ávallt kjáð framan í okkur þegar Ísland bar á góma, nú eða við fengum bank, stapp, hnippingar, glott, glens og grín til að vekja athygli á því að Ísland væri jú líka með - eða alla vega stundum, já svona upp á punt.

Skemmtilegasti partur Helsinkiferðarinnar var án efa leiðsögutúr um borgina. Konan sem fylgdi okkur í rútunni talaði alveg yndislega finnlands-sænsku og valdi mjög skemmtilega staði til að sýna okkur: fjallgrafna kirkju, Sibeliusar-minnismerkið, strendur, gamla bæinn og ólympíumannvirki.

Önnur skemmtileg ferð var dagur í Borgå. Þar hafði dómkirkjan að vísu brunnið og sökudólgurinn verið sakfelldur tveim dögum áður, en heimili og garður Runeberg-fjölskyldunnar og leiðsögn um styttur eins sonar herra Runebergs (herra Runeberg var ljóðskáld og skilgreindi Finna sem þjóð) var alveg framúrskarandi og fleytti okkur gegnum tilraunir monsieur Rasks til að drepa okkur úr leiðindum.

Rask þessum tókst að halda ógnarlanga óvelkomna fyrirlestra við hvert tækifæri allt frá laugardagskvöldi fram á sunnudagseftirmiðdag. Við hefðum áreiðanlega smyglað honum með til Íslands og kynnt sem nýja töfralausn við svefnleysi ef aukaverkanirnar hefðu ekki reynst svona slæmar: líffærin emja af sársauka þegar hann hefur upp raust sína og aukast þessi áhrif við hverja áheyrn!

Eins og það sé ekki nóg þá á hann tvo vini - slepjulega skúlptúristann Toikka, sem nánast var slímugur af falsi og sleikjuskap, og ungherrann Gulbuxa, sem lagði sig fram um að okkur liði illa við hvert tækifæri. Við hreinlega skildum ekki hvernig mögulegt var að safna þarna saman þremur verstu-eiginleikum-skrýddu-mönnum Finnlands, því ekki erum við vanar að fá svona megna óbeit á fólki almennt, þvert á móti.

Eftir prýðisvelheppnaða ferð til Helsinki tók önnur, ekki síðri, við til Oslóar. Við höfðum tæplega tvo sólarhringa til undirbúnings og nýttum þá í þaula. Oslóarferðin var, ef svo má segja, barn Nordklúbbsins - og viðlíka ferð til útlanda með þátttakendum frá nokkrum löndum höfum við aldrei ráðist í.

Að íslenskum sið reddaðist allt gleðilega á síðustu stundu. Við höfðum fengið næturgistingu fyrstu nóttina í aðal hórumangara- og dópistahverfi Oslóborgar, eða, ég vona a.m.k. að þetta hafi verið aðalhverfið, því annars er ástandið hræðilegra en skelfilegt. Daginn eftir fluttum við okkur í sveitasælu sumarhúsanna í Bogstad og ég fékk að reyna gestrisni Norræna félagsins í Osló við lokahnykk undirbúnings helgarinnar.

Í hvítu höllinni, þar sem félagið er til húsa, voru mér útveguð ekki einungis tjald, dýna og teppi án fyrirvara heldur einnig ljósritunarvél, vinnutölva og hádegisverður á nóinu! Ekki amalegt það. Meðan ég prentaði dagskrá og dældi út auglýsingum um norrænt stuttmyndakvöld, málþing og vinnusmiðjur drógu Alma og félagar björg (grill- og morgunmat) í bú. Allir fundu leiðina til Bogstad og við krýndum Jens nýjan Mariekikse-meistara: átta kex snerust í gini hans án þess að brotna.

Föstudagurinn var tekinn snemma, gengið upp á fjallið að hvítu höllinni og sest að hlöðnu morgunverðarborði. Þar urðu fagnaðarfundir þegar við Alma hittum tvo af norsku sjentilmönnunum aftur. Ekki nóg með það heldur ræddi ég m.a. við mann sem stendur fyrir íslenskum kvikmynda- og tónlistarhátíðum í Osló og konu sem vildi fá ungliðahreyfingarnar til aðstoðar í baráttu fyrir bættri aðstöðu og minni fordómum í garð nýbúabarna í grunnskólum á Norðurlöndum.

Upp hófust svo tveir fyrirlestrar að nafni "Norræn og norsk sjálfsímynd", hvar landið vort Ísa virtist enn á ný ekki teljast til Norðurlanda. Jahananú. Þetta voru samt mjög fróðlegir fyrirlestrar og umræðurnar að þeim loknum þar sem velt var upp spurningunni "Hver eru vandamál og hverjir eru möguleikar ungs fólks í norrænu samstarfi?" virkilega góður undirbúningur fyrir "háskólatrúboðið" okkar síðar um daginn.

Á háskólalóðinni tjölduðum við til fánum, söngvum, bæklingum, pennum og flugumiðum á veiðum eftir Norðmönnum, áhugasömum um norrænt samstarf. Klaus gekk jafnvel svo langt að ganga mót bláókunnugum ungmeyjum til að bjóða þeim í bíó; og átti þar við stuttmyndakvöldið.

Ein þýsk stelpa mætti á stuttmyndakvöldið og hún ásamt þremur Norðmönnum tók þátt í bæði málþinginu og vinnusmiðjunum daginn eftir. Allt tókst þetta sérdeilis prýðilega og við erum alveg örugg um að nú verði stofnaður systurklúbbur Nordklúbbsins í Osló, en það var einmitt tilgangur ferðarinnar.

Á sunnudeginum fylgdi Mona okkur um Vigelandparken, Akershusfestning og allt niður á höfn þar sem við tókum strætó-bát til Bygdöy. Almenningssamgöngur í Osló eru ansiskemmtilegar: strætó, bátur, sporvagn, lest og neðanjarðarlest - allt í boði. Báturinn flutti okkur á nes með nafn eyjar, svipað og Örfirisey í Reykjavík, nema hvað þarna úir og grúir af söfnum og glæsivillum.

Við fundum íslenska sendiráðið og stigum þar í garðinum á "íslenska grund" auk þess sem sjoppa í nágrenninu seldi íslenskt Freyju-sælgæti, heilsuðum svo upp á styttur frá Páskaeyju og skoðuðum gamlar skútur með tröllanöfnum. Um kvöldið var okkur vísað til sætis undir gömlu og lúnu korti af Íslandi á Peppes Pizzustaðnum (mæli með Thai Chicken og Tasty Veggie pizzunum).

Á mánudagsmorgni misstu ferðafélagar mínir sig í H&M (eða höfðu það a.m.k. í hyggju) og svo var haldið heim með afganga af harðfiski og þurrkuðu háhyrningskjöti í nesti, samferðamönnum okkar til mikillar gleði.

Eftir heimkomu var haldinn aðalfundur Nordklúbbsins. Þar tók Jóhannes við formennsku og allt fylltist af nýju fólki í stjórn, okkur öllum (nýjum sem og gömlum Nordklúbburum) til mikillar gleði. Daginn eftir flaug ég norður yfir heiðar í faðm fjölskyldunnar á Akureyri.

Þar reyndi ég eftir fremsta megni að hjálpa hvorki of mikið til né gera of mörg prakkarastrik - heldur slappa af, synda, spjalla yfir tebolla, leika, ganga, rölta og skoða mig um. Auðvitað tókst ætlunarverkið ekki fullkomlega, en þó alveg ásættanlega - ég gerði bara svolítil saklaus prakkarastrik fyrir afa og ömmu og braut saman nokkur fataplögg hjá Hlyni og Kristínu.

Það var gott að dvelja í Ásabyggðinni með krílum og kisum. Öllum líður þar svo ósköp vel og vá, hvað það er búið að gera fínt með nýjum gluggum og fleiri betrumbótum hér og hvar. Yngsta krílið, Una Móeiður, fékk að sjálfsögðu mestu athyglina, enda hef ég ekki þekkt hana jafnlengi og Lóu og Huga, sem tjah, já, varla geta talist kríli lengur - eiginlega bara alls ekki - orðin 9 og 15 ára...

Þau Hlynur og Kristín eiga líka hlut í íbúð í Berlín. Svona líka heppilega nýflutt þangað frá Hannover og ég fæ að njóta þess nú í næstu viku þegar ég held á vit fleiri ævintýra í Freiberg.

Set inn myndir bráðlega en fram að því getið þið skoðað nokkrar hér.

Bjarnheidur og Alma segja fra

Vid stollurnar sitjum a Hotelli Helka i Helsinki a nattfotunum einum saman, nei, raunar ljugum vid nuna. Bjarnheidur er vissulega klaedd i graen- og blakoflott nattfot og Alma i ljosbla karlhatarnattfot, en su fyrri baett vid dressid mjog penu svortu pilsi og hin sidarnefnda konukapu og hvitum sumarskom. Medan vid bidum thess ad vid okkur yrdu gerdar athugasemdir i mottokunni, pissadi strakur utan i gluggann a hotelinu. Bjarnheidi lukkadist thvi midur ekki ad sja gersemar hans. Astaeda thess ad vid sitjum her i mottoku hotelsins, en ekki uppi a 5. haed undir roandi loftmynd af finnskum votnum vid hlid ferdafelaga okkar sem er a sjotugsaldri er su ad vid vorum i hlaturskasti og vildum ekki vekja tha agaetu konu.

Hofudborgamot er skemmtilegt fyrirbaeri. Saman safnast jafnaldrar fra hofudborgum Nordurlandanna og njota samvista vid operusong, kokteilbod og leidsogutura. Kannski ber ad taka fram ad ekki er um jafnaldra okkar ad raeda. Ef til vill eru fjorir undir fimmtugu med i for og tha erum vid vissulega medtaldar. Hinir hlaupa a sjotugu og upp ur. Ekki virdist thetta tho koma ad sok. Vid vinkonurnar litum ekki ut fyrir ad vera deginum yngri en attatiu ara. Vid forum idulega i hattinn fyrir klukkan halftiu og erum oftar en ekki komnar a faetur vid solaruppras. Gott thykir okkur ad fa okkur lettan hadegislur og eins dottum vid i ferdum milli stada. Aetli okkur se gefid roandi?

I gaer hittum vid unglambid Silju sem leidsagdi okkur um Tallinn. Ferdin var hin besta, vid kynntum okkur helstu nyjungar i hargreidslu eistneskra uthverfakvenna, fordudumst porupilta sem horfdu a okkur undarlega og fylgdu okkur hvert fotmal, nutum rigningar (TAKK SILJA!) og ududum i okkur eistnesku godgaeti a bord vid silungsponnukokur og kartoflukulur. Kona nokkur fylgdi okkur alla ferdina og heim a hotel. Vid hofum dalitlar ahyggjur af ad hun se spaejari enda enda gekk su um med monster-stora myndavel i vatnsheldu hylki og fekk afgreidslu hja litt aludlegu thjonustudomunum a ponnukokukaffihusinu a ofurhrada. Pantadi eitthvert ykkar spaejara med stor gleraugu og V-laga rass til ad elta okkur?

I kvold misstum vid thvi midur af operutonleikum sem einn samferdamanna likti vid hrydjuverk. I stadinn bordudum vid a veitingastad thar sem skreytingarnar samanstodu af traktorum og vinnuvelum. Nu var hotelstjorinn ad koma fram og segja okkur ad hypja okkur upp i fot svo ad vid verdum ad kvedja. Ast fra Helsinki.

Drííííngdrrrrrríng, Kleppur, góðan dag!

Síðustu dagar renna eiginlega saman í einn langan og ég er svo þreytt að frásagnir bíða bara betri tíma. Mamma segir alla vega að það komi ekki ein skiljanleg setning út úr mér og ég hef ekki tölu á öllum þeim skiptum sem ég hef lengt líf heimilisfólksins í dag. Hláturinn lengir lífið...



Þetta hér að ofan skrifaði ég í gær en gleymdi að setja inn á síðuna því ég var að verða sein í afmæli Matthíasar frænda. Hann er orðinn 10 ára og mér sem finnst svo stutt síðan ég heimsótti Baldur bróður, Birte og bumbubúann í Brabrand!



Fyrir þá sem eru farnir að huga að berjasprettu þá er hún víst komin ágætlega af stað í Haukadalnum en það þarf svona eina viku til viðbótar inni í Lækjarbotnum fyrir bláberin. Krækiberin hins vegar eru orðin stór og búttuleg, verst að við gleymdum berjatínunum, eða kannski "gleymdum" við þeim bara - við ætluðum jú bara rétt að kanna hvernig blámanum liði.



Í dag var ég lítið peð í stóru tafli á Árbæjarsafni. Mitt hvíta lið undir stjórn Braga íslenskukennara úr MR beið lægri hlut fyrir þeim svörtu. Svo kíkti ég á nýju byggingartæknisögusýninguna og hún er flott! Það er líka búið að betrumbæta pönkhornið á diskó&pönk sýningunni (drasla svolítið til).

Ætli það verði nokkuð frekari frásagnir af helginni. Den var go'!

Hringavitleysa?

Forsenda þess að fá húsnæði er að hafa bankareikning og dvalarleyfi. Til að fá bankareikning og dvalarleyfi þarf húsnæði. Einnig er mér tjáð að til umsóknar um atvinnuleyfi þurfi ráðningarpappíra og að atvinnuveitendur krefjist atvinnuleyfis áður en ráðið er í starf. Jammogjá hérmeð er gangan um frumskóga þýskrar bürokratíu hafin!


Hingað til hefur samt flest reddast á íslenska mátann. Mér var t.d. úthlutað stúdentagarðsfulltrúa að nafni Frau Fröhlich (útleggst frú glaðlynd á ástkæra ylhýra) og reyndist sú dama vera afar réttnefnd. Skýrði hún mér m.a. frá því að þótt það stæði á pappírunum að ég ætti að mæta í skólann 1. október og fengi húsnæði 2. október þá væri það allt í stakasta lagi að mæta bara 2. október til að flytja og fara svo í skólann 4. október. Það mætti þess vegna fresta því til 4. og 6. október ef það hentaði betur. Einnig bæri ekki að taka bankareikninga-dvalarleyfa-hringavitleysuna of alvarlega - en það þurfti nú ekki að segja mér frá því enda lærir maður jú hér á okkar litla landi að þetta reddast alltaf allt einhvern veginn.



Um daginn kramdi ég könguló. Það var alveg óvart. Studdi mig rétt aðeins við gluggakistuna til að ná upp í stormjárnið og obbosí, klessudrullumall með löppum. Skil annars ekki hvað hún var að ana inn í hús í þessu líka góða veðri (þetta var góðviðrisdagur).

Bráðum förum við Vaka að kalla okkur Karíus og Baktus. Oft er borað í vinnustaðartönnina okkar af þvílíkum krafti að ég bíð bara eftir að bormennirnir pompi gegnum þakið einn daginn og segi úúúbbsadeisí. Þá mundi kannski fjölga á göngunum? Það er nefnilega heldur tómlegt á Vatnamælingum þessa dagana - allir í ferðum og fríi - og til að mikilvægustu verkefnin klárist einhvern tíma var ákveðið að gera dulitla umbreytingartilraun. Bjarnheiði var breytt í Pál Ásgeir Þórarin Bjarnheiði. Athyglisvert? Já heldur betur! En ég finn það samt að til lengdar er þónokkuð púl að vera fjórir starfsmenn í einum.


Hjólfákurinn minn ákvað að gera uppreisn í dag. Ég veit svosem upp á mig sökina, hef trassað að framkvæma árlega vordekstrun og því fór sem fór, bængpong, sprakk á afturdekkinu. Þetta er annars búið að vera afar þolgott afturdekk verð ég að segja. Aldrei sprungið á því frá því á lokaáratugi síðustu aldar! Framdekkið aftur á móti fékk í sig tein úr vorbroddi og punkteraðist þrisvar á einni viku í hitteðfyrra. Kannski vorbroddurinn eigi sökina aftur? Ég asnaðist nefnilega á hjólinu inn í garð í morgun til að athuga verksummerki næturinnar. Þar voru einhverjir pörupiltar með kjaft í gærkvöldi og ég heyrði brothljóð en fann ekkert astraltertugubb að þessu sinni.

Líbanon

Langar að benda á þetta.

Svolítið lengi að hlaðast kannski og má bjarga því með því að slá inn fromisraeltolebanon info í google og velja svo cached fyrir síðuna sem kemur upp.

Þeir sem vilja geta skrifað undir hérna.