hopp skopp skvetta !

Verkefni úr annarri átt

2012-01-21T11:54:00.002+01:00

Um miðja síðustu viku fengum við stærðfræðikennarar verkefni frá íslenskudeildinni. Við höfðum 40-60 mínútur til að skrifa örsögur. Verkefnin voru mismunandi en mitt verkefni var svona:

Skrifaðu örsögu (færri en 300 orð) sem inniheldur öll eftirtalinna orða: líffræði, skólaskírteini, skiptinemi, laufblað, blóðsýni.

Skemmst er frá því að segja að þetta var mjög skemmtilegt verkefni að glíma við og prýðisgóð hvíld fyrir hugann að einbeita sér að einhverju allt öðru en stærðfræðinni.

Hér er sagan mín:

„Af hverju skyldi bara eitt af þeim vera rautt?“, hugsaði Anna meðan hún stormaði gegnum gular laufhrúgur í trjágöngunum við Aðalbygginguna. Eitt rautt laufblað af milljón og alveg örugglega öll af birkinu, alla vega virtust þau öll hafa sama form. Hún ákvað að taka rauða blaðið með sér, dró upp úr töskunni doðrantinn sem var lesefnið í líffræði þessa önnina og lagði blaðið einhvers staðar í bókina miðja. Þá myndi það pressast og verða fínt. Það virtist eitthvað svo langt síðan Anna hafði verið hérna á háskólasvæðinu. Samt var bara rúmt ár liðið frá því að hún fór út til Argentínu sem skiptinemi. Hún hafði gleymt því að búið var að flytja Stúdentaráð yfir í Háskólatorg og því byrjað að leita í gamla húsinu við Hringbrautina til að finna staðinn þar sem hún gæti sótt nýtt skólaskírteini. Þetta hafði verið svo ruglingslegur dagur. Kannski var hún svona ringluð út af rannsókninni um morguninn? Allt vegna einhvers faraldurs í Suður-Ameríku. Mamma hafði hringt áhyggjufull í gærkvöldi og beðið hana að fara og láta kanna málið. Það væri ókeypis og hún ætti að fá niðurstöðu fljótt og örugglega. Þetta hafði víst komið í fréttunum á laugardaginn en Anna horfði aldrei á sjónvarp og fylgdist lítið með innlendum fréttum nema bara því sem kom á Facebook hjá vinum hennar. Og þó. Það gæti ekki verið að hún væri svona ringluð yfir litlu blóðsýni. Hún var jú alvanur blóðgjafi og í Blóðbankanum var manni alltaf tekið miklu meira blóð! Drrrring! Svúmm! Bíllinn straukst við tærnar á henni. Hún hafði verið í svo þungum þönkum að innkeyrslan að bílastæðinu hafði alveg farið fram hjá henni. „Ja hérna, nú verð ég að vakna!“ sagði hún við sjálfa sig um leið og hún svaraði símanum. Kannski væri komin niðurstaða úr rannsókninni, vonandi hafði hún ekki smitast.

Hvítasunnukarneval

2011-08-28T22:51:00.002+02:00

Fyrir sjö árum sagði Carsten Thomas mér frá Karneval der Kulturen, litríkri menningarhátíð í Berlín sem haldin er um hvítasunnuhelgina ár hvert, og allt síðan þá langaði mig að upplifa dansinn og gleðina, smakka mat frá ýmsum heimshornum og týna mér í mannhafinu. Nú í ár gafst loksins tækifæri til þess og hátíðin var jafnvel enn betri en ég hafði hugsað mér!

Dagurinn hófst á kaffihúsi í Kreuzberg. Því miður gleymdi ég myndavélinni heima en hún Ásta vinkona mín lánaði mér myndavélina sína meðan við fylgdumst með skrúðgöngunni á Hasenheide. Þaðan héldum við síðan á torg til að hlýða á útitónleika og fá okkur kvöldmat. Þótt tónleikahaldi lyki stundvíslega klukkan ellefu þá var nóttin enn ung innandyra og hélt hópurinn í fyrrum vöruskemmur járnbrautanna til að dansa fram á næsta morgun.

Hjóltúr í Königs-Wusterhausen

2011-08-28T22:37:00.004+02:00

Í lok maí fór stærðfræðimenntunardeildin í Humboldt-háskóla í lautarferð á hjólum í nágrenni Königs-Wusterhausen. Veðrið lék við okkur og ég hnerraði þessi reiðinnar ósköp enda var grasið byrjað að mynda frjókorn.

Við byrjuðum á að skoða veiðihöll herkonungsins Friðriks Vilhelms fyrsta af Prússlandi og héldum síðan áfram för gegnum engi og skóga, fram hjá vötnum og lækjum þar sem við breiddum úr teppum og settumst að snæðingi við vatnið. Tveir kennaranna sem voru í námsleyfi sömdu spurningaleik til skemmtunar eftir hádegisverðinn og síðan héldum við áfram för fram eftir degi með smá stoppi á kaffihúsi.

Myndir má sjá hér.

Byrjun júní við vatnið

2011-08-16T18:33:00.005+02:00

Jule vinkona mín býr og starfar í Hof í Bæjaralandi en ólst upp í Berlín.

Hér er Jule í garði foreldra sinna

Foreldrar hennar eiga heima rétt utan við Berlín og við hittumst þar í morgunkaffi úti í garði einn daginn í byrjun júní.

Búið að leggja á borð

Við Jule, þreyttar eftir vinnu og ferðalög en jafnframt kátar yfir endurfundum

Stundarlangan hjóltúr frá húsinu, gegnum þorp og skóg, er fallegt djúpt vatn að nafni Liepnitzsee.

Blátt og tært vatnið í skóginum

Það er umvafið skógi, með lind á botninum og eyju fyrir miðju. Þangað fórum við, syntum út í eyjuna og reyndum að bægja frá mýflugum þar til við urðum að játa okkur sigraðar og syntum til baka.

Tær og sokkar eftir sundið

Á heimleiðinni gerðum við hlé á ferðinni í Bernau til að borða ís og skoða miðaldahluta bæjarins. Þar reyndist þá vera miðaldahátíð, alveg óvænt.

Skrúðganga á miðaldahátíð í Bernau

Deginum lauk aftur í garðinum þar sem ég fékk að klippa nokkrar rósir til að taka með mér heim og setja í vasa um kvöldið.

Rósir í vasa ásamt nellikum og Maríustakki

Sólin hélt áfram að skína alla fyrstu júní-helgina og þar sem Hlynur var á ferðinni, þá mæltum við okkur öll mót á kaffihúsi; Hlynur, Inga og ég.

Inga er heldur betur leikin við að taka myndir með útréttan arminn

Síðan kom hellidemba mánudaginn eftir, gróðrinum til mikillar gleði.

Rigning í Seumestraße

Brúðkaup í Poznań

2011-08-01T13:00:00.002+02:00

Aðaljárnbrautarstöðin í Poznań

Í lok maí var brúðkaupsgleði Martynu og Tomeks haldin í Poznań. Við Judyta og Viki lögðum upp eldsnemma á laugardagsmorgni frá Varsjá, Freiberg og Berlín með rútum og lestum vopnaðar regnhlífum. Spáð hafði verið roki og rigningu en síðan hlýtur eitthvað að hafa breyst því veðrið lék við okkur allan daginn með sól og sumaryl.

Brúðhjónin verðandi ganga inn kirkjugólfið

Pólskar brúðkaupshefðir eru alveg sérkapítuli og Judyta skýrði þær út fyrir okkur Viki jafnóðum. Til dæmis kastar brúðurin brúðarslörinu fyrir ólofaðar stúlkur í boðinu og brúðguminn kastar slifsi sínu fyrir ólofaða pilta í boðinu og var mikill handagangur í öskjunni, hlaup skrækir og læti. Úr verður síðan dans þeirra tveggja sem grípa og hinir dansa í hring um þau.

Einn af fjölmörgum pólskum brúðkaupssiðum: glösum kastað aftur fyrir bak

Yfir höfuð var mikið dansað og auðvitað etið og drukkið inn á milli. Stemmningin minnti mig stundum svolítið á ættarmót því ungir og aldnir skemmtu sér allir af lífi og sál í einni kös. Sumir gengu þó dulítið of hart fram í drykkjunni og þurfti að bera fyrsta gestinn upp í rúm um miðnættið en þeir sem lengst héldu út dönsuðu til fimm um nóttina og mættu svo gallharðir í morgunmatinn klukkan níu daginn eftir.

Markaðstorgið við ráðhúsið

Að loknum morgunverði héldu svo allir glaðir og sælir til síns heima og við Judyta spásseruðum um miðbæ Poznań fram eftir sunnudegi þar til hún þurfti að fara í lestina til Varsjár og ég að finna mér far til Berlínar.

Úkraínsk þjóðlagatónlist á markaðnum

Maíráðstefna

2011-07-31T01:10:00.002+02:00

Norræna stærðfræðimenntunarráðstefnan NORMA 2011 var haldin í Reykjavík í maí og var það kærkomið tækifæri til að fara heim til Íslands, kynnast norrænum kollegum og fræðast um hvað þau eru að spá og spekúlera. Það fyrsta sem ég geri þegar ég kem heim frá útlöndum er að fara niður að sjó, hlusta á öldurnar og horfa á fjöllin, jökulinn og fuglana.

Borgin

Örfirisey

Esjan

Sjórinn

Jökullinn og fuglarnir í kvöldsólinni

Kraká um páska

2011-07-29T11:40:00.000+02:00

Cindy búin að pakka í bílinn

Um páskana héldum við Cindy, fyrrum nágranni af stúdentagörðunum í Winklerstrasse, í ferðalag til Krakár til að heimsækja annan gamlan nágranna, hana Judytu. Ferðafélagar okkar frá Dresden til Krakár voru þýskur strákur og pólsk stelpa sem áttu það sameiginlegt að hafa ferðast til Venesúela og búið þar. Við fengum því að heyra skemmtilegar ferðasögur alla leiðina. Ekki amalegt það!

Judyta leiðsagði okkur um háskólasvæðið

Við byrjuðum á að sækja Judytu í vinnuna. Þetta var síðasti dagurinn hennar þar því Judyta hafði sagt upp fyrr um daginn og var á leið til Varsjár til að takast á við ný ævintýri í svissnesku rörafyrirtæki. Vinkona hennar úr vinnunni kom með okkur í ferð um háskólasvæðið og labbitúr um miðbæinn í kvöldsólinni.

Af páskamarkaðnum

Sú þurfti síðan að taka lest heim til sín og eftir að hafa skilað henni á lestarstöðina héldum við til Rudnik, þorpsins hennar Judytu, þar sem foreldrar hennar, Józef og Wanda, tóku á móti okkur. Pólsk gestrisni er alveg einstök og okkur leið heldur betur vel þarna í sveitinni.

Glaðar í bragði

Okkur langaði að taka þátt í páskahefðum Judytu og mættum því galvaskar morguninn eftir með páskakörfu fjölskyldunnar fyrir utan þorpskirkjuna. Þar var gríðarstór hópur saman kominn. Hvort ef ekki bara allt þorpið var mætt til að fá dulitla skvettu af heilögu vatni á páskamáltíðina! Sumir geymdu síðan körfuna sína í anddyri kirkjunnar fram á sunnudagsmorgun en þar sem plássið var lítið tóku flestir körfurnar með sér heim.

Páskakarfan böðuð helgu vatni

Nú tók við ferðamannadagurinn mikli í Kraká. Við fórum aftur á markaðstorgið sem við höfðum skoðað daginn áður og nú niður í kjallara þess á skemmtilegt sögusafn. Þar voru alls konar töfrum líkar tæknibrellur og sumar náðust á mynd en aðrar ekki, eins og gengur. Eftir það lá leiðin upp á Wawel og upp með ánni Wisła inn í gamla Gyðingahverfið. Þar er sagan á hverju götuhorni, misátakanleg eins og gengur.

Eitthvað ægilega fínt í safninu sem erfitt var að ná á mynd

Í miðbæ Krakár eru óskaplega margar kirkjur. Lá við að ef ekki væri kirkja á horni götu þá væri þar sínagóga. Þar sem það voru páskar voru messur stanslaust frá morgni til kvölds og allar kirkjur fullar af fólki, jafnvel raðir út á götu. Við heimsóttum þó ekki bara kirkjur heldur litum líka inn á mörg skemmtileg kaffihús og veitingastaði sem léku hver eftir sínu stefi: fullt af klukkum, gamalt pólskt stórheimili, hesthús, alls konar stólar, ævintýri o.s.frv. og prófuðum Krakár-kringlur og grilluð Krakár-langbrauð.

Það var bleikt þema þennan dag - við með grilluð Krakár-langbrauð

Á páskadag vöknuðum við fyrir allar aldir til að fara til messu en vorum samt með þeim síðustu að mæta og stóðum því einhvers staðar á ganginum í yfirfullri kirkjunni. Að messu lokinni tók hver sína körfu og hélt heim á leið til að borða páskamorgunmatinn. Páskaegg úr súkkulaði voru hvergi sjáanleg en hins vegar voru alls konar eggjaréttir á borðum: egg soðin með lauk (til að gera þau brún), egg úr smáhænum (lítil eftir því), stöppuð egg með piparrót og svo mætti lengi telja. Einnig var ýmiss konar matur í formi guðslambsins á boðstólum: pylsa, brauð, reykostur og kjúklingaskinka - allt formað eins og postulínslamb! Pólskur matur er mjög góður og við átum á okkur gat.

Hluti af páskamorgunverðarhlaðborðinu hjá systur Judytu

Þar sem heldur rigningarlegt var um að litast í dalnum héldum við suður á bóginn í átt að Tatrafjöllum. Þar sáum við sjövítt kvikmyndahús (?!) og skíðastökkpallinn í Zakopane, skrifuðum póstkort til Viki, ungverska nágranna okkar úr Winklerstrasse, og virtum fyrir okkur fjalladýrðina. Tindarnir voru þó ekki árennilegir þennan daginn og því létum við stutta göngu við fjallsræturnar duga.

Frá skíðabænum í Zarkopane

Á heimleiðinni skoðuðum við gamla timburkapellu, drukkum te og ornuðum okkur við arineld í litlum fjallakofa. Um kvöldið áttum við síðan notalega kvöldstund með bróður Judytu og fjölskyldu hans, skeggræddum störf í ýmsum löndum og fræddumst um gæði pólsks vodka. Það voru þreyttir ferðalangar sem lögðu af stað til Dresden morguninn eftir. Við vorum gerðar út með nesti sem dugði okkur og spænsku Erasmus-nemunum sem fengu far hjá okkur til Dresden og meira til!

Póstkort sent af stað til Vikiar

Fleiri myndir er að finna hér.

Fjöllum ofar

2011-07-26T16:47:00.003+02:00

Í lok febrúar fór ég á ráðstefnu um stærðfræðimenntun í Freiburg í Suður-Þýskalandi. Myndavélin gleymdist á ráðstefnunni sjálfri en þennan hálfa frídag sem við fengum fór ég í snjóþrúgugöngu upp á fjalli með nokkrum gestanna. Fleiri myndir má sjá hér.

Langt um liðið

2011-07-26T13:39:00.001+02:00

Frá því í janúar hef ég drukknað í vinnu en tókst að draga sjálfa mig á hárinu upp úr öldurótinu eins og Barón Múnkhásen forðum daga og koma mér á þurrt land. Nei, nú er ég kannski aðeins að ýkja. En ég drukknaði samt næstum í vinnu fram í maí og það var lítið um djúpsjávardoktorspælingar en mikið um skriffinnskufroðugerð í vinnunni. Úff, hvað skriffinnska er leiðinleg. Og þýsk menntapólitík. Og fullorðið fólk í sandkassaslag. Og... hmmm... það er svo miklu skemmtilegra að kenna! Áttaði mig seint og síðar meir á að eitthvað yrði að gera í málunum og eftir mikið og gott spjall við vini, fjölskyldu og jafnvel bláókunnugt fólk sem varð á vegi mínum - sem og stórgott ferðalag á ráðstefnu heima á Íslandi - sagði ég upp starfi mínu við Humboldt-háskólann og réði mig til stærðfræðikennslu við MH í haust. Hlakka ekkert smá til. Þess er loks að vænta að líf færist í bloggið á nýjan leik.

Myndir úr fókus

2011-03-13T12:33:00.000+01:00

Þessar myndir eru teknar í hverfinu mínu og kringum Friedrichstraße í Mitte um miðjan febrúar, flestar við léleg birtuskilyrði og án flass. Því er útkoman eins og hún er, svolítið úr fókus.

Kalt í Berlín, best að prjóna trefla fyrir trén...

Fólk á labbi með hægindastól

Húsin við Ostkreuz

Skondin farartæki

Svakalegt hlið en samt bara venjulegt íbúðarhús, held ég

Sofienhöfe

Við einn af grunnskólunum í grenndinni

Gluggaskreytingar

Meiri gluggaskreytingar og tagg

Skemmtistaður í húsi sem er að detta í sundur

Húsið á horninu

Hurð á húsinu á horninu

Af útskriftarsýningu - hjólastandar

Af útskriftarsýningu - fólk skrifar póstkort til hvers annars í neðanjarðarlestinni

Af útskriftarsýningu - kynning á listamönnunum úti á vegg

Berlinale Filmfestival - Jan Schomburg og Dieter Moor

Leikarar og annað starfsfólk við myndina "Und über uns das All"

Tacheles 21 árs

Flottir málmskúlptúrar

Jule og hesturinn

Doddi?

Maður við eld í munni hauskúpu

Ekki bara mótmæli í hverfinu...

2011-02-06T16:51:00.002+01:00

...heldur líka upptökur:

Gatan mín var undirlögð af græjum í vikunni. Hef ekki hugmynd um hvað var verið að gera en það sem ég sá út um gluggann minn leit út fyrir að vera einhvers konar sakamálamynd.

Annars hafa verið mikil læti í hústökufólkinu í Liebigstraße 14 sem var hent út af lögreglunni í vikunni. Þau voru búin að búa þarna síðan 1990 og núna vildi allt í einu eigandinn fara að gera eitthvað í málunum. Uh... spes! Það hafa því verið þyrlur og lögreglurútur og mótmæli og málningarbombur og þar fram eftir götunum... líf og fjör!

Syngjandi teketill og fleiri frásagnir í öfugri tímaröð

2011-01-31T17:23:00.016+01:00

Síðustu vikur er búið að vera mjög mikið að gera í vinnunni. Ég prófaði m.a. annars að kenna hópi bráðgerra barna sem ég fæ að taka við og kenna í heila önn í sumar og svo hefur allt verið á fullu við að undirbúa styrkumsóknir fyrir verkefnið sem ég vinn við.

Gatan mín í morgun

Í morgun var líkt og einhver hefði tekið fram úðabrúsa og húðað allt með frostkristöllum. Einhverra hluta vegna fékk ég bara jólalög á heilann í dag...

Útsýnið úr glugganum í vinnunni í dag

Í gær heimsótti ég Bryndísi og Henning og við lögðum saman í megagóðan árdegisverð. Það var mjög notalegt og gaman að hitta þau.

Lestarstöðin Messe/ICC á sunnudagsmorgni

Seinni part sunnudagsins lá leið mín í byggingarvöruverslun til að finna sturtuhengi. Baðherbergið okkar er svo undarlegt að það er hreinlega ekki hægt að hengja upp venjulega stöng eða strengja vírkapal. Niðurstaðan var því sú að skella upp einhverju sem lítur svipað út og hálf regnhlífargrind og klemma sturtuhengið utan á það. Þegar allt var tilbúið og ég rétt í þann mund að byrja að bora fyrir festingunum áttaði Eva sig á að eiginlega mætti ekki vera með hávaða á sunnudögum... ojæja, það kom samt enginn og kvartaði og þetta gekk fljótt fyrir sig!

Sturtuhengið komið upp

Eva á teketil úr gleri sem ég fékk stundum lánaðan en var alltaf dauðhrædd um að brussast til að brjóta og ákvað því að finna mér sterklegan leirketil. Hann fann ég loks rétt fyrir jólin og ekki skemmir fyrir að hann syngur í hvert skipti sem ég helli í hann heitu vatni! Hann hellir mjög skakkt (ca. 45° til vinstri við það sem ætla mætti) svo líklega er einhver stífla í stútnum sem veldur sönglinu - skemmtilegur "galli"!

Messe / ICC sýningarhöllin gríðarstóra

Hún Katharina, vinnufélagi minn, er alveg óþreytandi við að gefa mér ábendingar um spennandi stærðfræði-kennslufræði-bækur til að lesa. Verst að sumar þeirra eru löngu uppseldar og nánast ófáanlegar. Það var því aldeilis heppni þegar ég fann fyrra bindið af Freudenthal "Mathematik als pädagogische Aufgabe" sem venjulega kostar yfir 140 Evrur í fornbókabúðum á litlar 20 Evrur í fornbókabúða-gagnabanka um daginn. Pöntunin heppnaðist og ég valhoppaði af gleði með bókina til Katharinu. Kom þá í ljós að hún hafði einhvern tíma keypt seinna bindið á fornbókamarkaði og síðar fundið bæði bindin og átti því tvö eintök af því seinna!

Ótrúlega ódýrt! Auglýsing í lestinni suður á bóginn

Börnin hennar Katharinu eru búin að vera veik í nokkurn tíma og læknirinn hafði skammað hana fyrir að gefa þeim ekki D-vítamín svo núna gerum við vöruskipti: Katharina fær flösku af þorskalýsi handa börnunum og ég fæ seinna bindið af Freudenthal. Góð skipti, ekki satt? Svo ætla ég líka að prófarkarlesa ritgerðina hennar. Jah, það verður skrýtið þegar hún klárar og pakkar saman!

Steindir gluggar í hliðarvæng aðalbyggingar Humboldt-háskóla

Á laugardaginn var óskaplega fallegt veður. Mikið hefði ég verið til í skógargöngu! En svona lagað veit maður ekkert fyrir fram og ég hafði skráð mig á heilsdagsnámskeið um doktorsritgerðarskrif fyrir erlenda nema einhvern tíma í nóvember og mætti að sjálfsögðu þangað. Þetta reyndist hið prýðilegasta námskeið og ég held svei mér þá að hugmyndin um ritgerðina mína hafi þróast áfram um nokkur skref við að gera allar æfingarnar sem lagðar voru fyrir okkur og ræða málin við hina doktorsnemana.

Alpahorn þeytt á Grüne Woche

Núna í vikunni fáum við síðan sendar myndir sem teknar voru á námskeiðinu. Hlekkurinn verður falinn og enginn getur séð myndirnar nema þátttakendurnir af því að Þjóðverjarnir sem tóku þátt eru svo strangir á upplýsingaleynd. Úff, það gengur stundum fram úr hófi, finnst mér! En jæja, þetta er annars bara skýrt dæmi um menningarmun.

Þýsk menning snýst um margt fleira en bjór

Síðustu morgna hef ég sökkt mér í lestur tímarits að nafni zenith yfir hafragrautnum. Tímaritið fjallar um málefni Mið-Austurlanda og Eva fékk það að gjöf frá rannsóknarfélaga sínum. Meðan ég skrifaði diplómuritgerðina mína las ég stundum pistla frá zenith á netinu enda voru þá nokkrir samnemenda minna frá Palestínu, Íran og Írak og ágætt að fá greinagóðar fréttir þaðan. Það er nú samt eitthvað öðru vísi (og, að því er mér finnst: skemmtilegra) við að lesa þetta á pappír . Auðvitað fær maður samt fréttirnar fyrr á netinu. Fyrir þá sem kunna þýsku og langar að fylgjast með þá mæli ég með þessu.

Allt er vænt sem vel er grænt - Grüne Woche

Stebbi, félagi minn í umsjónarhópi FÍBer (Félags Íslendinga í Berlín), fékk frímiða á Grüne Woche, risastóra matar- og landbúnaðarsölusýningu og bauð mér að slást í för með sér á föstudaginn. Hjálp, hvað þetta var RISAvaxið! Við vorum þarna í hátt í sjö tíma og náðum samt ekki að skoða allt en það var mjög gaman og við prófuðum alls konar nammigóðan mat frá ýmsum heimshornum. Eftirminnileg var t.d. sænsk ostra og léttreykt rússnesk stórlúða.

Krúttleg stórsveit frá Brandenburg

Í síðustu viku hitti ég georgískan vin minn sem er fornleifafræðingur og lifir fyrir starfið sitt. Hann sér heiminn sem sögusvið og tengir alla við persónur úr sögunni. Þegar ég kynntist honum fyrir þremur árum var hann einmitt að ljúka úrvinnslu úr Tróju-uppgreftri og fyrir honum er konan hans engin önnur en Elena (Helena fagra frá Tróju) en hann vildi á þeim tíma ómögulega segja mér hvaða persóna ég væri því hann var svo hræddur um að ég mundi móðgast.

Þessi stúlka kemur frá nágrannaríki Georgíu

Hann stundar núna rannsóknir og kennslu í Tíblisi en kemur einu sinni á ári til Berlínar að hitta leiðbeinendur sína. Við villtumst svakalega einhvers staðar á mörkum Tempelhof og Neukölln við að reyna að finna kaffihús til að setjast inn á og spjalla og á leiðinni fórum við að ræða um húmor og það hvernig kaldhæðni er tekið mismunandi eftir því í hvaða menningarheimi maður er staddur. Þá bað hann mig um að lofa að ég yrði ekki reið og þá skyldi hann segja hvaða persóna ég væri. Trommerítromm: Lína Langsokkur! Haha, aldrei hefði ég giskað á það og auðvitað varð ég ekkert reið yfir því heldur hló bara þeim mun meira. Datt ekki í hug að stundum slæddust skáldsagnapersónur með í galleríið...

Ísbjörn og Frau B.Langsokkur

Sama dag og ég hitti Levan fór fram vægast sagt nýstárleg samkunda í Adlershof (þar sem ég vinn). Þar stigu á stokk þrír ungir vísindamenn sem öll áttu það sameiginlegt að hafa skrifað framúrskarandi doktorsritgerðir. Verkefni þeirra var að halda 15 mínútna fyrirlestur um viðfangsefni skrifa sinna sem væri skiljanlegur almenningi. Á grundvelli þessa hugðist síðan dómnefnd velja frambærilegasta kandídatinn og fengi sá hinn sami 3000 Evrur en hinir tveir 300 Evrur hvor um sig í verðlaun. Í úrvalinu voru

Jan Behrends frá Institut für Silizium- Photovoltaik við Helmholtz-Zentrum Berlin sem nýtti segulmótstöðumælingar til að öðlast betri skilning á því hvað skilur að nýtni og gæði mismunandi gerða af sólarrafhlöðum.
Anna von Pippich frá Institut für Mathematik við Humboldt Universität sem rannsakaði eiginleika sporgerra Eisenstein raða og varð það vel ágengt að nýta má niðurstöðurnar ekki einungis í algebrulegri rúmfræði heldur líka bæði í strengjafræði og dulkóðunarfræði.
Michael Barth frá Institut für Physik við Humboldt Universität sem rannsakaði ljósfræðikristalla lagði þar með sitt lóð á vogarskálarnar til að skammtatölva geti hugsanlega orðið til í fjarlægri framtíð.

Skemmst er frá því að segja að sá síðastnefndi sigraði. Hann hélt framúrskarandi fyrirlestur og var vel að sigrinum kominn. Anna stóð honum ekki að baki og ég hefði viljað sjá 3000 Evrunum skipt milli þeirra. Annars vegar af því að fyrirlestrar þeirra voru bestir og hins vegar vegna þess að Anna vann gríðarlegt afrek við að útskýra viðfangsefni sitt og glæða það lífi þrátt fyrir að geta ekki teflt fram neinum skýringamyndum af tilraunum og þess háttar eins og auðvelt var fyrir hina tvo að gera.

Þegar snjórinn bráðnar kemur hundaskíturinn alls staðar í ljós...

Allt í allt fannst mér asnaleg hugmynd að stilla þeim svona upp eins og stúlkum á palli í fegurðarsamkeppni. Þar fer það eftir sjarma og smekk hver vinnur. Ef ekki var hægt að greina milli þessara þriggja átti bara að deila á milli þeirra, 1200 Evrur á mann, punktur basta. Þess má líka geta að aldrei í sögu þessara verðlauna hefur kvenmaður fengið verðlaunin, engin kona er í dómnefndinni og... æ, já, ég gæti víst haldið lengi áfram.

Pylsur og skinkur frá Spáníá

Ekki svo að skilja að kona eigi að fá verðlaunin bara af því að hún er kona. Mér finnst hins vegar ólíklegt að alltaf hafi karlmenn skrifað bestu doktorsritgerðirnar. Verðlaunaafhendingin fór fram í húsi kenndu við Schrödinger. Ská á móti er bygging sem nefnd er eftir Lise Meitner, konu sem lærði hjá Max Planck, aðstoðaði Otto Hahn og hefði að margra sögn átt skilin Nóbelsverðlaunin ásamt honum árið 1944 (hann fékk þau einn). Um vinnuaðstöðu hennar er það að segja að hún þurfti að læðast inn um bakdyr og vinna launalaust - af því að hún var ekki karlmaður.

Bakgarðurinn

Við Guðný fórum í sund í Kreuzberg í byrjun síðustu viku. Það er akkúrat á milli hverfanna okkar, Neukölln og Friedrichshain. Eins og gengur var ég svolítið á síðasta snúningi og ákvað því að stytta mér leið gegnum minni götur á leiðinni. Eftir tvær þvergötur tók við almenningsgarður sem ég þekkti ekki og stígarnir virtust úr fjarlægð vera illa upplýstir. En út undan mér sá ég mann bruna þar í gegn á hjóli svo ég ákvað að hjóla þar líka frekar en að taka krók kringum garðinn.

Lamadýr á Grüne Woche

Áttaði mig síðan ekki á því fyrr en inn í garðinn var komið að það væri líklega ekki ráðlegt að vera þarna á ferli svona eftir myrkur. Sölufólk líkama og dauða og viðskiptavinir þeirra röðuðu sér í hvert skuggahorn milli stíganna. Æjæjæ og úff. Hjólaði eins og hvítt strik gegnum garðinn og mun forðast þessa leið hér eftir. Sundið var hins vegar ágætt og þar var afar almennilegt fólk sem meira að segja rýmdi fyrir okkur heila braut til að synda á.

Sólin skín í Durlach við Karlsruhe

Helgina þar á undan "skrapp" ég til Karlsruhe. Það er rúmlega fimm tíma lestarferð þangað en ég var með nóg að lesa og heldur ekki á hverjum degi sem hún Pélagie vinkona mín verður 25 ára og því ferðalagið vel þess virði. Allir frönsku vinir okkar og fleiri til frá námsárum Pélagie í Frakklandi sem og foreldrar hennar voru komnir til að samfagna. Þið getið rétt ímyndað ykkur að það var glatt á hjalla og eiginlega sá ég lítið af Karlsruhe því mestur tíminn fór í eldamennsku, líflegar samræður og kósýlegheit.

Afmælisbarn umvafið góðum gestum

Þó náðum við að klifra tvisvar upp á Turmberg í Durlach (rétt út af Karlsruhe) og horfa yfir borgina - mikilvægt að hreyfa sig svolítið milli rétta! Fullt af orðum bættust í franska orðaforðann minn (sem þó heldur áfram að takmarkast að mestu við mat og matargerð) og einnig gafst tækifæri til að æfa skandinavískuna því einn vina Pélagie hafði verið í eitt ár í skiptinámi í Svíþjóð fyrir fimm árum og kunni ennþá svona líka fína sænsku! Magnað alveg hreint.

Pierre talaði reiprennandi sænsku við eldamennskuna

Áður en ég lagði af stað til Karlsruhe fór ég á samæfingar með doktorsnemum í kennslufræði stærðfræði. Tveir nemar kynntu verkefnin sín og einn prófessor hélt fyrirlestur um aðferðafræði. Það kann að takmarkast við þennan ákveðna prófessor en hjálpi mér hvað gagnrýni hans var mikið niðurrif! Síðast þegar samæfingarnar voru haldnar var ég alveg í sjokki yfir þessari aðferð hans og Swetlana heillengi að róa mig eftir á. Nú var Frank félagi okkar að mæta í fyrsta skipti, fékk engu minna sjokk en ég og var álíka tíma að ná sér niður. Gagnrýni er góð en mér finnst uppbyggileg gagnrýni skila meiru heldur en svona sjokkmeðferð.

Samæfingar doktorsnema í kennslufræði stærðfræði

Kvöldið fyrir samæfingarnar voru pallborðsumræður um menntaskólakennara sem ekki hafa farið í kennaraháskóla. Spurningin var hvort þetta væri jákvætt eða neikvætt fyrir skólaþróun. Hér í Þýskalandi þurfa nefnilega allir að fara í kennaraháskóla og læra að verða menntaskólakennarar með tvö meginfög. Í raun fjölluðu umræðurnar um svipað kerfi og er "venjulegt" hjá okkur, þ.e. fólk sem lýkur námi í einhverri grein og ákveður síðan eftir á að verða kennarar í menntaskóla.

Joël lítur upp á leið sinni niður af Turmberg

Mér finnst kerfið virka ágætlega hjá okkur. Við fáum jú alls konar reynslu í sumarstörfum og öðrum störfum og kynnumst faginu okkar mun betur heldur en ég heyri kennaranemana hér lýsa - áður en við síðan tökum kennslufræði til kennsluréttinda. Málið er bara að þetta viðbótarnám (kennslufræði til kennsluréttinda) er ekki til í Þýskalandi og það að kennari taki einungis að sér eina faggrein er af einhverjum orsökum illa séð.

Ef vel er gáð sést að uppi á þaki bílskýlisins stendur kýr

Þarna sköpuðust mjög líflegar umræður sem ég blandaði mér svolítið í. Með reynslunni hef ég lært að skrifa alltaf hjá mér punkta áður en ég tek til máls í svona opnum umræðum á þýsku en þrátt fyrir það, þá bögglast oftast orðin einhvern veginn upp í mér þegar á hólminn er komið! Það er samt alltaf að slípast betur og betur og smátt og smátt venst ég umræðumenningunni. Hún er nefnilega frekar frábrugðin þeirri íslensku.

Hús í Durlach

Í staðinn fyrir að hver og einn gjammi sína skoðun og hlusti ekkert á hina, svari jafnvel ekki spurningum heldur blaðri bara um eitthvað allt annað og tali kringum hlutina (eins og svo oft gerist, t.d. í Kastljósinu heima), þá eru umræður hér yfirleitt málefnanlegar, fólk tekur mark hvert á öðru og eftir því sem umræðunum fleytir fram kemur oftar en ekki í ljós að í raun stefna allir að sama markmiði þrátt fyrir að leiðirnar sem þeir sjá fyrir sér og þrautasteinarnir í veginum séu ekki endilega þær sömu. Nú eða í ljós kemur að allir eru ósammála en samt hefur maður öðlast víðari sýn og skilur betur sjónarmið hinna.

Það var líka hægt að taka fjallalest upp á Turmberg

Til að laga mig að þessari umræðumenningu þarf ég nauðsynlega að venja mig af því að grípa fram í, venja mig á það að punkta niður það sem hinir segja og koma inn á það (vísa til og umorða) þegar ég tala og tengja því sem ég vil koma á framfæri. Ekki þó svo að segja að allt sé hér á hærra plani. Staða karla og kvenna er t.d. alls ekki sú sama hér að mínum dómi og miklu frekar að hlustað sé á karlana og þeim hleypt að í umræðum heldur en konum (það fer þó að vísu eftir því hver stjórnar umræðunum). Þó er sammerkt með þjóðunum að algengt er að konur séu gagnrýndar beint en ekki á grundvelli skoðana sinna. Jammogjá, æ og ó.

Útsýni yfir Karlsruhe ofan af Turmberg í Durlach

Vá, allt í einu er kominn svo mikill texti! Reyni að brjóta þetta upp með myndum og vonandi líður ekki svona langur tími milli skrifa næst.

Gamlársganga

2011-01-16T21:08:00.002+01:00

Við mamma fórum í gönguferð við Gróttu á gamlársdag. Það var kalt, bjart, hvasst og fallegt á Seltjarnarnesinu.

Stuttur pistill um árin 2009 og 2010

2010-12-31T11:59:00.000+01:00

Árið 2009 og framan af ári 2010 var ég ekki dugleg að blogga. Ekki af því að ekkert hafi gerst samt, að venju skil ég ekki hvernig allt gat rúmast á svo stuttum tíma. Nei, ég var bara komin með ofskammt af tölvuvinnu í byrjun árs 2009 og hafði því meira gaman af að skrifa bréf og póstkort heldur en að pikka á tölvuna. Verst að bréf og póstkort fara alltaf bara til nokkurra í einu. Bloggið lifnaði síðan lítið við árið 2010 því það var svo mikið að gera í vinnu og skóla en núna eftir að ég flutti til Berlínar er aðeins að glaðna yfir því.

Takturinn var rólegur í byrjun árs 2009 enda ekki vanþörf á að slappa svolítið af hér heima að afloknu meistaraverkefninu í Freiberg, heimsækja fjölskylduna á Akureyri og átta sig á því að vera aftur á Íslandi. Tíminn flaug hjá við lestur, göngur, sund og bréfaskriftir. Ég velti svolítið fyrir mér doktorsstöðum en fann að það var ekki eitthvað sem ég var tilbúin að leggja út í og varð bara ennþá ákveðnari í því að skrá mig í kennslufræði fyrir haustið.

Í febrúar 2009 lagðist ég í ferðalög. Fyrst til að heimsækja loksins Láru í Innsbruck og Hlín og Billa í Lundúnum og svo ætlaði ég til Austur-Evrópu en ákvað vegna vetrarharka að fara frekar vestur um haf og heimsækja þar vini og ættingja. Þar biðu mikil ævintýr og var ferðunum lýst í máli og myndum í nokkrum pistlum hér á blogginu frá þessu og síðasta ári.

Sumarvinnuleit gekk hægt meðfram ferðalögum svo ég hafði þeim mun meiri tíma til að hitta Unni Sesselíu MH-ing og fjölskylduvin og spekúlera með henni í stærð- og eðlisfræði. Já, og fleiri sem þurftu aðstoð við stærðfræðina. Það reyndist ágætis inngangur að sumrinu því að loks þegar vinnan fannst þá snerist hún um gerð stærðfræðiheftis fyrir frumgreinadeild Háskólans á Bifröst.

Þeir félaga minna sem höfðu lokið kennslufræði ráðlögðu mér að gera eitthvað meðfram náminu svo ég sótti um nokkrar kennslustöður til gamans og viti menn, fékk starf sem stærðfræðikennari við Verzlunarskóla Íslands. Þar var í boði 100% staða. Það er vissulega mikið með námi en ég ákvað samt að taka það að mér og sé svo sannarlega ekki eftir þeirri ákvörðun. Það gat að vísu verið mjög lýjandi að vera í 250% starfi (og fjölskylda og vinir hafa tekið af mér loforð um að steypa mér aldrei aftur í svona mikla vinnu) en ég lærði auðvitað margfalt meira við nám og störf í einni súpu og ekki spillti fyrir hvað fólkið í Ofanleiti tók vel á móti mér.

Pabbi og mamma skutu yfir mig skjólshúsi þegar ég flutti heim frá Freiberg. Billi og Hlín redduðu mér síðan herbergi í Norðurmýri í júní og þegar Hera og Gulli yfirgáfu Guðrúnargötuna haustið 2009 hoppuðu Stefan og Salka í skörðin. Smátt og smátt hreiðruðum við um okkur, hlóðum veggi bókum og fylltum stofuna af svefnsófum og gerðum í stuttu máli sagt "sambýlið" okkar mjög notalegt. Innflutningsteitið fórst þó alltaf fyrir vegna anna heimilisfólksins.

Það var ósköp skemmtilegt að fá svo marga vini og ættingja í heimsókn frá útlöndum bæði sumrin 2009 og 2010 og gestir hættu sér jafnvel í puttaferðalög hingað um vetur! Sjálf fór ég stutta ferð til Þýskalands um páskana 2010 að heimsækja Ingu frænku og vini í Hamborg, Dresden og Freiberg. Beint eftir að vorprófum lauk skaust ég síðan í heimsókn til Freyju, Henriks og Baldurs; Tinnu; Maríu og stelpnanna; Sissa og Ane í Danmörku og fór í framhaldinu til Líneyjar og Sigurðar í Lundi.

Þegar ljóst varð að ekki væri laust pláss fyrir mig til að kenna áfram í Verzló fór ég að líta í kringum mig eftir öðrum stöðum og hugðist hefja vinnu við Tækniskólann þegar tilboð um vinnu og doktorsnám við Humboldt-háskóla í Berlín ruddi öllum öðrum fyrirætlunum úr vegi. Þar er ég ekki í doktorsnámi í stærðfræði beinlínis heldur í stærðfræðimenntun og kennslufræði stærðfræði og held því í raun áfram að læra um það hvernig miðla megi stærðfræði til nemenda og fá þau til að hugsa. Það er óskaplega spennandi og bæði vinnufélagarnir og aðstaðan í Berlín eins og best verður á kosið.

Friðrik Haukur, Inga og Stefan hjálpuðu mér heilmikið við útfyllingu eyðublaða og að koma mér fyrir í Berlín. Þar hef ég fundið á ný vini frá Freiberg og Íslandi sem búsettir eru í borginni og margir aðrir litu líka við í heimsókn framan af hausti. Berlín er jú í alfaraleið og svo er hún að auki svo mikill suðupottur í vísindum, menningu og listum að hún dregur alla að sér.

Nú er ég stödd á Íslandi og verð hér yfir jól og áramót. Fátt sem jafnast á við vina- og fjölskyldufundi, sund í útilaug, kæsta skötu, bóklestur og allan góða jólamatinn. Ég vona að þið hafið það gott um hátíðarnar, óska ykkur gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári. Hittumst heil!

Sleðaferð

2010-12-06T19:19:00.005+01:00

Um helgina skrapp ég í vetrarheimsókn til Freiberg. Pélagie, frönsk vinkona mín, ákvað snemma í haust að stefna öllum frönsku vinum okkar þangað til að horfa á Bergparade (skrúðganga prúðbúins námuverkafólks) og fara á jólamarkaðinn. Þessu til viðbótar var planið að skreppa á gönguskíði eða í sleðaferð, fara í sund og saunu og borða morgun-hádegisverð með hópi vina. Margt að hlakka til!

Ís á lestarteinunum í Dresden

Hér í Þýskalandi hefur snjónum kyngt niður undanfarna viku og því voru lestarnar allar í lamasessi þegar ég lagði af stað eftir vinnu á föstudaginn. Á aðaljárnbrautarstöðinni beið mín tilkynning um 60 mínútna seinkun og til að krókna ekki úr kulda rölti ég milli verslana uns ég gafst upp á því (búðarölt er ekki beint mín uppáhaldsiðja) og fann mér hlýtt horn í afgreiðslusal Deutsche Bahn. Þeir sem ferðuðust með sömu lest og ég virtust hafa brugðið á svipað ráð í byrjun ef marka mátti innkaupapokana sem bæst höfðu við farangur þeirra frá því klukkustund áður. Og við biðum og biðum og biðum...

Hálffrosnar tjarnir í Freiberg

Raunin varð 90 mínútna seinkun á lestinni og því missti ég auðvitað af lestinni til Freiberg. Stefan var búinn að setja upp neyðarplan um að ég mundi gista hjá Söru systur sinni og Mario manni hennar í Dresden en sem betur fer reyndist síðasta lest til Freiberg vera 25 mínútum of sein og þær 25 mínútur meira að segja í raun vera 50 mínútur svo ég komst í kommúnuna til Simonu og Stefans upp úr miðnætti.

Gengið gegnum bæjargarðinn

Morguninn eftir byrjaði ég á að brjóta tönn í annað skiptið þetta haustið. Síðast var einmitt Stefan í heimsókn í Berlín og gat bent mér á neyðartannlækni. Í þetta skiptið fann hann síðan neyðartannlækni í Freiberg. Sá gerði mun betur við brotið heldur en frúin í Berlín og ég vona að þetta haldi nú eitthvað lengur en einn mánuð! Já, og að ég brjóti ekki tönn í hvert skipti sem ég heimsæki Stefan eða Stefan heimsækir mig...

Á leið upp að Reiche Zeche

Gönguskíðaskórnir sem ég ætlaði að fá lánaða reyndust vera suður í Mainz svo eftir tannlæknaheimsóknina skellti ég mér með Jule upp á Reiche Zeche (gömul silfurnámuhæð) í glampandi sól og brakandi púðursnjó með sleða í eftirdragi. Eftir að hafa gert snjóengil og notið útsýnisins brunuðum við síðan niður brekkuna aftur og röltum heim í Gellertstraße. Þar komst ég að því að ég hafði týnt lyklunum mínum í snjógleðinni uppi á námuhæðinni! Obbobobb! Dugði fátt annað en að þjóta aftur upp eftir og leita að lyklunum. Mér til mikillar gleði tókst leitarstarfið vel og ég fann lyklana í snjónum nálægt englinum góða.

Við Jule með sleðann góða

Stefan kom síðan og sótti mig upp á hæðina og við elduðum heldur síðbúinn hádegisverð (klukkan var að verða fimm) í snarhasti áður en við drifum við okkur til móts við Viki, Daniel og Olaf sem komu með til að horfa á Bergparade. Allir íbúar Freiberg og miklu fleiri til voru samankomnir við bjarmann af kyndlum og óm frá lúðrum og röltu af stað á jólamarkaðinn í kjölfar skrúðgöngunnar. Mjög hátíðlegt allt saman. Troðningurinn var svo mikill að við bárumst bara með straumnum hingað og þangað en tókst samt að finna Aniku, Pélagie, Joël, Rémy, Johannes og félaga eins og planað var, sem og fleiri sem við hittum af tilviljun. Gamangaman!

Efst í sleðabrekkunni

Jafnast fátt á við stemmninguna á jólamarkaðnum í Freiberg. Viki og Simona voru alveg að frjósa í hel og því skunduðum við af Obermarkt niður á Untermarkt til að finna laust sæti á kaffihúsi. Undir lokin var ég orðin eins og eldhnöttur í framan af hita og tókst eftir nokkrar fortölur að fá hin aftur út í kuldann. Þar dvöldum við þó ekki lengi því nú tvístraðist hópurinn í hina og þessa áttina og ég fór með Frökkunum í heimsókn en entist ekki nema fram að miðnætti, þreytt eftir langan dag.

Englagerð á silfurnámufjalli

Morguninn eftir fylltum við síðan eldhúsið í Gellertstraße af gestum fram yfir hádegi. Mikið var það notalegt! Og gaman að hitta alla aftur. Eftir að hafa skellt mér í sund með Cindy og farið í finnskt saunubað hélt ég síðan til móts við fleiri lestarævintýri. Lestin sem átti að koma 10 mínútum of seint kom 15 mínútum of seint með engan vagn í eftirdragi svo við vorum mörg sem ekki komumst um borð. Engin lest var á planinu en sem betur fer kom á endanum einhver lest sem fór með okkur eitthvert þar sem við gátum skipt yfir í aðra lest og hún kom okkur loks til Dresden. Til allrar hamingju var síðan 30 mínútna seinkun á lestinni til Berlínar svo ég náði henni og fékk meira að segja sæti. Góður endir á helginni. Fleiri myndir úr ferðinni er að finna hér.

Haustmyndir frá Berlín

2010-11-26T21:35:00.003+01:00

Veturinn er kominn og nokkrar haustmyndir komnar hingað.

Stórborg eða ekki

2010-11-16T21:39:00.002+01:00

Stundum er þrúgandi að búa í stórborg. Áreiti, mengun og mannmergð. Fólk að rífast út af engu í lestinni. Pirringur yfir manni sem talar hátt í símann eða konu sem hlustar á ömurlega takttryllingstónlist svo að allir heyra þótt hún sé með heyrnartól.

En svo eru líka skemmtilegu atvikin. Eins og þegar Eva var á leið heim eftir langan dag, hópur kvenna sat og spjallaði, sagði brandara og hló svo hátt og smitandi að smátt og smátt fóru allir í lestarvagninum að hlæja og hlógu alla leiðina frá Alexanderplatz til Ostkreuz því enginn réð við sig þótt ekki væri nokkur leið að heyra né né skilja að hverju dömurnar væru að hlæja. Eða í gær þegar kona fann eitthvað sem leit út eins og ljósmyndaumslag á gólfinu í strætó. Hún spurði hver hefði misst myndirnar sínar og allir fóru að spjalla saman um hvort það ætti að kíkja á þær til að reyna að finna út hver væri eigandinn, allt þar til ein konan áttaði sig á að umslagið væri líklega flugmiðaumslag, enda æki strætóinn til Tegel-flugvallar. Miklar pælingar upphófust um aumingjans ferðalanginn sem stæði kannski á flugvellinum miðalaus þar til ég tók af skarið og fór með miðann til bílstjórans. Hann uppveðraðist allur og sagðist halda að hann vissi hver ætti miðann, stoppaði strætóinn fyrir utan hótel rétt við áfangastað minn og skaust þangað inn. Þegar ég ætlaði að fara heim aftur missti ég af strætó en náði þeim næsta og þar reyndist sami bílstjóri og fyrr um kvöldið sitja undir stýri. Hann sagði mér að ferðalangurinn hefði ekki verið á hótelinu þar sem ég steig út úr strætó heldur hóteli sem væri einni stoppistöð lengra frá og að hann ætti að fljúga heim annað kvöld. Miðinn var af ferðaskrifstofu og ekki til á netinu svo manninn var ákaflega þakklátur konunni sem fann miðann og strætóbílstjóranum sem hoppaði inn og út af hótelum til að koma honum til skila. Síðan spjallaði bílstjórinn við mig alla leiðina á endastöð, sagði mér frá pólskum vinum sínum (af því ég hafði verið að heimsækja pólska vinkonu mína) og spurði mig hvað 2 kg sinnum 5 pund væri (því það væri spurning sem hann legði fyrir alla sem hefðu eitthvað með stærðfræði að gera, svona til að kanna hvort þau væru með kollinn í lagi og færu ekki bara blint að margfalda saman eitthvað sem gæfi algjört rugl!).

Þið sjáið að plúskaflinn var lengri en mínuskaflinn. Jammogjá.

PS. ...og ég stóðst prófið hjá bílstjóranum...

Smásögur

2010-11-08T19:28:00.005+01:00

Líkt og úr gamalli geimkvikmynd

Borgarhlutinn Adlershof er vagga geim- og flugrannsókna í Þýskalandi og gætir þess víða á háskólasvæðinu. Í lok september gafst mér tækifæri til að fara inn í byggingu að nafni Großer Windkanal sem notuð var við prófanir á flugvélahlutum. Byggingin er bara opin örfáum sinnum á ári og takmarkaður fjöldi sem fær að gægjast þangað inn. Tilefnið að þessu sinni var opnun proMINT-Kolleg, en það er framtak til styrktar stærðfræði (M), tölvunarfræði (I), náttúrufræði (N) og tæknigreinum (T) í skólum á öllum stigum. Þrír tónlistarmenn léku listir sínar hver í sínu horni og það var sama hvar maður stóð í risarörinu - alltaf heyrðist í öllum. Vægast sagt eftirminnilegir tónleikar! Fleiri myndir er að finna hér.

Plakat með mynd af tónleikastaðnum

Vatn, klifur og flugvélar

Við Martina hleypum gæsunum yfir stíginn (Mynd frá Ramonu)

Í byrjun október fór stærðfræðistofa í hjóltúr kringum Tegeler See og Heiligensee, vötn í grennd við Tegel flugvöll. Hluti leiðarinnar lá um svokallaðan Mauerweg með fullt af fróðleiksskiltum. Landamærin lágu áður gegnum hluta vatnsins og því sögurnar á skiltunum flestar sorglegar (fólk sem reyndi að flýja en dó á leiðinni). Fólkið í Vestur-Berlín reyndi að láta flugvélagnýinn ekki trufla sig og byggði upp smágarða við vatnið enda fátt um græn svæði innan múrsins. Jahérnahér. Einnig var hluti af leiðinni merktur sem hjólaleiðin milli Berlínar og Kaupmannahafnar. Litlir 630 km, takk fyrir. Við stoppuðum við lestaverksmiðju (spennó!) og fórum í trjáklifurgarð á leiðinni. Ég tók nokkrar myndir sem finna má hér.

Lilli klifurmús til vinstri og björgunarsveitin til hægri
(ein lenti í vandræðum eftir kaflann þar á undan og varð því að bjarga henni niður)

Áfram stelpur

Síðustu helgina í október sendi Christina vinkona mín mér hlekk á myndband sem auglýsa á stærðfræðinám í Freiberg. Það fjallar um strák sem velti fyrir sér að læra stærðfræði en vinum hans fannst það alveg síðasta sort því þá geti hann sko pottþétt ekki krækt í neinar stelpur. Jahá. Nú hóf einhver kynnir að hughreista piltinn og segja honum frá undrum bestunar og hagnýtingar stærðfræði ýmiss konar. Hann áréttaði að hlutfall kvennemenda í stærðfræði í Freiberg væri "ca. 40%" og að starfsmenn háskólans væru ávallt til staðar ef maður lenti í vandræðum með námið. Eins og til að undirstrika þetta síðarnefnda birtist skvísa, myndavélin mældi hana út og hún hristi hárið í hægtöku (slow-motion) áður en hún hallaði sér fram á borðið til aðstoðar. Afsakið meðan ég æli, kjánahrollur!!! Fyrir utan hana sést varla stelpa í myndbandinu. Hvar eru "ca. 40" prósentin?

Stærðfræði í Humana Second Hand á Frankfurter Tor

Þegar ég var í Freiberg voru 50% stelpur í mínum árgangi. Þær eru allar mun svalari heldur en gellan í myndbandinu og eru núna að vinna að doktorsverkefnum sem eru hvert öðru áhugaverðara. Hefði nú t.d. ekki mátt tala við þær? Nú og kannski beina myndbandinu til stelpna líka - svona til að viðhalda kynjahlutfallinu?! Ég var svo hneyksluð að ég sendi póst á alla prófessorana mína, kynningar- og alþjóðaskrifstofu háskólans. Í ljós kom að flestir höfðu tekið þessu sem gríni og fæstir pælt í að kynningarmyndbandið beindist bara að strákum. Eftir miklar bréfaskriftir (einhverjir vildu meina að ég hefði "komið af stað hvirfilvindi í Freiberg") lofuðu þau mér að breyta þessu, sjáum hvað setur...

Gleði og gaman

Við Katharina drifum okkur í badminton. Frábær útrás. Þjálfarinn gerir æfingar (framför frá háskólabadmintoninu í Freiberg) og bendir manni á eitthvað sem má bæta í hverjum tíma auk þess að kanna hvort maður hafi náð því sem var reynt að laga í síðasta tíma. Húsið er líka alveg saga út af fyrir sig. Yfirgefin gömul skólabygging með veggjalist sem ekkert hefur verið hreyft við frá DDR-tímum. Húsið er vel falið bak við gamlar verksmiðjur og þarf að feta krókótta dimma stíga milli verksmiðjuskemma til að rata réttan veg. Frekar draugalegt!

Badminton með DDR-veggjalist í bakgrunni

Í hvert skipti sem ég fer í Bürgeramt hugsa ég með mér að nú hljóti eyðublaðaflóðinu að vera að ljúka. Einhvern veginn koma samt alltaf nýir pappírar til skjalanna. Mesta púlinu lauk þó um daginn þegar ég sigraðist á Zulassungsbüro og fékk loksins hinn langþráða lestarmiða (Semesterticket) og get ferðast með lestum vítt og breitt, jafnvel með hjólið með mér! Stúdentaafslátturinn gildir samt ekki í sund af því ég er orðin of gömul (búhú...) en konan í afgreiðslunni huggaði mig með því að öll kvöld virka daga væri ódýrara ef maður mætti eftir átta og að flest söfn gæfu stúdentaafslátt óháð aldri. Hún var ægilega almennileg. Svona eins og flest fólk hér.

Rólegheitastemmning á flóamarkaðnum á Boxhagener Platz

Við Eva héldum innflutningspartý um daginn. Það var mjög gaman, vinir úr öllum áttum komu með krásir á hlaðborð og tveir nágrannanna (við hengdum upp boðskort frammi á gangi við póstkassana) mættu með vínflösku til að bjóða okkur velkomnar í húsið. Nánast engir þekktust innbyrðis fyrir partýið og því skapaðist mikil stemmning við að kynnast þvers og kruss. Sumir komu langt að og gistu fram á laugardag. Við bara brostum hringinn það sem eftir lifði helgarinnar, þetta var svo skemmtilegt. Já, og við steingleymdum að taka myndir eftir að undirbúningi lauk.

Eldamennska í Seumestraße

Endað með ósköpum

2010-10-15T22:34:00.004+02:00

Hlynur átti afmæli síðustu helgina í september og hélt upp á það með mjög svo notalegu matarboði. Simona vinkona mín frá Tékklandi kom í stutta heimsókn sama dag svo hún kom barasta með í boðið og Árni, Númi og Una heilluðu hana alveg upp úr skónum. Það var orðið kalt og hráslagalegt - haustið farið að láta á sér kræla - en við Simona létum það ekki á okkur fá og gengum úr boðinu fleiri, fleiri kílómetra til að kanna þekktar sem og lítt þekktar slóðir í nágrenni hverfisins míns.

Hlynsafmæli

Þar var af nógu að taka. Berlínarmúrinn með alþjóðlegri veggjalist, leikvellir, almenningsgarðar, sögulegar byggingar, markaðir og kaffihús. Nokkrar myndir er að finna hér. Helgin endaði síðan eiginlega með ósköpum. Á leið minni til fundar við Ingu og Eriku á sunnudagskvöldinu hjólaði ég nefnilega ofan í skurð (!) sem var lítt-/ó-merktur vegna gatnaframkvæmda í miðborginni.

Þarna til hægri voru gatnaframkvæmdirnar (Mynd: Wikipedia)

Þvílíkt og annað eins sjokk! Það voru stálbitar ofan í skurðinum og líklega hafa þeir bjargað því að mér tókst að stökkva upp á skurðbarminn eftir fyrsta höggið og kippa hjólinu með mér (kannski adrenalínsjokk hafi þar líka átt sinn þátt í máli). Við þetta tognaði ég smá á fæti og hönd, fékk allsvakalega marbletti en var að öðru leyti heil á húfi.

Það borgar sig að fara varlega í hjólaumferðinni...

Hjólið mitt leit ansihreint sorglega út með hvellsprungin dekk bæði að framan og aftan og hugsanlega bognar gjarðir. En ekki dugði að standa lengi nötrandi og skjálfandi í hellidembu svo strax og ég áttaði mig hringdi ég í Ingu og Eriku, sem mættu á staðinn örskömmu síðar. Mikið var ég fegin! Saman fórum við og fengum okkur nammigóðan arabískan mat og ég náði að jafna mig að mestu á sjokkinu áður en haldið var heim á leið með hjólgreyið.

Girnilegur arabískur matur frá Casalot

Í lestinni var fólk afar forvitið um ástæðu þess að hjólið mitt var svona illa á sig komið og við Inga vorum orðnar sæmilega þjálfaðar í að segja söguna þegar við loksins komum heim til mín. Þess má geta að þegar við sóttum hjólið ók bíll á fleygiferð yfir skurðinn og flugu hjólkopparnir hægri, vinstri. Skamman spöl frá var varnarþríhyrningur og annar bíll með sprungin dekk og hugsanlega brotinn öxul eftir skurðheimsókn... þetta voru sumsé verulega illa merktar gatnaframkvæmdir...

Maður á litlu hjóli með svipaðan hjólastíl og við Chaplin...

Ótrúlegt en satt reyndust dekkin bara sprungin og gjarðirnar í lagi. Ég gat ekki hjólað nema með herkjum með hnén út í loftið eins og Charlie Chaplin fyrstu vikuna eftir slysið vegna marbletta og tók því S-lestina í staðinn. Einn daginn reyndust þó verktakarnir við Ostkreuz hafa fundið 500 kg sprengju úr heimsstyrjöldinni síðari og því var allt girt af og erfitt að komast heim nema með krókaleiðum. Þá var ágætt að vera ekki á hjóli í myrkrinu að leita leiða heldur geta bara ferðast "blint" með neðanjarðarlestum kringum hættusvæðið. Lán í óláni!

Kjarnorkumótmæli

2010-10-12T21:40:00.004+02:00

Um miðjan september tók ég þátt í mótmælagöngu gegn áætlunum þýsku stjórnarinnar um framhald reksturs kjarnorkuvera. Það eru töluvert skiptar skoðanir um þetta mál en engu að síður voru svo margir mættir til mótmælanna að tíminn sem leið frá því að fyrstu menn gengu af stað þar til þeir síðustu lögðu í hann var rúmar fjórar klukkustundir. Svakalegt mannhaf!

Allt fór fram með ró og spekt og myndbandið sem finna mátti í vefútgáfu Spiegel í aðdraganda mótmælanna lýsti stemningunni engan veginn, en þar var dökkklætt grimmdarlegt fólk, eldur og óeirðalögregla og fleira miður skemmtilegt. Þvert á móti var þarna fólk á öllum aldri með lúðra, trommur, flautur og fána í friðsemdarbaráttuskapi og lögreglan sá vinsamlega til þess að stöðva umferð fyrir göngufólk og gætti að því að ekki skapaðist troðningur á lestarpöllunum í lok dagsins.

Á gamlar slóðir

2010-09-29T22:30:00.003+02:00

Aðra helgina í september lagði ég af stað til Dresden í samfloti með tónleikahaldara frá Radebeul sem starfar í Frankfurt. Sá reyndist margs kunnugur um íslenskar hljómsveitir og áhugasamur um að koma þeim á framfæri - hafði verið á tónlistarhátíð í Færeyjum í sumar og langar mikið á Airwaves en finnst það of dýrt... svo ég sendi honum hina og þessa tengla og dót til að pæla í.

Á leið til móts við samferðabílinn í Berlín

Í Dresden biðu mín Cindy og Delia og saman röltum við milli markaða í góða veðrinu. Um kvöldið hélt Yoann kveðjuhóf í tilefni flutninga innan Dresden og þangað komu Pit og Anita úr hinum hluta bæjarins og Jens frá Chemnitz. Það var grillað á þakinu, eldað að frönskum, þýskum og bandarískum sið og skeggrætt á ýmsum tungumálum. Við Delia fengum síðan far hjá Jens til Freiberg enda planið að taka daginn snemma og skella sér í sund.

Komnar á flóamarkað í Dresden Neustadt

Útilaugin reyndist ísköld svo við enduðum í innilauginni og fórum í saunu til að ná úr okkur hrollinum. Stefan var fluttur í gömlu kommúnuna sína í Freiberg og ásamt honum og Jule fórum við á kaffihús og röltum um bæinn sem stöðugt er verið að snurfusa og gera fallegri. Þessi sunnudagur reyndist vera dagur hins opna minnismerkis og því gátum við skotist upp í turn Petrikirkjunnar og gónt yfir bæinn í allar áttir. Heldur betur skemmtilegt. Síðan fékk ég far hjá atvinnuklifurmús (maður sem klifrar utan á húsum) aftur til Berlínar. Fleiri myndir hér.

Skyggni gott í Freiberg

Rólan

2010-09-22T23:01:00.001+02:00

Jibbí! Pit tókst að gera hreyfimynd - gaman, gaman!

Hjólihjólihjóli...

2010-09-22T21:25:00.003+02:00

Á hverjum degi hjóla ég fram og til baka í vinnuna kringum 50 mínútur hvora leið. Í gær setti ég nýtt met og var bara 40 mínútur að hjóla heim af því að ég tafðist í vinnunni og þurfti að drífa mig til að vera komin heim og geta tekið á móti rúminu mínu. Dásamlegt að sofa í rúmi aftur!

Stopp á rauðu ljósi

Smám saman safnast myndir frá leiðinni í og úr vinnu. Gamall prófessor sem kominn er á eftirlaun gaf mér góð ráð um hvernig ég kæmist hjá því að hjóla á stóru umferðargötunum með allri menguninni sem því fylgir. Þannig hjóla ég meðfram vatni og skógi, yfir brýr og fram hjá almenningsgörðum á hverjum degi.

Fyrst um sinn

2010-09-14T16:44:00.000+02:00

Það er allt fullt af görðum og gosbrunnum hér í kring

Litríkt hús í hverfinu

Leiðin á flóamarkaðinn nálægt Treptower Park

Staður til að borða nesti

Bekkirnir voru allir svona stórir

Erika lánaði mér hjólið sitt svo við Inga kæmumst á markaðinn

Hellidemba á leiðinni heim með stóla og blómastand

Jah, maður spyr sig!

Á hverri einustu tröppu stendur "Varúð trappa", frekar skondið!

Götusópari og maður með póstkassatösku á bakinu

Við Ostkreuz, lestarstöðina "mína"

Ostkreuz-framkvæmdir munu standa yfir í 8-10 ár...

Fyrir utan nýtt heimili með allt mitt hafurtask

Hlynur lánaði mér dýnu fyrstu vikuna

Sýning Hlyns og Jónu Hlífar - takið eftir trénu sem vex á efri hæðinni

Númi og Hlynur með og án flass

Áfram með smjörlíkið

Bakgarðurinn í Torstraße 111

Íslendingar eru afar friðsamir

Opnunargestir

Pit og Anita í tveggja manna rólunni við Ostkreuz - verst að ég kann ekki að búa til flettimynd!

Ein vika sem þrjár

2010-09-04T22:01:00.002+02:00

Hvernig svo margt getur komist fyrir á nokkrum dögum er mér gjörsamlega óskiljanlegt. Síðustu daga hef ég ferðast um Berlín þvera og endilanga, fengið tölvupóstfang, skráð mig sem íbúa í hverfishlutanum Friedrichshain, útvegað skattkort, smátt og smátt kynnst fólkinu í vinnunni (þau eru enn að tínast til baka úr sumarfríi), fundið reiðhjól, pantað rúm, hitt allra handa almennilegt fólk í hverfinu mínu sem er til í að gefa mér húsgögn eða selja þau á spottprís og skipulagt dýnulán fram að afhendingu rúmsins.

Rúmið og reiðhjólið eru líklega tveir mikilvægustu hlutirnir. Notuð reiðhjól reyndust ýmist alltof dýr eða of augljóslega stolin og þar að auki flest með stórum ramma álíka og risahjólið mitt gamla frá Freiberg. Lokaniðurstaðan varð því að kaupa nýtt hjól en ég fékk líka svakagóðan lás og get geymt hjólið í kjallaranum hérna heima svo það reddast nú vonandi. Í hverfinu mínu er lítið trésmíða- og dýnuverkstæði með umhverfisgæðavottun og það reyndist í það heila ódýrara og skemmtilegra að fá rúm þaðan heldur en frá sænska risanum. Allt annað fann ég notað á flóamarkaði og í smáauglýsingum hverfisins. Þvílík snilld!

Hlynur og Númi eru þessa dagana staddir í Berlín og brátt koma Kristín, Una og Árni líka. Pit og Anita gerðu sér sérstaka ferð frá Dresden til að koma á sýningaropnun Hlyns og Jónu Hlínar í Torstraße 111 í gærkvöldi og gerðust um leið fyrstu gestirnir í herberginu mínu í Seumestraße. Eva-Maria meðleigjandi minn kom líka með og þetta varð hin ævintýralegasta reisa þar sem við gleymdum okkur ævinlega í spjalli um arabíska menningarheima og allt mögulegt annað og gleymdum fyrir vikið að stíga út úr lestinni á réttum stöðum...

Í dag komst ég að því að hlutir geta virkilega reddast á ótrúlegan hátt hér í stórborginni. Þannig var að ég átti að sækja húsgögn í kommúnu (sem liggur bara 800 m frá minni kommúnu) á sunnudaginn og var búin að tala við Bene vin minn um að hjálpa mér við flutningana. Í dag hringdi síðan stelpan sem átti húsgögnin í mig og spurði hvort við gætum tekið með verkfæri og hvort við værum ekki á leiðinni. Ég hafði þá misskilið eitthvað og átti í raun að mæta í dag en ekki á morgun til að sækja húsgögnin. Sem betur fer var ég þá stödd hjá Ingu og gat fengið verkfæri lánuð hjá henni, Bene var heima að læra fyrir siglingaprófið sitt og fannst lítið mál að hjálpa mér frekar í dag en á morgun (hvort eð er búinn að plana lærdóm alla helgina) og önnur stelpa sem ætlaði að sækja rúm á sama stað hafði hætt við rúmið en þar sem hún var búin að panta og leigja flutningabíl þá beið hún eftir mér og hjálpaði okkur að flytja gegn því að við borguðum flutningabílinn (sem við hvort eð er þurftum á að halda og hefðum annars þurft að skipuleggja sjálf).

Dýnan sem ég er með í láni núna fer aftur til síns heima hjá Hlyni og Núma þegar Kristín, Una og Árni bætast í hópinn núna á mánudaginn. Pit skildi uppblásanlegu tjalddýnuna sína eftir handa mér og ofan á hana kemur síðan sæng sem besta vinkona mömmu Bilge ætlar að lána mér, en Bilge er tyrknesk vinkona mín frá Freiberg. Já, svolítið langt og flókið. En þetta reddast sumsé allt. Í kvöld skrapp ég til Bilge í skrifstofuna hennar í tækniháskólanum TU Berlin til að spá og spekúlera í útreikninga (hún er í doktorsnámi í málmtæknifræði) og á morgun förum við í heimsókn til að fá lánaða sængina.

Í vinnunni eru allir óskaplega almennilegir og eiginlega leið mér eins og ég væri að koma til Freiberg þegar þau sögðust hittast "dreiviertel zwölf" til að fara í hádegismat. Í austrinu segir maður þetta um 11:45 en í vestrinu segir maður "viertel vor zwölf" um sama tíma. Ég er aðeins byrjuð að komast inn í starfið og í næstu viku kemur prófessorinn sem réði mig til starfa og upp úr því get ég vonandi fengið undirritaða pappíra um doktorsnám. Það er mikilvægt til að fá allra handa stúdentaafslátt, aðgang að háskólaíþróttahúsinu og lestarkort. Fram að þeim tíma ætla ég að hjóla í vinnuna og einn stúdentanna sem deilir með mér vinnurými er búin að útskýra bestu leiðina svo ég villist nú ekki á mánudaginn.

Eftir allt saman komst ég ekki á kóræfinguna í síðustu viku og þessa viku verð ég að sækja húsgögn en ég held það sé líka allt í lagi því kórinn virkar þannig að í hvert skipti sem þau byrja á nýju verkefni geta nýliðar komið í prufu. Við erum ekki enn komnar með netsamband heima hjá okkur þar sem Deutsche Telekom stjórnar tengingum í heimahús og nennir ekkert að drífa sig þegar um samninga við önnur fyrirtæki en sjálfa sig er að ræða. Þeir eru auðvitað með dýrustu samningana svo fáir vilja skipta við þá en það er nú samt svolítið svakalegt að nú sé Eva-Maria búin að bíða í mánuð eftir nettengingu og símsambandi og ekki nóg með það heldur hefur hún þurft að gæta þess að vera heima á þeim dögum sem tæknimennirnir munu mögulega koma því ef hún ansar ekki dyrabjöllunni þá daga, þá fær hún sekt upp á tæpar 60 Evrur. Sem betur fer getur hún unnið að rannsóknunum sínum heima en það er alveg sama. Mér finnst nú eiginlega að þeir ættu þá að borga henni eitthvað álíka fyrir að vera heima og þeir mæti ekki, hvað finnst ykkur? Írónían í þessu öllu saman er síðan sú að Deutsche Telekom kostar stöðuna mína við Humboldt háskólann...

Nú í fyrramálið á Inga að keppa í blaki svo ég ætla að drífa mig heim svo hún geti farið að sofa! Set síðan inn myndir strax og tækifæri gefst.

Berlín og nokkrar myndir frá vori og sumri

2010-08-26T12:24:00.010+02:00

Með vinnufélögum í fjallgöngu í vorferð á Snæfellsnesi

Í vetur sem leið starfaði ég sem stærðfræðikennari við Verzlunarskóla Íslands. Þetta var afleysingastaða og í vor var ljóst að ekki yrði neitt laust þar næsta vetur svo ég yrði að finna mér nýjan vinnustað. Meðfram vinnunni stundaði ég nám í kennslufræðum við Háskóla Íslands og fékk kennsluréttindi í sumar svo ég var nokkuð viss um að finna einhvers staðar starf við hæfi, sótti um bæði í framhaldsskólum þar sem var auglýst og spurðist fyrir á fleiri stöðum.

Um páskana skrapp ég til Þýskalands að heimsækja vini og vandamenn.
Fleiri myndir hér.

Einhvern tíma í vetur þegar mér þótti einu sinni sem oftar vanta fjölbreyttari verkefni fyrir nemendur mína og sat við leit á netinu, þá rakst ég á heimasíðu Matheon - rannsóknarseturs í hagnýtri stærðfræði og kennslufræði stærðfræði við Humboldtháskóla í Berlín. Þar var ýmislegt spennandi að finna og í vor rakst ég þar á starfs- og doktorsverkefnaauglýsingar. Hvers vegna ekki að prófa að sækja um? Þó ekki nema væri til að æfa sig í að gera starfsumsókn á þýsku.

Sumarið kom á Guðrúnargötu (get ekki hlaðið upp stærri mynd í bili)

Fátt heyrðist frá Þýskalandi annað en að umsókn mín hefði verið móttekin en ég var hins vegar fljót að finna spennandi kennarastöðu á Íslandi. Það kom mér því allrækilega á óvart þegar skyndilega barst póstur um starfsviðtal í Berlín - var ekki allt eins hægt að spjalla saman í síma? Nei, það var ekki í boði! Hins vegar var háskólinn tilbúinn að gefa mér ferðastyrk og því flaug ég út í viðtalið og fékk að vita að ef ég fengi stöðuna þá yrði ég látin vita mjög fljótlega til að ég gæti látið núverandi atvinnuveitanda vita.

Í heimsókn hjá Líneyju Höllu í Svíþjóð.
Fleiri myndir hér.

Dagarnir liðu og ég fór á fullt í íbúðar- og meðleigjendaleit í Reykjavík þar sem við Stefan og Salka höfðum ákveðið að leysa upp kommúnuna okkar og fyrir mér þýddi "mjög fljótlega" sama dag eða í síðasta lagi þremur dögum síðar. Tæpum tveimur vikum síðar fékk ég síðan öllum að óvörum boð um stöðuna: fjögurra ára launuð staða sem doktorsnemi í kennslufræðum stærðfræði og skipuleggjandi endurmenntunar stærðfræðikennara í menntaskólum Berlínarborgar og nágrannasveita! Taddaramm! Slík tækifæri gefast ekki oft. Verðandi vinnuveitendur mínir voru mér til mikillar gleði mjög skilningskríkir þegar ég hringdi og sagði þeim frá ævintýrinu sem biði mín.

Blokkflautukvintettinn áður en Steinunn hélt Japan, Vala til BNA og ég til Þýskalands

Síðan fór allt á fullt við að skipuleggja brottför, kveðja vini og fjölskyldu, pakka í kassa, koma húsgögnum fyrir hingað og þangað og auðvitað fylgdi þessu öllu gríðarlegur bunki af eyðublöðum og kröfum um staðfest afrit af hinu og þessu prófskírteininu. Þá er gott að eiga góða að! Stefan, Friðrik Haukur og Inga hafa hjálpað alveg ómetanlega við að ráða fram úr reglugerðum, húsnæðistilboðum og öllu þess háttar og vinir og vandamenn tóku við búslóð og bókum. Í fyrradag komst ég til Ingu með allt mitt hafurtask og gisti hér fyrst um sinn.

Alma, Jónas og Magnús Sigurður eftir lautarferð í Laugardalnum

Amma á Akureyri með blómin sín

Í gær gat ég stormað af stað til að fá tekna passamynd í hryðjuverkamannsstíl (eins og þeir vilja hafa þær hér um slóðir), skrifa undir starfssamning, útvega tryggingar og finna íbúð og viti menn, það tókst! Núna á fimmtudaginn fer ég til að skrifa undir leigusamninginn og verð eftir það meðleigjandi bærískrar stúlku sem stundar rannsóknir á fornum arabískum handritum og ætlar að taka mig með á kóræfingu strax í næstu viku. Magnað.

Eyrarrós einhvers staðar milli Hvanngils og Emstra

Sambýlingar mínir Stefan og Salka

Vinnan byrjar í næstu viku og ég er búin að lofa sjálfri mér því að endurvekja þetta blogg í vetur. Það ætti að verða af nógu að taka til að segja frá...

Pakkað saman...

Eyðublaðaflóðið

Seattle, Vancouver og heimferðin

2010-05-16T19:22:00.000+02:00

Frá Seattle var haldið með rútu til Vancouver. Ferðalanga bið ég að aðgæta vel skilmálana á rútumiðum peningaplokkaranna í Quick Coach Lines. Til að gera langa sögu stutta endaði ég á að þurfa að kaupa nýjan miða þótt ég væri með forpantaða miðann í vasanum ásamt kvittun! Algjört rugl. En annars lenti ég nú eiginlega ekki í neinu öðru veseni í Vesturför minni svo ég þarf ekkert að kvarta.

Vancouver séð frá Stanville Island

Á leiðinni til Vancouver kynntist ég finnskum hjónum sem hlógu að finnlandssænska hreimnum mínum og indælum háskólanema sem reyndi að hjálpa mér í baráttunni um rútumiðann minn. Það er alveg merkilegt hvað það er allt annað andrúmsloft í landamæraeftirlitinu á leið inn í Kanada heldur en bandaríska eftirlitinu á leið út úr Kanada. Í því síðarnefnda leið mér svolítið eins og stigið væri aftur á tíma Kaldastríðsins.

Ströndin við Stanville Island Park

Í Vancouver biðu mín Hallur, Andrea, Fönn og Dögun hoppandi kát að vanda. Hallur og Dögun héldu til Íslands daginn eftir en við Andrea og Fönn höfðum það heldur betur notalegt næstu daga við nám, bæjarrölt og útivist. Ætli myndirnar tali þar ekki best sínu máli? Ég hugsa það.

Granville Island Market

Á ferð minni um Campus fann ég þetta indíánasafn

Japanski garðurinn Nitobe á Campus

Wreck Beach - falleg og nánast mannlaus en einhver róni tók að elta mig...

... svo ég þaut upp tröppurnar þrjúhundruð og níutíu af ströndinni

Við Fönn fórum í hjóltúr um skóginn í leit að stíflu bjóranna

Þvottabjörn á ströndinni

Alls staðar eru ummerki um frumbyggjana

Við fórum í göngutúr á Grouse fjalli með nesti og kakó

Það þurfti að taka kláf til að komast upp

Grouse kláfurinn

Við Hudson Bay - það var ansiskondið að fylgjast með þessari brúðarmyndatöku

Andrea og Fönn á Pioneer Square í Seattle

Rölt um gamla bæinn

Fönn og brunaliðsmennirnir

Neðanjarðar í Seattle - litið upp gegnum glergangstétt

Seattle er víst upprunaborg kaffihúsakeðjunnar frægu

Í Seattle röltum við um gamla bæinn, fórum í neðanjarðarleiðsögn og borðuðum hamborgara með fínu sólarlagi. Ég svaf á flugvellinum um nóttina og get alveg hiklaust mælt með Seattle flugvelli sem náttstað.

Hamborgarar í kvöldsólinni

Seattle flugvöllur reyndist vera fyrirtaks svefnstaður

Það var svo sniðugt að eftir nóttina í Seattle vaknaði ég snemma á Vesturstrandartíma en eðlilega á Austurstrandartíma og flugferðin gekk ágætlega yfir Klettafjöllin í þetta skiptið með millilendingu í Denver. Ragna tók á móti mér í borginni sem aldrei sefur og við fórum á alveg frábæran grískan veitingastað, mjög hressandi eftir langt og strangt ferðalag.

Vorið komið í Morningside Park

Næsta degi varði ég í Morning Side Park, Harlem og á Broadway - sumsé kringum Columbia háskólasvæðið. Það styttist síðan í heimför og ég rétt náði að kíkja á MoMA áður en ég þurfti a þeysast út á flugvöll. Í biðröðinni inn á safnið hitti ég franska Couchsurfing stelpu sem er einlægur aðdáandi Matisse og hafði beðið eftir því lengi að geta virt fyrir sér fleiri verk hans í návígi. Við röltum saman um salina og skeggræddum hönnun og listir, höfðum töluvert frábrugðnar skoðanir á hinum ýmsu verkum en það var gaman að hafa félaga á safninu.

Litríkur skóli í Harlem

Úti á flugvelli fékk ég hamborgara að gjöf frá indælum Kanadamanni sem vorkenndi mér að vera frá Hrunlandi og eiga ekki næga dollara fyrir kvöldmat. Ætlunin var síðan að sofa í flugvélinni en sætisfélagar mínir, norskur flugmaður og þýskur wannabe-topseller-krimmahöfundur, voru ekki alveg á sama máli. Þeir dásömuðu sjálfa sig og vini sína hvor í kapp við annan alla leiðina. Hjálp! Það var síðan ósköp fallegt að lenda inn í morguninn á Íslandi og erfitt að átta sig á að ferðalagið vestur um haf hefði bara tekið einn mánuð allt í allt.

New York að næturlagi

Hér eru fleiri myndir frá Vancouver og Seattle. Takk kærlega fyrir mig Valla, Geir, kisa, Ragna, Stebbi, Eyvindur, Leifur, Ásdís, Daniel, Andrea, Hallur, Fönn og Dögun!

Santa Barbara og þjóðgarðamaraþonið mikla

2010-05-13T14:31:00.005+02:00

Hér á eftir fylgir frásögn sem búin er að vera í smíðum frá því í fyrra og segir af ferðalagi frá því í fyrravor.

Eftir góða dvöl hjá Ragnheiði í New York (sbr. eldri færslu hér) flaug ég yfir Bandaríkin þver og endilöng til Ásdísar í Santa Barbara. Bandarískir flugmenn ráða held ég ekki alveg eins vel við loftókyrrð og íslenskir flugmenn. Að minnsta kosti hefur mér aldrei liðið jafnilla í flugi og yfir Klettafjöllunum - úffpúff! Ferðin tók 9 tíma í loftinu og eitthvað til viðbótar á landi svo ég verð að dást að Ásdísi fyrir að nenna að koma heim til Íslands í fríum! Tala nú ekki um áhættuna af að missa af flugi vegna "óveðurs" (smá snjóföl eða pínu vindur).

Santa Barbara flugvöllur

Það voru (hefðbundnar) stál og gler flugstöðvabyggingar á leiðinni (Washington DC og San Francisco) en Santa Barbara flugvöllur leit hins vegar út eins og lítið mexíkóskt vegahótel með pálmatrjám. Það var hlýtt rok frá fjöllunum sem gnæfa yfir og ég rölti út í strætóskýli til að finna vagn sem færi inn á stúdentagarða. Þurfti þó ekki að bíða lengi því þá mætti móttökusveit skipuð Daniel og Ásdísi á bílnum hans Daniels. Það var ein af síðustu ferðum bílsins undir hans stjórn því að heimför Daniels eftir hálfs árs dvöl sem skiptinemi nálgaðist óðum.

Hjólahringtorgið

Við ákváðum að halda mér bara vakandi til að venjast tímamismuninum, rölta um háskólasvæðið og kaupa í matinn. Háskólasvæðið í Santa Barbara er mjög flott og allt öðru vísi en það sem ég hef áður séð. Fullt af íþróttavöllum, hjólastígar og hjólahringtorg og ströndin jú bara spölkorn frá háskólanum. Það var reyndar vorhlé svo hringtorgið var ekki í mikilli notkun. Við hittum félaga Ásdísar og elduðum rauðgraut í matinn (rauðrófu-eitthvað spunnið upp á staðnum). Daginn eftir gengum við um allt og sóttum Daniel sem var á fullu að ganga frá lausum endum á skrifstofunni, pakka og þess háttar. Skelltum okkur í sjóbað og plönuðum ferðalag til að skoða þjóðgarða. Daniel gat mælt með hinu og þessu og Ásdís hafði líka séð ýmislegt svo á endanum vorum við með (alltof) langan lista af þjóðgörðum og stöðum sem okkur langaði að sjá. En það er jú allt í lagi!

Buslað í köldum sjónum

Við lukum bollaleggingum um ferðina með nokkrum vinum Ásdísar sem sögðu að við værum klikkaðar. Er það nokkuð nýtt? Snemma næsta morgun pökkuðum við okkar hafurtaski, sóttum bílaleigubílinn, redduðum geislaspilara og lögðum af stað út í óvissuna. Leið okkar lá um gular, rauðar, hvítar, grænar og bláar eyðimerkur og allt í allt heimsóttum við eina sex eða sjö þjóðgarða.

Lagt af stað

Fyrsta stopp var í Las Vegas þar sem við rúntuðum gapandi yfir gervilandslagi, byggingaframhliðum og mannfjöldanum. Eftir kóreiskan grillmat brunuðum við áfram til Hurricane og gistum þar á móteli í tvær nætur nálægt Zion þjóðgarðinum.

Angel's Landing

Í Zion

Lítill jarðíkorni í leit að nestismylsnu

Í Zion skoðuðum við grátsteininn, gengum inn gljúfur og upp á klettinn Angel's Landing til að njóta útsýnisins. Við höfðum leigt okkur DVD-myndir áður en við lögðum af stað og verðum að mæla sérstaklega með Just add water ... eða hitt þó heldur! Satt best að segja enduðum við á að horfa á Milk í beinu framhaldi til að bæta upp hræðilegheitin í vatnsmyndinni og urðum ekki fyrir vonbrigðum með hana.

Ásdís við fílahúðarfjallið

Ókum daginn eftir gegnum Zion upp í fjöllin til Bryce Canyon gegnum alls konar holur í klettum og fram hjá mjög sérkennilegum fjöllum með áferð svipuð fílsskinni. Á leiðinni lentum við í snjóstormi en náðum að skoða Sunset, Sunrise og Inspiring Point áður en allt varð grátt og Bryce Point vegi var lokað. Við hittum m.a. kaliforníska fjölskyldu á sportbíl í stuttbuxum og sandölum á gljúfurbarminum og leið hálfundarlega við hlið þeirra, vafðar inn í peysur, trefla og loðhúfur.

Göng á leið í Bryce gljúfrin

Þessa mynd tók stuttbuxnafjölskyldan fyrir okkur

Bíllinn með grýlukertum

Þegar létti til sást yfir gljúfurdalinn fullan af sandsteinstoppum

Þau voru ekki mjög hrædd þessi

Áfram lá leiðin í átt til Arches þjóðgarðarins með bogamyndunum í rauðum sandsteinsfjöllum. Þar var ennþá snjóföl yfir öllu en sólin skein svo það var ekki eins kalt og daginn áður. Við gengum að Delicate Arch og Landscape Arch og í átt að Double O Arch. Í Arches var talsverð umferð en þó ekki enn farið að skipa gestum að leggja bílnum í útjaðri þjóðgarðsins og ferðast með rútum innan hans. Frá Arches héldum við upp bratta brekku yfir í Canyonlands þjóðgarðinn til að skoða gljúfur og einn steinboga til viðbótar. Þjóðgarðsstarfsmaður gaf okkur góð ráð um hvað væri áhugaverðast að sjá og benti okkur á frábæran stað til að fylgjast með sólarlaginu af klettabrún um kvöldið.

Ásdís fær sér bita af Delicate Arch

Litið út eftir dalnum sem við gengum til að skoða Landscape Arch

Sólarlag í Canyonlands

Nú uppgötvuðum við að bensíntankurinn var orðinn eitthvað tómlegur og drifum okkur til Moab að fylla á hann. Þar fengum við okkur frábæra eldbakaða pizzu eftir að hafa gerst meðlimir í einhverju barfélagi (jafnvel þótt við fengjum okkur bara gos með matnum!) og forðuðum okkur undan slagsmálum við barinn. Sumir mormónanna "gefa" aðkomumönnum peninga til að þeir geti "boðið" sér upp á áfengi og komast þannig fram hjá einhverjum reglum um áfengisneyslu, frekar sérstakt!

Á leið inn í Monument Valley

Við fundum seint og síðar meir gistingu um nóttina og héldum samt snemma af stað gegnum Monument Valley í átt að Grand Canyon. Ásdís þekkti stað þar sem indíánarnir leiðsegja gestum um risaeðluspor og við heimsóttum líka mörg tjöld handverksindíána. Þeir höfðu fremur sorglegar sögur að segja af meðferð stjórnvalda á lendum þeirra og ættbálki en voru ekkert að væla samt, sögðu bara æðrulausir frá. Um kvöldið litum við yfir Grand Canyon, hittum hreindýr og horfðum á sólarlagið með hópi skáta.

Turn á bökkum Miklagljúfurs

Fleir gæf dýr

Horft yfir gljúfrið

Sólarlag í Miklagljúfri

Næsta stopp var Dauðadalurinn. Leiðin þangað lá gegnum eyðimerkur og draugabæi sem þó voru smám saman að vakna til lífsins fyrir ferðamannastraum sem færi brátt að glæðast. Salteyðimerkur og alls konar litir í fjöllunum í Dauðadalnum minntu okkur á snjóbreiður og háhitasvæði á Íslandi. Næstum eins og að koma heim! Alveg þar til skall á sandstormur. Úff! Það var á tímabili eins og vörubíll æki við hlið okkar og hellti yfir okkur sandhlassi jafnt og þétt. Það sást ekki einu sinni næsta vegstika heldur bara rétt í vegarmálninguna undir bílnum. Við ókum fram á hverja biluðu bensíndæluna af annarri og fylgdumst með nálinni lækka flugið. Starfsfólk þjóðgarðsins sagði að það væri aldrei að vita hvað sandstormurinn entist lengi svo við ákváðum að bruna af stað undan storminum í átt að næstu bensínstöð. Þangað náðum við rétt í tæka tíð og sprungum úr hlátri í spennufalli yfir að enda í bænum Trona, sögusviði myndarinnar "frábæru" Just add water, eftir ævintýralega ökuferð.

Okkur fannst landslagið minna töluvert á Ísland

Salteyðimörkin

Saltkristallar

Litir líkt og á háhitasvæðunum heima

Ekið gegnum sandstorminn

Áfram héldum við og komumst heim til Santa Barbara í sykursjokki um nóttina, tókum því rólega daginn eftir á Campus og við ströndina og ég skrapp í heimsókn til Baldvins til að fræðast um frisbígolf meðan Ásdís forritaði svolítið í Matlab. Dvölinni í Santa Barbara var að ljúka og ég flaug um LA til Seattle daginn eftir. Meira um það í næstu sögu. Fleiri myndir úr þjóðgarðamaraþoninu er að finna hér.

Safnanótt

2010-02-14T22:39:00.002+01:00

[Eiginlega er færslan um ferðalagið til Vesturstrandar Bandaríkjanna frá því í fyrra alveg tilbúin, bara eftir að setja inn myndir, já, og ég ætlaði fyrir löngu að vera búin með ársyfirlitið fyrir 2009 en það bíður eitthvað enn vegna anna í skóla og vinnu...]

Á föstudaginn buðu mamma og pabbi mér í leikhús að sjá "Fyrir framan annað fólk" í Iðnó. Alveg óhætt að mæla með því stykki en það er í senn mjög fyndið og vekur til umhugsunar um ýmiss konar áráttur og viðbrögð við þeim. Mamma hafði rekið augun í að sama kvöld væri safnanótt og við sáum lokin á fínustu ljósadýrð með tónlist við ráðhúsið áður en leiksýningin hófst. Eftir hana skutumst við síðan í Norræna húsið til að kíkja á 52 húfur og skiltin hans Helga Hóseassonar. Hvort tveggja kom mjög á óvart. Ekki grunaði mig að hægt væri að prjóna svona fjölbreytilegar húfur og skiltin sómdu sér vel á veggjum litla salarins í kjallaranum. Það er alltaf svo gott að koma inn í Norræna húsið, góður andi og húsið svo fallegt.

Pabbi og mamma voru orðin þreytt svo ég fékk bílinn lánaðan og hélt áfram í Þjóðmenningarhúsið til að hlusta á Ólöfu Arnalds. Fallega, fallega tónlist! Í apríl kemur víst nýr diskur frá Ólöfu og því komin enn ein ástæðan til að hlakka til vorsins. Á efstu hæð Þjóðmenningarhússins er þessi líka fína sýning um kvikmyndir á Íslandi og niðri í stóra salnum eru ísskápar með nægu plássi til að semja seglaljóð á. Ég hef séð svona segulljóðorðasöfn á ensku og oft pælt í hvort ekki væri hægt að framleiða svoleiðis á íslensku. Þarna sýndist mér hafa verið notuð merkiborðavél (e. labeller) til að gera orðaborðana og þeir síðan límdir á segulþynnur. Sniðugt!

Neyðarlínutal

2010-02-14T22:06:00.003+01:00

Það sem af er þessu ári hef ég hringt þrisvar í neyðarlínuna. Fyrst til að láta vita af ofurölvi manni sem var sofnaður úti á götu niðri í bæ í fimbulkulda, næst til að segja frá gömlum manni sem var á glæfralegu vappi uppi á þaki margra hæða blokkar í sparifötunum og loks til að kalla eftir sjúkrabíl þegar ég kom að slysi þar sem ekið hafði verið yfir lítinn dreng.

Það var árvökull nemandi sem tók eftir gamla manninum og þið getið rétt ímyndað ykkur að það varð ekki mikið úr þeim stærðfræðitíma. Einn strákanna reyndist vera í björgunarsveit og stökk af stað yfir götuna til að freista þess að komast upp á þakið og ræða við manninn meðan við hin fylgdumst agndofa með hvítu hári og sparifrakka þyrlast upp í vindinum og tókum andköf í hvert skipti sem sá gamli hætti sér fram á þakbrún - og það gerði hann ekki ófáum sinnum. Mikið fannst okkur lögreglan vera lengi á leiðinni... en það fór allt vel og þetta reyndist vera rúmlega áttræður formaður húsfélagsins í blokkinni að tékka á þakrennunum! Svellkaldur og lítið að fást um vegfarendur í kring sem urðu auðsýnilega álíka skelkaðir og við.

Í vetrarfríi tengdu nemendamóti VÍ skrapp ég norður yfir heiðar til afa og ömmu. Það var mjög fallegt veður alla helgina, frost og heiðskírt svo ég fór í sund og göngutúra milli þess að heimsækja ættingja og vini. Á einni göngunni út Brekkugötuna datt mér sem snöggvast í hug að kíkja á styttuna af Helga magra og Þórunni hyrnu og horfa yfir bæinn í góða veðrinu, heyrði þá bremsuhljóð og vein og svo barnsörvinglunaröskurgrát og hljóp til baka. Lítill drengur hafði skotist yfir götuna án þess að líta til hliðar (einstefna og ekki mjög fjölfarin gata) og lent fyrir bíl! Sem betur fer fylgdi annar bíll í kjölfarið og í honum nokkrir vaskir piltar sem með samstilltu átaki lyftu bílnum ofan af drengnum þannig að foreldrarnir (sem komu hlaupandi út úr húsi í götunni) gátu dregið hann fram undan bílnum. Stráksi var með hjólför yfir sig miðjan en líklega fór betur en á horfðist, a.m.k. virtist hann nokkuð hress (grét hraustlega) og sjúkraflutningamennirnir sem komu strax á staðinn (engin bið þar) skoðuðu hann í rólegheitunum.

Þetta er líklega ekkert óvenjulegt - að stundum þurfi oftar að hringja í 112 en annars (þótt ég hafi ekki þurft þess svona oft hingað til) - en mér finnst samt eins og það hafi líka verið óvenjulega margar fréttir af slysum undanfarið, hvað finnst ykkur?

Óskiljanlegt

2009-11-08T01:06:00.003+01:00

Þjóðhagslega hagkvæmt að eyðileggja vatnsból Reykvíkinga? Kröfuganga gegn því að umhverfisráðherra setji spurningamerki við áformin? Jah, detti mér nú allar dauðar lýs úr höfði!

Jæja

2009-10-31T17:48:00.003+01:00

Færsla um þjóðgarðamaraþon með Ásdísi og seinni hluta vorferðalagsins liggur enn hálfkláruð og rykfellur víst enn frekar fram að jólum með þessu áframhaldi. Ég ætlaði ekki að hætta að blogga en einhvern veginn snýst nú allt um kennslu, að undirbúa kennslu, fara yfir verkefni, skrifa verkefni, ígrunda (í kennaranáminu) og fleira í þá áttina þessa dagana. Stundum gerast samt hversdagsörsögur sem segja mætti frá á blogginu (svona þegar tóm gefst til skrifa) og hér að neðan kemur ein slík.

Júdó er sniðugt. Einhvern tíma lærði ég undirstöðuatriðin í júdó hjá Bjarna Friðrikssyni í Ármanni. Ef ég man rétt þá var Helgi Tómas að æfa þar og ég fékk að fljóta með. Það fyrsta sem maður lærir í júdó er að detta og þessi lærdómur virðist byggjast inn í mann líkt og sundtök eða hjólstig. Alla vega er ég tvisvar búin að lenda í slysi á hjólinu síðan í sumar og í bæði skiptin hefur það bjargað miklu að ósjálfrátt fór ég í júdórúllu í stað þess að bera fyrir mig hendurnar. Í fyrra skiptið var ég að leita að götunni hennar Rástu og hjólaði á ljósastaur (!) í þungum þönkum yfir hvort það væri nú þessi gata eða sú næsta. Seinna skiptið var núna um daginn. Þá kom skyndilega bíll á fleygiferð út úr innkeyrslu og ekki séns að stoppa eða beygja frá svo kabúmm ég flaug í boga og lenti fyrir einhverja heppni á grasigróinni umferðareyju, heil á húfi fyrir utan stórt mar og tognaða tá. Annað hvort er ég svona ljónheppin eða júdóið bjargaði því að meiðslin urðu ekki verri en þetta.

Dýrasta klósettferð lífs míns

2009-08-03T13:30:00.004+02:00

Eftir notalegt sunnudagskvöld með Huga, Óla frænda frá Svíþjóð, Peter, Stefan, Heiðari, Líneyju og Sigga og pabba og mömmu hjóluðum við Stefan á Guðrúnargötuna og hófumst handa við samsetningu skrifborðs og fleira sem flutt hafði verið af Reynimelnum fyrr um daginn. Seinna um kvöldið var von á Anniku frá Freiberg sem tekið hafði skyndiákvörðun um að fljúga til Íslands og krækja þannig í skottið á ferð foreldra sinna um miðhálendið.

Georg mætti á svæðið til að taka á móti Anniku, við bjuggum um hana á sófanum og ég ætlaði rétt sem snöggvast að skreppa á klósettið þegar ógæfan reið yfir. Kannski svolítið dramatískt orðalag en lykillinn sumsé brotnaði í skránni þegar ég ætlaði að yfirgefa náðhúsið! Þá voru góð ráð dýr. Eftir nokkrar bollaleggingar fjarstýrði ég Stefan til að hringja í pabba í von um að hann gæti lánað okkur verkfæri. Enginn svaraði. Næsta ráð var að hringja í Sigga og Líneyju og til allrar hamingju voru þau ekki farin að sofa þótt klukkan væri að skríða í eitt.

"Hello, uhm, this is kind of an emergency..." byrjaði Stefan símtalið og svo tók ég við eftir fremsta megni. Það er undarlegt að tala í síma í gegnum skráargat, ég mæli ekki með því. Meðan Líney og Siggi tóku til verkfæri (hver fann upp sexstjörnuskrúfuna?! þarf að finna þann snilling í fjöru...) leitaði ég að mögulegum útbrotstólum í öllum skápum en varð ekki mikið ágengt: naglaklippur, skæri, ... ekkert dugði til að losa skrúfurnar mín megin. Siggi var með þetta fína skrúfjárn sem passaði næstum því og tókst bæði að losa skrúfur og ýta út lykilbútnum brotna.

Hvað gætum við gert næst? Ekki áttum við nógu langan stiga til að ná upp á aðra hæð og þess utan er glugginn frekar óþægilegur (lesist: nánast ómögulegur) útgöngu. Þá fékk ég hugmynd. Tannþráður! Ég sendi tannþráðsenda út um gluggann og niðri í garði batt Líney poka með skrúfjárni og lykli að herbergi Stefans (ef ske kynni að hann passaði) fastan svo ég gæti veitt herlegheitin aftur upp. Nú var hafist handa við að losa skrúfur og prófa lykla. Lykillinn atarna reyndist vera nákvæm spegilmynd baðherbergislykilsins og því borin von að hann gæti hjálpað. Ekkert þýddi heldur að skrúfa af hurðarhúninn og hjarirnar voru pikkfastar.

Hinu megin hurðarinnar upphófust nú tilraunir með herðatré enda sumir þeim megin komnir í spreng og langaði að nýta baðaðstöðuna. Herðatréð festist í skránni dágóða stund og þótt mér þætti þetta ennþá mjög fyndið, absúrd og súrrealískt þá var baðkarið kannski ekki alveg besti rúmkostur sem ég gat óskað mér það sem eftir lifði nætur. Því var hringt á lásasmið og herðatréð náðist út með braki og brestum rétt í tæka tíð til að smiðurinn knái gæti komist að með tólin sín og opnað dyrnar. Þetta varð dýrasta klósettferð lífs míns. Kettir í Norðurmýri settu upp á sér stýri og úti er ævintýri.

Nýja Jórvík

2009-07-21T19:41:00.002+02:00

Stórborgin speglast í einu háhýsanna

Yfirþyrmandi. Þannig fannst mér New York vera. Mannmergð, háhýsi, dýrtíð. En líka almenningssamgöngur sem virka, notalegir staðir á borð við Central Park, líf allan sólarhringinn. Svolítið mikið þannig samt að maður þarf að vita hvert skal halda. Vita hvar góðu staðirnir eru. Mér til happs var Ragnheiður í fríi en hún þekkir aragrúa af góðum stöðum og lóðsaði mig bókstaflega um allt, algjör bjargvættur.

Rólegheit í Central Park

Það var svo skemmtilegt að standa kannski úti á götu í hringiðu og vita ekkert hvert skyldi halda, þá þekkti Ragnheiður einhvern veitingastað, kaffihús eða kirkju í nágrenninu þar sem gaman var að líta inn. Þannig gengum við inn á óvænta kórtónleika í einni stærstu kirkju heims, smokruðum okkur út í horn til að fá borð á litlu tehúsi, fengum æðislegan malasískan mat á veitingahúsi sem leit út fyrir að vera dyrnar einar utan frá séð, fylgdumst með ítölskum mafíósum meðan við borðuðum bestu flatbökur borgarinnar (skv. vini Ragnheiðar, hann prófaði alla pizzustaði borgarinnar á einu ári eða svo) og fleira og fleira.

Ragna á malasíska veitingastaðnum

Á rölti nálægt CNYU

Auðvitað heimsóttum við líka víðfræga staði, sigldum til Staten Island, týndum okkur í söfnum og reyndum að halda aftur af okkur til að ganga ekki alveg af okkur lappirnar. Náttúrugripasafnið var samt svo ótrúlega skemmtilegt að við fórum eins og í leiðslu úr einum salnum í annan, vorum alveg gjörsamlega búnar á því í lokin og hefðum örugglega bara staðið úti á götu, svangar og pirraðar ef ekki hefði komið til sniðuga svarta bókin hennar Karenar sem leiddi okkur í teboð til drottningarinnar í Undralandi þar sem við hlóðum batteríin með skjaldbökuskonsum.

Við sáum Frelsisstyttuna og borgina frá sjó af Staten Island Ferry

Á degi heilags Patreks voru hátíðahöld í bænum og skrúðganga mikil gekk fram hjá Central Park og Metropolitan safninu sem var áfangastaður dagsins. Þegar við vorum að nálgast safnið heyrðum við lúðrahljóm og þyriltrommur í fjarska og ég hljóp ringluð af stað til að missa nú ekki af skrúðgöngunni. Missa af henni? Ég gerði mér ekki alveg grein fyrir stærðinni. Við sáum hesta, sekkjapípur, skotapils, trommur, fimleikahópa, fólk í alls konar búningum og grænmálaða áhorfendur í írskum lopapeysum. Gáfumst svo upp á skosk/írsk/bandarískum þjóðlögum og skutumst í langan og góðan safnleiðangur meðan skrúðgangan hélt áfram og þegar við komum út var eins og við hefðum aldrei skroppið frá, við misstum ekki af neinu - skrúðgangan virtist endalaus!

Íslenskt skyr í matvörubúð á Broadway

Síðar sama kvöld endaði kráarrölt ofan í kjallara á tónleikum með Sprengjuhöllinni og Ingrid Olava. Þar var Íslendingasamkunda mikil og ég sem hafði ætlað mér að dansa svolítið gleymdi því bara og datt í samræður enda alltaf gaman að hitta gamla félaga sem ég hafði jafnvel ekki séð síðan í grunnskóla.

Mósaíkveggmynd í Harlem

Helgina í lok New York vikunnar kom Valla í heimsókn. Peta frænka Ragnheiðar hafði nefnilega boðist til að sýna okkur vinkonunum heimkynni Sameinuðu þjóðanna í New York og slíku boði er ekki hægt að hafna! Það var sko heimsókn í lagi, enda Peta alveg hafsjór af fróðleik um allt sem varðar utanríkismál og ekki síður um hvert skuli halda til að finna hitt og þetta í borginni.

Bindum enda á stríð í heiminum - skýr skilaboð frá þessari styttu

Fleiri myndir frá New York borg er að finna hér og vonandi gefst bráðum tími til að púsla saman og bæta við skrúðgöngumynd frá írska hátíðardeginum hans heilags Patreks.

Sandkastali

2009-07-04T23:59:00.000+02:00

Við Helga byggðum sandkastala í Nauthólsvík í dag

Einu sinni verður allt fyrst...

2009-06-17T22:02:00.004+02:00

Tjah, ég held svei mér þá að ég hafi aldrei áður farið niður á Austurvöll til að hlusta á ræðuhöld, kóra syngja, lúðra glymja og fána blakta á 17. júní. Man einna helst eftir sölubásum og blöðrum í Lækjargötu, tónleikum á sendibíla-sviði við höfnina, og þá félaga Bjössa Bollu og Tóta trúð reyna að vera fyndnir í Hallargarðinum hjá Thor-Jensen-húsinu við Fríkirkjuveginn.

Samt er ég búin að stefna svo mörgum ferðamönnum niður í bæ á 17. júní til að hlusta á þessa hátíðardagskrá að ég ákvað að skella mér í morgun. Svona svipað og ég man að flestir í Freiberg höfðu aldrei séð Bergmannparade, skrúðgöngu námuverkamannanna, einfaldlega af því að það átti sér stað á hverju ári og því alltaf hægt að fara næsta ár þar á eftir... nú eða bara aldrei.

Þetta var ágætt. Gott veður aldrei þessu vant og mér fannst gott að forsætisráðherra var ekkert að fegra hlutina þegar hún reyndi að blása mönnum kjark í brjóst. Hins vegar brá mér svolítið við að sjá alla löggæsluna og hvernig nokkrir voru hreinlega umkringdir hægt og hljótt af lögreglumönnum svona eins og ef ske kynni að þeir myndu láta í sér heyra. Hrrrollur.

Princeton, Philadelphia og Íþaka

2009-06-17T19:18:00.002+02:00

Í mars og byrjun apríl fór ég í heimsókn til nokkurra vina minna í Bandaríkjunum og frændfólks míns í Kanada. Ferðin var eiginlega alveg ólýsanleg og svo viðburðarík að ég hef hvað eftir annað gefist upp á að skrifa ferðapistil en núna ætla ég að byrja aftur og sleppa þá bara hinu og þessu úr af handahófi eða eftir því hvert myndirnar leiða mig.

Ferðin vestur um haf hófst á því að ég rétt náði flugrútunni á BSÍ með lítinn farangur (merkilegt hvað maður þarf í raun lítið af dóti á löngu ferðalagi), bunka af bókum og tuttugu (misstór) páskaegg. Flugið gekk vel, sætisskjárinn minn var að vísu eitthvað bilaður en ég hafði í nógu að snúast við lestur, handapat og frönskutilraunir til að aðstoða franska sessunauta mína við útfyllingu eyðublaða og svo hitti ég fyrsta X-arann, hann Össa, af tilviljun í vegabréfabiðröðinni á Kennedy-flugvelli.

Íslenskar sauðkindur

Út um allt í New York borg var hjálpfúst starfsfólk til að aðstoða við lestarmiðakaup og leiðbeina ferðalöngum. Valla tók líka á móti mér á Penn lestarstöðinni þannig að allt gekk eins og í sögu. Við hoppuðum beint upp í næstu lest til Princeton þar sem Geir og kisan Snælda biðu okkar í eins konar sumarhúsabyggð utan við bæinn. Þar eiga þau Valla heima ásamt brjáluðu latastrákssófasetti innan um ógrynni af bókum, sjónvarp sem vegur kringum tonn, alls konar sniðugt eldhúsdót og fleira sem sprengir skápa. Við kisa urðum fljótt ágætisvinir og hún malaði ofan á sænginni þegar ég fór að sofa. Í stuttu máli sagt virkilega notalegt!

Listaverk á almenningsbókasafninu í Princeton

Princeton er mjög vinalegur lítill bær með fallegu háskólasvæði og ég hreinlega verð að ferðast til Oxford og Cambridge einhvern daginn til að sjá fyrirmyndirnar að því. Eiginlega gat ferðin til Bandaríkjanna þar sem flest er svo stórt og yfirþyrmandi ekki byrjað betur og rólegar en einmitt þarna. Við tókum Princeton-háskólastrætó inn í bæinn, skoðuðum okkur um á háskólasvæðinu og í aðalgötunni og heimsóttum bæði bókasafnið og pósthúsið. Á pósthúsinu gaf póstmaðurinn okkur sleikipinna, stimplaði pakka með fyndnum upphrópunum og gaf góð ráð um hverju við mættum nú ekki missa af í nágrenninu. Ekkert smá almennilegur!

Sko fínu rafeindirnar kringum tréð!

Vorhléið var að byrja svo að nemendur í grunnnámi, sem jafnframt eru margir hverjir íbúar Harry Potter kastalanna á svæðinu, voru fæstir heima og því rólegt líf í bænum. Einhvern veginn get ég heldur ekki ímyndað mér neinn æsing þarna, hafði það á tilfinningunni að fólk væri almennt bara frekar hugsi og rólegt. Ekki samt svo að skilja að fólk hafi ekkert að gera þarna, mér virtist t.d. námsálagið vera alveg feikinóg hjá Jomma og Geir, og hreinlega jaðra við að vera of mikið.

Vegglistaverk við South Street

Valla er við nám í Philly og þangað skutumst við tvo daga í röð til að skoða okkur um. Það er sko litrík borg! Veðrið var heldur grátt en vegglistaverk og skúlptúrar út um alla borg bættu úr því svo um munaði. Fyrri daginn týndum við okkur í sölum gríðarstórs listasafns og þar þýðir sko ekkert að skoða allt. Við völdum okkur sali með musterum og list Austurlanda annars vegar og vestrænni myndlist frá 20. öld hins vegar, sáum sitthvað á leiðinni þangað og enduðum svo í listasafnsbúðinni. Það er góður skammtur. Fyrir utan safnið borðuðum við nesti í eins konar víkingaskála með útsýni yfir Delaware ána og héldum svo yfir á hinn bakkann gegnum hverfi með skýjakljúfum og inn í litagleðina í South Street. Mér var síðan að sjálfsögðu ekki hleypt burt úr borginni án þess að prófa Philly Cheese Steak, langloku með nautakjöti, lauk og osti.

Fínir gripir unnir úr drasli af ruslahaugunum

Daginn eftir borðuðum við pönnukökur í morgunmat á Reading Terminal Market, hittum Jaidev samstarfsfélaga hennar Völlu á rannsóknarsjúkrahúsinu og skoðuðum bæði stórundarlegt hús Frímúrara sem og háskólasvæðin við Drexel og Penn. Frímúrarahúsið er sá mesti grautur af byggingarstílum sem ég hef séð og synd að myndirnar sem ég tók þar inni komu allt of óskýrt út. Á heimleiðinni komum við við í risaverslanamiðstöð til að smakka ostakökur frá Cheese Cake Factory (slúrp!) og náðum svo í Ragnheiði Helgu á lestarstöðina. Stefnan var nefnilega tekin á helgarferðalag til Íþöku daginn eftir.

Ragna og Geir eru áhugasamir nemendur

Valla komin í prjónagírinn

Það urðu nú heldur betur fagnaðarfundir með Stebba og okkur í Íþöku. Við komumst að sjálfsögðu strax í góðan X-arafíling sem hélst út helgina og lengur en það. Eyvindur (stærðfræðifélagi minn og úr næstu kynslóð X-ara eftir okkur) bættist fljótlega í hópinn og þeir tveir lóðsuðu okkur niður í miðbæ á tælenskan matsölustað til að seðja sárasta hungrið áður en haldið var í afmælisteiti sem Leifur hélt til heiðurs Mána. Þar hittum við svo Matta, Baldur og Lindu og fólk frá alls konar löndum (Nýja-Sjálandi, Indlandi, ...) og skemmtum okkur hið besta við harmonikkuspil, jútjúb-karókí, hopp og hí.

Í hópi Íslendinga í Íþöku: Matti, Eyvindur Ari, Stebbi, Ragna, Valla, Máni, Leifur og ég

Dagurinn var síður en svo tekinn snemma daginn eftir en nýttist samt gríðarlega vel. Við byrjuðum á morgdegisverði (brunch) á diner, röltum síðan um ísi lögð gil og klifum brattar brekkur inn á háskólasvæðið, fórum í bíó og hlógum svo mikið að allir hinir í bíóinu hlógu líka (mögulega án þess að skilja brandarann samt...) og hlátrasköllin héldu áfram allt kvöldið og á kráarrölti fram á nótt svo að við fengum strengi í brosvöðvana.

Á rölti í gilinu sem sker háskólasvæðið

Dow Jones drekinn í Cornell háskóla

Máni og Leifur voru á leið til Puerto Rico þannig að við ákváðum að taka þá með til Princeton á sunnudeginum, skoðuðum sveitirnar á leiðinni og sýndum þeim svo háskólabæinn fína áður en þeir héldu áfram til New York borgar í flugið. Loks kvöddum við Ragnheiður Helga þau Völlu, Geir og Snældu og héldum á vit ævintýranna í stórborginni. Fleiri myndir frá þessari fyrstu viku er að finna hér.

Með Leifi og Mána á leið suður á bóginn

London, Kingston, Brighton

2009-04-22T15:58:00.004+02:00

Símklefadómínó í Kingston

Auður og Árni millilentu hjá Hlín og Billa á leið sinni heim frá Eþíópíu. Ég rétt náði í skottið á þeim þar síðasta daginn þeirra og við röltum saman um Kingston með Billa áður en þau flugu á braut. Rólegur og góður dagur. Daginn eftir fór ég síðan í gír ferðalangsins niður í miðbæ.

Big Ben

Mótmæli

Öfugt við Leipzig get ég ekki mælt með því að taka sér far með leiðsögustrætó í Lundúnum. Alla vega ekki á virkum dögum á veturna. Þá er nefnilega ekki leiðsögumaður um borð eins og lofað er í bæklingum og á heimasíðu heldur bara rödd á bandi. Miðinn er samt jafndýr og áður. Í siglingu á Thames (sem er innifalin) eru reyndar bátsstrákar sem segja skemmtilega frá en þeir fá bara borgað fyrir að vera bátsstrákar og eru því háðir þjórfé. Peningaplokk!

Borough Market

National Theatre

Það reyndist miklu betra að ganga um göturnar og nýta almenningssamgöngur. Við Billi fórum tvo, þrjá hringi á Borough Market, spáðum og spekúleruðum og keyptum hitt og þetta í matinn. Héldum þaðan með neðanjarðarlest á suðurbakka Thames, dýfðum okkur í mannhafið og hvíldum okkur svo í National Theatre en þar er góð rólyndisstemmning og þægilegt að setjast inn.

London séð úr Richmond Park

Við Hlín fórum í göngutúr um Richmond Park til að skoða dýrin þar og horfðum líka á ljósin frá borginni ofan af skógi vaxinni hæð. Ekkert smá stór garður þessi Richmond Park og örugglega auðvelt að týnast ef maður passar sig ekki.

Brighton Pier

Ösp var milli verkefnaskila svo ég skaust til Brighton einn eftirmiðdag til að heimsækja hana, skoða borgina og spjalla um daginn, veginn, skólann og lífið. Vorið var aðeins farið að láta á sér kræla og því margir úti að spássera bæði í miðbænum og við ströndina. Andrúmsloftið er eitthvað svo afslappað, göturnar litlar og krúttlegar og húsin litrík þarna. Við fengum okkur mjög góðan hádegismat og besta límonaði sem ég hef smakkað á Iydea og svo risastóra köku á kaffihúsi (man því miður ekki hvað það heitir) að við gátum ekki einu sinni torgað henni tvær saman!

Listening Post (mynd héðan)

Plast í 100 ár

Á laugardegi breyttumst Billi, Garðar og ég í lítil börn í vísindasafninu. Ekkert smá gaman að týna sér þar innan um geimskip, flugvélar og fleiri furðuverk. Flottast fannst mér Listening Post og sérsýning um plast í 100 ár. Billi eldaði síðan grjónagraut fyrir 100 manns um kvöldið - þarf ég nokkuð að minnast á hvað Billa-matur er góður? Lauksúpa, heimagerðir hamborgarar... namminamm!

Hlín og Billi

Búðargluggi í hliðargötu við Brick Lane

Hafi einhver gaman af hönnun, ringulreið, glingri, góssi og góðum mat þá ætti sá hinn sami að kíkja á Brick Lane og markaðina þar. Við Hlín og Billi þræddum þar sölubása, tjöld og búðir og áttum vægast sagt erfitt með að velja úr ilmandi mat frá öllum heimshornum til að gæða okkur á. Einnig týndum við okkur í asískum stórmörkuðum innan um svignandi kryddhillur og risastóra potta. Gaman, gaman!

Ljóð á húsgafli

2009-04-22T12:16:00.001+02:00

Frá Lindau-Insel við Bodensee

Þegar ég var í Lindau gekk ég fram á grænt hús með ljóði á veggnum sem vísaði út á götuna:

Dieses Haus ist mein und doch nicht mein
Dem's vor mir war, war's auch nicht sein
Er ging hinaus, ich ging hinein
Nach meinem Tod wird's auch so sein

Hús þetta er mitt og þó ei mitt
Þess er 'það áður var, var 'það heldur ei "sitt"
Hann gekk út, ég gekk inn
Svo verður 'það einnig eftir dauða minn

(Í frjálsri þýðingu minni. Hér gildir að 'það er lesið eins og -ða sé bætt aftan við orðið á undan: erða, varða, verðurða)

Hvað finnst ykkur um þessa afstöðu? Að eiga og þó ekki. Er þetta spurning um að gera sér grein fyrir hverfulleika tilverunnar? Mér finnst ég taka eftir svo miklum mun á menningu þjóða hvað eign varðar. Hversu mikilvægt er að eiga hluti eða bara leigja þá, hvort mikið sé um sameign og fólk geti þá komið sér saman um umgengni og slíkt.

Hér heima finnst mér t.d. mörgum vera eitthvað svo mikilvægt að eiga allt. Þá helst það nýjasta - stærra, betra og dýrara en næsti maður. Dæmi um það eru mörg hús í röð með garðflöt sem kalla mætti frímerki og allir eiga sína eigin sláttuvél - sumir meira að segja rafmagnsknúin tryllitæki. Getið þið nefnt fleiri dæmi eða er ég bara að rugla?

Innsbruck

2009-03-07T14:34:00.000+01:00

Það eru að verða sjö ár síðan ég lofaði Láru að ég mundi koma í heimsókn til hennar til Innsbruck í Austurríki. Þá var hún að leggja af stað til náms í lyfjafræði og nú er hún búin að ljúka því með glans og orðin annars árs doktorsnemi í sameindaæxlafræði (e. molecular oncology).

Eftir margar tilraunir til að finna tíma sem hentaði okkur báðum lét ég loksins verða af þessari heimsókn nú í febrúar, flaug til Friedrichshafen gegnum Lundúnir og fór með lest til Innsbruck. Á leiðinni aðstoðaði ég áttavilltan Norðmann og danska konu hans við að átta sig á lestakerfinu og talaði því allt í allt fimm tungumál á leiðinni út: íslensku, ensku, þýsku, sænsku og dönsku.

Lára og Simbi

Þvílíkur tungumálagrautur! Enda var ég orðin mjög þreytt þegar ég loksins komst á áfangastað. Þar fékk ég gríðargóðar móttökur hjá Láru og Simba og sá síðarnefndi var svo ringlaður/glaður yfir gestinum að hann vildi helst vekja mig klukkan þrjú um nóttina til að koma að leika!

Við Simbi

Daginn eftir lá þoka yfir bænum svo ég fór í leiðangur um gamla bæinn og kannaði hvort skyggnið væri betra uppi í fjöllum með því að taka fjallalest og kláf upp í 2250 m hæð. Það með Innsbruck-kortinu sem Lára fann fyrir mig. Mæli með þessu korti við þá sem leggja leið sína til Innsbruck. Það gildir í alla strætisvagna, sporvagna, öll söfn og safnrútur sem og einu sinni upp og niður í öllum helstu fjallalestum og kláfum kringum bæinn og er fljótt að borga sig.

Frekar lélegt skyggni

Uppi í fjalli var skyggnið ekki mikið og ég dáðist að þeim sem þó voru á skíðum eða brettum í þokunni. Efsta brekkan var lokuð en hún er ekkert barnagaman ef marka má varúðarskiltin:

Það var nefnilega það...

Eftir fjallaferðina tókst mér að rata gegnum bæinn að svæði háskólasjúkrahússins og ramba þar á rannsóknarstofu Láru. Þar fékk ég að líta inn í krók og kima og kynnast glensi og gríni félaganna í rannsóknarhópnum. Fengum við m.a. sallafína teikningu af okkur til minningar um þennan dag: tvo óla-prik-stelpuhausa með víkingahjálma og fléttur og milli þeirra gríðarstórar talblöðrur - fullar af bla, bla, bla.

Vinnuhópurinn hennar Láru

Lára sýndi mér sigurbogann, borgargarðinn, sallafínan grænmetismarkað og fleiri hápunkta í miðbænum á heimleiðinni og svo elduðum við kvöldmat í litla en tækjaríka eldhúsinu hennar Láru. Við erum að tala um belgískt vöfflujárn, laukhakkvél, candyflossvél, poppvél, súkkulaðigosbrunn, ... já svo mætti lengi telja!

Sigurboginn

Á laugardeginum var farið að létta til og við héldum með litlum strætisvagni upp brattar hlíðar til funda við fjallageitur, skógarbjörn, elgi og fleiri dýr í Alpadýragarðinum. Það er alveg frábær staður og dýrunum leið greinilega vel í rúmum og stórum gerðunum sínum. Sum voru í vetrarsvefni en við vorum ekki alveg á því að fara að sofa heldur mæltum okkur mót við Önnu vinkonu hennar Láru, borðuðum á okkur gat á running-sushi-stað, röltum meðfram ánni Inn og skáluðum fyrir góðu kvöldi á kokteilbarnum M&Mbar.

Anna, Lára og ég

Innsbruck sýndi síðan sína bestu hlið á sunnudeginum. Sannkallað sunnudagsveður með fjallasýn, frosti, stillu og sól. Við tókum okkur far með safnrútu til að gægjast inn í munn risans í Swarovski kristallasafninu í Wattens. Þar tóku á móti okkur brasilískir capoeira dansarar, vélmenni, speglasalir, völundarhús og ógrynni af kristalsgripum. Ég var samt eiginlega hrifnust af snjónum úti fyrir og fjallatoppunum allt um kring sem tindruðu í sólinni.

Capoeira í kristallsveröld

Niðri í bæ settumst við inn á kaffihús og gæddum okkur á austurrísku eplarúllunni Apfelstrudel. Namminamm! Síðan slógumst við í hóp sunnudagsgöngufólks við Inn og skoðuðum allt frá kumbaldablokkum yfir í krúttleg alpahús á heimleiðinni. Eftir notalegt kvöld með eldamennsku og heitu plómuvíni var síðan komið að því að pakka í töskur og á mánudeginum hittumst við í hádegismat áður en ég lagði upp í lestarferð aftur til Friedrichshafen.

Litrík hús við jökulána Inn og tindrandi fjöllin í baksýn

Lestarferðin var algjört ævintýri! Snarbrattar fjallshlíðar, djúpir dalir, jökulár, lítil þorp, skíðasvæði, stórar verksmiðjur, lestarteinar og götur fram á hengibrún, göng og yfirbyggðar leiðir... svo mætti lengi telja. Ég hafði líka rúman klukkutíma milli lesta í Lindau og gat því trillað þar um götur bæjarhlutans Lindau-Insel við Bodensee með ferðatöskuna í eftirdragi þar til húma tók að kvöldi. Þá var komið að næsta hluta ferðarinnar - heimsókn til Hlínar og Billa í London. Framhaldið kemur í næstu færslu. Fleiri myndir frá Innsbruck er að finna hér.

Yfirlit ársins 2008 fyrir vini og ættingja

2009-02-05T11:51:00.002+01:00

Kæru vinir!

Ég vona að þið hafið haft það gott yfir hátíðarnar og þótt seint sé þá óska ég ykkur öllum gleðilegs nýs árs með þökk fyrir allt og allt, gamalt og gott!

Í miðbæ Feiberg að kvöldi til

Margt gerðist á árinu svo sem endranær. Ekki var þó mikið um ferðalög en samt er frá nægu að segja. Fyrir þá sem hafa annaðhvort ekki orku í langan pistil eða ofnæmi fyrir einhverjum viðfangsefnum pistilsins hef ég gert kaflaskipti á nokkrum stöðum.

[Kafli um verkefni, próf og veikindi]

Þrjú stór verkefni einkenndu síðasta ár. Þau lutu að því að ljúka öllum tilskyldum prófum til að geta hafið lokaverkefnisvinnu (janúar-febrúar), undirbúa alþjóðlegu ráðstefnuna MATGEOS 2008 um stærðfræði í jarðvísindum (janúar-júní), vinna lokaverkefni (mars-nóvember), skrifa skýrslu, bókhald og tímaritsgrein um ráðstefnuna (ágúst-september) og verja lokaverkefnið (nóvember-desember).

Loftljósið mitt speglast í tebolla við próflestur í febrúar

Framkvæmdir í götunni minni, Winklerstraße, stóðu yfir frá apríl fram í nóvember

Prófin gengu vel og undirbúningur ráðstefnunnar var í upphafi samvinnuverkefni hóps stúdenta og doktorsnema í jarðvísindatengdum greinum. Þegar á reyndi heltust hins vegar margir úr lestinni. Lenti þá einhvern veginn stærstur hluti undirbúnings- og framkvæmdavinnunnar á mér (eða ég tók of mikið að mér) og var það eftir á að hyggja allt of stór biti. Ég hef í það minnsta ekki orðið jafnuppgefin svo árum skiptir og aldrei orðið jafnveik af ofálagi áður eins og eftir þessa törn. Með hjálp góðs fólks fór þó allt vel að lokum, ráðstefnan var glæsileg, við kynntumst stórum hópi vísindamanna frá öllum heimshornum og gestir okkar héldu mjög ánægðir heim á leið.

Hluti þátttakenda - MATGEOS 2008

Floh, Maria, Prashanth, ég, Micha og Sebastian að ráðstefnu lokinni

Auðlindir og vísindi á veggmynd við tölvuver jarðeðlisfræðinema - þar lærðum við gerð þrívíðra jarðfræðilíkana

Veikindin voru samt ekki búin og ég var raunar mun oftar veik á þessu ári en ég á að venjast. Sem betur fer var það nú samt ekkert alvarlegt og ég ætla að passa betur upp á nægan svefn og hvíld í framtíðinni enda borgar sig ekkert að fórna heilsunni fyrir skólaverkefni jafnvel þótt þau heiti lokaritgerð.

Félagar á námskeiði um úrvinnslu gervihnattagagna í vor

Anne, Farruh, Judyta, Martin og Theresa í samkomuherbergi erlendra nema

Borscht - rússnesk rauðrófusúpa og sinnepsbrauð - sem ég eldaði handa nágrönnum mínum

Viki nágranni minn kom færandi hendi með túlípana til upplyftingar í prófunum

Í skólaönnum og veikindum voru vinir mínir algjörir bjargvættir. Við hittumst til að elda saman, spjalla yfir tebolla, gáfum hvert öðru klapp á bakið, drifum hvert annað á tónleika eða aðra viðburði, fórum í göngutúr - hertum upp huga fyrir það sem framundan var.

[Kafli um tónleika, íþróttir og matargerð]

Tónlist kryddaði lífið meir en oft áður. Eins og gjarnan gerist þegar álagið í skólanum er mikið þá lék ég á blokkflauturnar mínar til að fá útrás og í byrjun hausts voru meira að segja gerðar tilraunir með kammertónlist í félagi við Florian, skólafélaga minn sem leikur á selló. Einnig hef ég sjálfsagt aldrei verið jafndugleg að sækja tónleika.

Loftið í leikhúsinu í Freiberg

Blokkflautukvartett á Íslandi í sumar

Anne tekur á móti gestum undir einkunnarorðum Freiberg og sveitanna í kring

Þannig var að Maria benti mér og nokkrum öðrum á tónleika íslenskra sveita í Dresden í byrjun ársins og svo fórum við að fylgjast með komum fleiri sveita upp úr því, drifum okkur yfirleitt eitt eða fleiri á staðinn og höfðum mikið gaman af. Þótt íslenskar sveitir (m.a. Jakobínarína, múm, Rökkurró, Ólafur Arnalds, Sigur Rós, Borkó, Seabear, Emilíana Torrini) hafi verið í brennidepli slæddust nokkrar erlendar með inn á milli (m.a. Clara Luzia, Giesbert von Knyphausen, Hellsongs, 44 Leningrad). Yoann flutti til Dresden í sumar og bæði David og Pit búa þar svo ég átti vísan gististað ef tónleikar í stórborginni drógust fram yfir síðustu lest. Þessu til viðbótar kynntist ég síðan ógrynni af nýrri tónlist gegnum hljóðskráaskipti við vini mína. Sérstaklega fékk ég mikið af raftónlist af ýmsum gerðum en þann geira hef ég ekki þekkt mikið hingað til.

Dresden falleg í haustsólinni

Pit og besti ísinn í hverfinu

Yo í snævi þöktum almenningsgarði í Dresden

Sigur Rós í Dresden í ágúst

Eftir góða daga á Íslandi um jól og áramót 2007 flaug ég út til Freiberg með lambalæri í farteskinu og eldaði það fyrir vini og kunningja. Leið síðan varla sú vika á árinu að ekki væri eitt kvöld hið minnsta þar sem eldað var með vinum frá ýmsum löndum og sérstaklega var mikið um franska og indverska matargerð. Stærðfræðifélagar mínir Christina, Katja og Viola stóðu líka fyrir matreiðslukeppni í sumar þar við skiptumst á að elda þríréttaða máltíð hver fyrir aðra.

Maria sker lambalæri og Pit fylgist með

Við Maria og Bilge, Judyta tók myndina

Delia og Fernando smyrja rúgbrauð fyrir Möpkenbrotmáltíð Daniels

Anne ræðst til atlögu við heimagert sushi hjá Deliu

Karsten, Floh og Anne gæða sér á pólsku grænmeti úr garði Judytu

Við Jule bökum þýskar jólasmákökur

Katja býr sig undir að gæða sér á framlagi Violu til keppninnar

Badmintoniðkun varð eitthvað endasleppt. Þar var fyrst veikindum en svo tímaskorti vegna lokaverkefnisins um að kenna. Í staðinn synti ég meira, enda auðveldara að mæta í sund þegar manni dettur í hug heldur en að mæta í badminton á fyrirfram uppgefnum tímum. Fátt er líka betra en sund til að hressa sig við eftir langar setur við útleiðslur, forritun og útreikninga.

[Kafli um ferðalög]

Þótt ekki hafi verið mikið um ferðir til annarra landa, þá hélt ég nú samt áfram að kynna mér Þýskaland: Nico dreif mig til Leipzig á bókasýningu í byrjun mars með Jens og Carinu og þau hittum við síðan aftur á heimaslóðum hans í Vogtlandssveit um vorið. Við Anne fórum til Chemnitz og hlógum okkur máttlausar á upplestri rithöfundarins Wladimirs Kaminer eina kvöldstund. Einnig tókum við lestina til Freital með Daniel og Grit til að fara á skauta. Um vor og sumar voru Frakkarnir Rémy og Antoine forkólfar gönguferða upp á Lilienstein, meðfram Saxelfi og um virkið í Frauenstein.

Fánar bókasýningarinnar í Leipzig

Brautarpallur S-lestar í Chemnitz að kvöldlagi

Við Daniel á skautum í Freital

Rémy við snjókarlsrústir hjá Talsperre Klingenberg

Fiðrildi í túnfætinum heima hjá Nico

Viola, Katja, Nico, Koen, Jens og Andrea

Jens og Carina við skilti sem bendir á þorpin þeirra

Símanúmer samstillt fyrir ferð til Dresden - með Rémy, Joël og Pélagie

Judyta, Viki, Maté, Pélagie, Conny, Joël, Antoine og Rémy

Hópurinn á toppi nálægt Lilienstein

AKAS, félag alþjóðanema, stóð fyrir páskaferð til Lichtenstein (bær milli Chemnitz og Zwickau). Þar hittum við páskahérann, skoðuðum tréskurðarlist frá öllum heimshornum og líkön af helstu byggingum heims. Í byrjun apríl sótti ég samþjappað námskeið í fjarkönnunarfræðum (gögn frá gervihnöttum og vinnsla þeirra) og hjólaði með námskeiðisfélögunum í Klosterpark Altzella í Nossen. Pabbi og mamma komu í heimsókn stuttu síðar og þá var Freibergbær skoðaður í þaula, meira að segja farið niður í námurnar við Reiche Zeche. Síðar fór ég síðan niður í námuna Alte Elisabeth með Rémy, Pélagie, Joël og Loïc.

Á 100 m dýpi í námunni Alte Elisabeth (gamla Elísabet)

Maria, Moritz, mamma, pabbi og Pit í Saxelfursandsteinsfjallgarðinum

Mamma við Donatsturm, einn varðturna Freibergborgar

Ingrid og Manuela af alþjóðaskrifstofunni

Í hópi skólabarna sem fengu kynningu um starf AKAS

Bilge við AKAS básinn á litríkum eftirmiðdegi

Lára Rún kom í heimsókn til Berlínar frá Uppsölum í byrjun júní svo ég skaust þangað eina helgi til að hitta hana og Ingu Lín og njóta sumarkomunnar. Jarðvistfræðinemar skipulögðu stórskemmtilega gönguferð um Böhmische Schweiz síðsumars sem jafnframt var síðasta stóra gönguferðin með Judytu áður en hún hélt heim til Póllands. Um svipað leiti flutti Pélagie til Harburg í nágrenni Hamborgar. Við vorum báðar að vinna lokaverkefnin okkar, settum upp einnar helgar vinnubúðir í herbergi Pélagie og lyftum okkur upp með því að fara á tónleika með Emilíönu Torrini.

Með Ingu og Láru í Berlín

Hmmm... hvar erum við?

Hópurinn á báti

Sólargeislar brjótast milli trjágreina

Míša og félagar við Ráðhús Reykjavíkur

Gunni og Þórir á leið upp að Glym

Gunni, Óli, Fróði og Ingunn uppi við Glym

Í byrjun júlí skaust ég heim til Íslands í rúma viku til að hlaða batteríin. Það var alveg frábær ferð, hlaðin viðburðum á borð við heimsókn tékkneskra vina, brúðkaup Sigrúnar og Sigga, ættarmót Gromsara á Laugum í Sælingsdal, ættarmót þess hluta Stuðlaættar sem kominn er af Gunnari Bóassyni að Laugum í Reykjadal, gönguferð upp að Glym með góðum vinum, salsadans og fleira.

[Kafli um lokaþriðjung ársins]

Þegar ég kom aftur til Freiberg dró ég mig út úr félagsstörfum og hætti m.a. sem fjölmiðlafulltrúi AKAS eftir tæplega tveggja ára starf. Það var frekar erfitt að hætta félagsstússinu og grafa sig svona ofan í sandinn en dugði hreinlega ekki annað til að klára lokaverkefnið á tilsettum tíma. Þið getið rétt ímyndað ykkur gleðina við að skila og síðar verja verkefnið - ljúka þessu loksins! Eftir vörnina var ég svo óendanlega þreytt að ég gerði "ekkert" í tvo daga, eða þangað til Judyta og Martyna komu í óvænta heimsókn frá Póllandi og slógu upp partýi fram á nótt.

Þoka á námuhæðinni og ritgerðaskrif á endaspretti

Gatnamót

Daginn eftir það hélt ég í skyndihugdettuferð til Prag í Tékklandi og hitti þar Míšu vinkonu mína og Míšu herbergisfélaga hennar (já, þær heita það sama!), sem og Jan og Barböru, en þau síðarnefndu hafa rannsakað vægisóbreytur (viðfangsefni ritgerðarinnar minnar) um langt skeið og gátu því rætt við mig um lokaverkefnið á allt annan (uppbyggilegri, jákvæðari, ...) hátt en leiðbeinendur mínir í Freiberg.

Dómkirkjan og minjasafnið í Freiberg

Síðustu dagarnir í Freiberg hreinlega flugu hjá, dagskráin var þétt og ekki mikið um myndatökur (eins og sést í þessum kafla!). Ég reyndi að gefa mér sem mestan tíma með vinum mínum til að geta kvatt þau almennilega en lenti líka í mögnuðu kapphlaupi um að fá útskriftarskírteinið mitt með tilheyrandi skriffinnsku. Sérstaklega var lokaspretturinn magnaður en þar hafði ég hálftíma til að finna tvo prófessora sem ekki var víst að væru við og fá frá þeim kringum tuttugu undirskriftir. Þar kom sér "þetta reddast" hugarfarið vel. Þið hefðuð átt að sjá svipinn á konunni á skrifstofunni þegar ég kom á hlaupum fimm mínútum áður en lokaði - hún gleymdi alveg að vera önug og stimplaði blöðin í bak og fyrir, brosti og óskaði mér furðu lostin innilega til hamingju með áfangann!

[Kafli um heimferð, hátíðir og framtíðarpælingar]

Fjölmargir lögðu leið sína í herbergið mitt á stúdentagörðunum til að kveðja síðasta daginn minn í Freiberg. Um kvöldið kom svo David og sótti mig. Við ætluðum að borða með Mariu í rólegheitunum en þegar til kom voru fleiri mættir og matarborðið heldur óvenjulegt: heitur pottur! Já... það er óhætt að segja að ég hef aldrei orðið jafn hissa og glöð á ævinni eins og þegar við komum í bakgarðinn heima hjá David. Þangað var sumsé búið að draga farandpott, skella upp tjaldi og kolagrilli, kveikja á kyndlum og stilla hátölurunum út í glugga á efstu hæð með íslenska tónlist í botni. Til að toppa allt fór svo að snjóa þegar leið á kvöldið.

Heitur pottur í bakgarði Davids

Finnið Íslendinginn ;-)

Pottur farinn, búið, bless!

Ferðin heim gekk vel. Alls staðar var fólk tilbúið að aðstoða með farangurinn og ég náði að hitta Ingu Lín í Berlín áður en hún hélt til Bielefeld. Það er kannski táknrænt að ég gisti hjá Bene í Berlín síðustu nóttina fyrir heimför. Hann var nefnilega sá sem sagði mér frá Freiberg á sínum tíma fyrir fimm árum. Heima tók við jólahátíð með fjölskyldu og vinum. Eftir áramótin gat ég síðan heimsótt fólkið mitt norður á Akureyri í rólegheitum.

Jólasveinninn Nikolaus kveður við raust og lemur óþæga AKAS-liða með grenigrein í Freiberg

Brennan í Laugardalnum á Gamlárskvöld

Sem stendur er ég að skipuleggja ferðalög. Það er nánast öruggt að ég fer til Bandaríkjanna í mars til að heimsækja vini mína sem eru við nám þar og svo kemur bara í ljós hvort ferðinni verður heitið til fleiri staða. Í haust langar mig í kennslufræði í háskólanum og bæta jafnvel við mig þýskueiningum til að geta kennt bæði stærðfræði og þýsku. Annars er aldrei að vita hvað ég tek mér fyrir hendur. Kannski get ég meira að segja nýtt reynsluna við að vinna úr gögnum frá gervihnöttum til að hjálpa jöklafræðingum eða öðrum sem vinna með slík gögn. Hver veit!

[Samantekt]

Í heild var þetta erfitt ár og mikið álag. Ekki bara skólinn heldur líka það að fylgjast með fréttum að heiman úr fjarlægð. Samt voru fjölmargir ljósir punktar eins og m.a. sést á myndunum og því sem að ofan er ritað. Það þýðir nefnilega ekkert að gefast upp. Við þurfum tækifæri til að velja stjórnvöld sem við treystum, þolinmæði til að takast á við næstu ár, bjartsýni, eljusemi og að læra að standa saman. Þá fyrst reddast þetta allt.

Vetrarsól við Tjörnina í Reykjavík

Frau Dipl.-Math. Kristinsdottir

2008-12-04T09:15:00.002+01:00

Jibbíjeij! Varnarfyrirlestri lokið, húrra! Það gekk auðvitað ekki alveg áfallalaust fyrir sig. Stuttu eftir skil skýrslunnar í þrívíðum jarðlíkönum datt ég nefnilega í kvefpest og lá í bólinu alla helgina. Fyrirlesturinn var því skrifaður í huganum í hitamóki og svo LaTeX-aður fram á síðustu mínútu.

Margir vina minna mættu til að hlýða á herlegheitin og þótti mér geysivænt um það. Fyrst fékk ég hálftíma til að halda fyrirlesturinn og svo tóku við spurningar leiðbeinenda. Þær tóku meira en klukkutíma (!), ég varðist eins og ljón og að þeim loknum var ekki bara ég uppgefin heldur flestir sem sátu úti í sal líka. Þetta endaði svo allt saman gríðarvel og núna má ég víst kalla mig Diplom Mathematiker þótt enn sé minnst ein vika af skriffinnsku eftir í að ég fái staðfestingarskírteinið um það.

Gaman, gaman, gaman!

Vetur í Dresden

2008-11-24T20:46:00.000+01:00

Hvítt

2008-11-22T20:50:00.009+01:00

Það er allt hvítt. Hvítt, hvítt, hvítt. Á leiðinni heim af alþjóðahátíð Freibergbæjar nú fyrr í kvöld varð ég samferða tveim rússneskum vinum mínum, þeim Sergej og Kötku. Við fórum í snjóstríð og hoppskoppuðum af gleði yfir snjónum. Svo fór gamanið aðeins að kárna undir lokin þegar snjóstormurinn var orðinn svo svakalegur að það var erfitt að anda, við sáum ekki handa okkar skil og öll ummerki um göngustíginn sem liggur að stúdentagörðunum voru horfin! Heim komumst við þó eftir smá sikksakk. Núna er vindinn aðeins að lægja.

Eldhúsborðið heima hjá Deliu

Hátíðin var litrík og skemmtileg. Dans, söngur, hljóðfæraleikur og góður matur frá öllum heimshornum. Vísur Vatnsenda-Rósu voru mitt framlag. Kannski hefði Þorraþrællinn passað betur? Nema það er auðvitað ekki nærri kominn Þorri.

Antje hnoðar deig og segir frá úrvinnslu jarðskjálftamæligagna

Þessa viku hef ég náð upp svefni og legið svolítið í leti. Eða svona. Eins langt og það nær. Hef alla vega verið rólegri en venjulega. Á sunnudaginn fyrir viku hitti ég jarðfræðistelpurnar Deliu, Anne, Jule og Antje til að baka jólasmákökur. Mestmegnið af þeim sendum við svo til Colorado til Daniels vinar míns og kærasta Deliu. Hann verður úti um jólin svo við vonum að tollurinn hleypi heimabökuðum smákökum í gegn. Létum þær í danskt sprautukökubox og límdum fyrir alveg eins og þetta væru verksmiðjuframleiddar kökur.

Þegar hér var komið sögu voru kanilstjörnur búnar að leggja undir sig ganginn

Eftir baksturinn hjólaði ég svo með Mariu heim til Davids. Hann á heima uppi á einni hæðinni og er með arin inni hjá sér. Algjör snilld! Við bökuðum hvítmygluost og notuðum brauð til að veiða upp bráðinn ostinn. Síðan fylltum við epli af kanil, sykri, rúsínum og möndlum og bökuðum þau á arninum. Ég næstum sofnaði framan við arininn - ekkert smá notalegt liggja á gólfinu framan við snarkandi eld.

Delia hnoðar deig í skákborðskökur

Á mánudaginn skrapp ég svo til Dresden til að hitta Guðnýju. Hún var að klára diplómu í eðlisfræði við Humboldt háskólann í Berlín og var með álíka ónýta leiðbeinendur og ég. Sama hver ástæðan fyrir því er nú... Við töluðum samfleytt í fjóra tíma! Ótrúlega gott að spjalla á íslensku um verkefnin okkar og hvað nú tekur við. Svo heimsótti ég Pit í lokin. Fer aftur til Dresden á morgun og þá ætlum við Pit að fá okkur ís í snjónum og æfa meiri íslensku. Annars er Yoann á leið til Íslands á mánudaginn og ætlar að taka fyrir mig nokkrar bækur heim svo það er meginástæðan fyrir Dresdenförinni. Við ætlum að borða saman hádegismat og vega og meta hvort hann eigi frekar að taka með sér línuskauta eða venjulega skauta til Reykjavíkur.

Við Jule í herbergi Deliu

Kannski var bara ágætt að ég gleymdi að afpanta BahnCard25 lestarkortið fyrir þetta ár. Það framlengist alltaf af sjálfu sér og ég sem hélt að ég þyrfti það ekkert fyrir þetta ár er nú með svo margar Dresdenferðir planaðar að það gæti alveg borgað sig. Svona þegar ferðin til Berlínar til að ná fluginu heim bætist við. Í næstu viku er DAAD styrkþegarfundur í Dresden og skyldumæting þangað. Svo ætlum við Florian - strákurinn sem fór yfir ritgerðina mína þegar leiðbeinendurnir brugðust - að skella okkur á fílharmóníutónleika í Semperóperunni á sunnudaginn eftir viku og fara í framhaldinu á sýningu í Deutsches Hygiene Museum sem hefur hamingjuna að umfjöllunarefni. Það verður spennandi að sjá! Ég hef aldrei farið á fílharmóníutónleika. Skömm frá því að segja eftir að hafa búið hér svona langan tíma!

Anne heldur betur húsmóðurleg við að mauka epli í pott

Þarf líka að gera skurk í því að skoða öll fínu söfnin í Dresden. Þar eru alveg ótrúlegustu gersemar geymdar. Flestir ítölsku meistaranna komu til að mynda til Dresdenborgar til að nema eða starfa við listaakademíuna þar og því er ófá frægra verka þar að sjá. Jammogjá. En fyrst er jú að undirbúa og halda fyrirlestur um diplómuverkefnið mitt. Loks búið að finna tíma sem hentar öllum þann 3. desember og það er því ekkert svo langt þangað til - jibbíjeij!

Kalle og Harriet úr Hellsongs í Bärenzwinger

Maria kláraði síðasta stóra diplómuprófið sitt núna á þriðjudaginn. Við fórum með David, Karsten og fleirum á tónleika með sænsku sveitinni hellsongs til að fagna þessum áfanga. Látið ekki nafnið hrella ykkur heldur prófið að hlusta. Mæli með þeim - þau hafa mjög mikla útgeislun á sviði, fá salinn til að vinna með sér og skapa virkilega góða stemmningu. Ég hef líka aldrei tekið almennilega eftir því hve textar sveita á borð við Iron Maiden eru góðir. Ekki fyrr en ég fór að hlusta á hellsongs. Magnað.

Stiklur

2008-11-16T10:38:00.011+01:00

Þessi helgi er sú fyrsta án nokkurs háskólatengds síðan í júlí þegar ég fór heim til Íslands. Eiginlega renna dagarnir og mánuðirnir - sérstaklega september og október - bara saman í eina samtóna runu í huganum. Runu fulla af vísindagreinum, stöðugri baráttu og á stundum örvæntingu. Mér er sagt að það sé bara ekkert svo óalgengt að leiðbeinendur meistara- eða diplómuverkefnis bregðist jafngjörsamlega og í mínu verkefni. Það þykir mér alveg ömurlegt. Ímyndið ykkur bara hvað það gætu orðið til mörg góð verkefni ef leiðsögnin væri góð!

Í stuttu máli þá hef ég hitt prófessorinn minn þrisvar sinnum þessa átta mánuði til þess að ræða um verkefnið. Oftast hafði hún eiginlega engan tíma, aldrei var hún búin að kynna sér fræðin sem að baki liggja að neinu ráði og alltaf var hún samt með fullt af hugmyndum sem ég gæti útfært í verkefninu. Þegar ég svo lagðist yfir hugmyndirnar kom oftast í ljós að þær voru mjög óraunhæfar - til að mynda var ein hugmyndin þannig að þrír stórir hópar vísindamanna í Ástralíu, Rússlandi og Bandaríkjunum hafa glímt við sama verkefni í sjö ár án þess að fá almennilega niðurstöðu. Svo átti ég bara að galdra þetta fram í sex mánaða diplómuverkefni? Góðan daginn!

Hinn prófessorinn hitti ég aldrei vegna verkefnisins. Hann var nánast aldrei viðlátinn og þegar við hittumst var það oftast vegna ráðstefnunnar um stærðfræði í jarðvísindum sem haldin var í sumar og ég átti stóran þátt í að skipuleggja. Um doktorsnemann hef ég áður skrifað hér. Hann hefur ekki hundsvit á fræðunum að baki verkefninu en þykist samt vita allt og tókst að sannfæra mig um að svo væri í það langan tíma að ég lenti í mikilli tímaþröng í lokin við að leiðrétta alla vitleysuna og fara inn á aðrar brautir en hann leiddi mig.

Síðustu vikurnar voru algjört helvíti - afsakið orðbragðið. Ég svaf varla meir en 4-5 tíma á nóttu og það var þá hálfgert mók þar sem ekkert komst annað að en verkefnið. Svo vann ég frá sjö til miðnættis uppi í Steigerhaus við námuna Reiche Zeche eða hér heima allt eftir því hvort ég þurfti að nota greiningarforritin sem bara eru í boði í Steigerhaus eður ei. Hvorki hugur né líkami heldur svoleiðis maraþon út en Líney Halla og fleiri sáu um að koma mér á lappir aftur þegar ég lá bara og grét og gat ekki meir. Nágranni minn gaf mér líka teblöndu sem hjálpaði við að sofa 6-7 tíma á nóttu síðustu vikuna fyrir skil.

Ég er alveg óendanlega þakklát öllum þeim sem sendu mér kveðju eða póstkort eða hugsuðu til mín meðan á þessu stóð. Það er alveg ómetanlegt. Auðvitað var líka ekki alveg allt ómögulegt allan tímann. Haustið var fallegt í Freiberg, vinir mínir litu alltaf öðru hvoru við og tvisvar fór ég á tónleika - Borko og Seabear í Dresden og Emilíönu Torrini í Hamborg. Í byrjun var erfitt að hætta öllu félagastússi og svara ekki öllum tölvupóstum um hæl eins og ég er vön en það venst allt. Núna get ég líka hellt mér út í það að nýju, það virkar svona eins og gulrót (hvatning).

Strákur sem er að læra með mér landupplýsingafræði og Líney Halla hjálpuðu mér mikið með því að lesa yfir uppköst að ritgerðinni því að ekki bar neitt á slíku frá leiðbeinendunum sama hvað ég sendi þeim. Rétt fyrir miðnætti á sunnudagskvöldið fékk ég loksins sendar leiðréttingar frá prófessornum og ritgerðin þurfti að fara í prentun daginn eftir. Það var því löng nótt og ég setti síðasta punktinn klukkan 11 daginn eftir. Fjölritunarstofan lokar klukkan 12 á mánudögum svo ég rétt náði að borða eitthvað til að geta staðið í lappirnar og mætt þangað fyrir lokun.

Ég var svo þreytt og utan við mig að það er ekki annað hægt en hlæja að því. Fór til að mynda í bolinn ranghverfan með miðann fram, gekk á hurðir og hjólaði næstum því á tré. Svo svaf ég í 13 tíma. Þurfti að vakna snemma á þriðjudaginn því að þann dag og miðvikudag var loksins komið að því að klára námskeið í þrívíðum jarðlíkönum sem ég tók í fyrravetur. Alltaf átti að koma gestafyrirlesari frá Frakklandi til að binda endahnút á kúrsinn en hann forfallaðist í febrúar, apríl, júlí og september og kom loks í þessari viku. Nú þarf ég bara að klára skýrslu um gerð viðbóta og betrumbóta fyrir gOcad og halda fyrirlestur um efni ritgerðarinnar minnar og þá fæ ég loksins síðasta plaggið sem þarf til að klára diplómunámið.

Pollýannan ég reyndi að hugsa um að ég hefði það í raun ekki svo slæmt. Svona miðað við allt og allt. Núna er samt þungu fargi af mér létt og þreytan hellist yfir. Ég hlakka mikið til að koma heim til Íslands. Hef bara fylgst með hruni spilaborgarinnar úr fjarlægð og rætt málin við félaga mína hér - sem er reyndar ágætt, þá hefur maður aðra sýn á hlutina. Kannski verða það einmitt íslenskir námsmenn erlendis eða almennt Íslendingar sem eru eða verið hafa erlendis sem koma til með að hjálpa hvað mest við enduruppreist landsins? Þannig var það í það minnsta í sjálfstæðisbaráttunni og mér virðist spillingin vera það mikil (allir flæktir í netin) að verulega sé þörf á fólki sem sér málin í víðara samhengi og er ekki tengt neinum beint persónulega.

Allt að koma...

2008-11-08T07:46:00.003+01:00

Jæja! Nú held ég hreinlega að það sem stendur hér til hliðar á síðunni sé að verða að veruleika. Alla vega þarf eitthvað mikið að vera að ritgerðinni minni til að leiðbeinendurnir stoppi mig af við að fara með hana í prentun núna á mánudaginn. Auðvitað er eitthvað snurfus eftir og ég þarf að undirbúa öll forrit á þar til gerðan gagnadisk og svoleiðis en það er allt létt verk og löðurmannlegt í samanburði við grettistak síðustu vikna! Bráðum get ég svo farið að birta hér pistla reglulega á ný - ég giska á eftir viku eða svo.

Íslendingar eru ekki hryðjuverkamenn

2008-10-24T19:23:00.003+02:00

Neðanjarðar

2008-10-08T07:42:00.003+02:00

Frétti á mánudaginn að ég hefði tveimur vikum styttri frest til að skila lokaverkefninu en mér hafði skilist í haust. Ég þarf því að taka verulega á því og hverfa undir yfirborð jarðar með skrifunum. Ætti síðan að komast aftur upp á yfirborðið aftur í lok nóvember eða svo!

Engra aðgerða þörf?

2008-10-06T06:28:00.003+02:00

Jah, svo segir forsætisráðherra vor! Hvenær endar þessi skrípaleikur eiginlega? Baggalútur hefur þó tekið málin í sínar hendur:

Svefn

2008-10-05T08:38:00.000+02:00

Til að opna augun

2008-09-30T17:30:00.001+02:00

Sjá meira um þetta hér

Haustsúpa

2008-09-25T11:11:00.003+02:00

Fyrir tveim vikum kom haustið. Það gefur tilefni til að sjóða haustsúpu.

Haustmyndir í súpu

Haustkraftsúpa Bjarnheiðar - fyrir tvo (eða kannski þrjá matgranna... tekur mig a.m.k. þrjá daga að klára hana!)

Hráefni:

Ólívuolía
Laukur
Kúmen
Cayenne-pipar
Blandað grænt krydd (t.d. oregano, basilika, ...)
Svartur pipar
Gulrót
Sellerírót
Blaðlaukur
Steinselja
Rapunzel-Grænmetissoðduft
1,5 til 2 lítrar af sjóðandi vatni úr hraðsuðukatli
Bygggrjón

Aðferð:
Saxa lauk og hita í olíu í súpupotti við vægan hita meðan maður hitar vatnið í katlinum og hreinsar og saxar gulrót, sellerírót og blaðlauk. Kúmeni, cayenne-pipar, svörtum pipar og grænu kryddi slett í pottinn og saxaða grænmetinu bara sisvona jafnóðum og það safnast upp á brettinu. Svo er vatninu hellt yfir herlegheitin ásamt slatta af grænmetisdufti (ein matskeið per 0,5 lítra stendur á krúsinni svo það fara svona þrjár-fjórar slíkar í pottinn). Loks er steinseljan söxuð og bætt út í ásamt skvettu af bygggrjónum og allt látið sjóða svolitla stund.

Annars rakst ég á ansimerkilega rannsókn sem Halldóra fyrrum kórfélagi minn gerði fyrir meistaraprófsritgerð í lýðheilsufræðum og fjallar um tengsl menntunar og krabbameina. Það má lesa innganginn hér.

Hreint og beint

2008-09-13T08:23:00.003+02:00

Í byrjun júní fékk vinkona mín svefnpokann minn lánaðan til að fara í helgarútilegu. Júní var ákaflega annasamur hjá mér og eftir mikla vinnutörn lagðist ég í bólið með flensu svo ég var ekkert að reka á eftir svefnpokanum. Í byrjun ágúst var ég síðan á göngu um Saxelfursandsteinsfjallgarðana Tékklandsmegin þegar gall í Friðþjófi farsíma.

H: Hæ Bea, hvað segir þú gott?

B: Nei sæl og blessuð, bara allt fínt! En þú? Langt síðan ég hef heyrt í þér!

H: Já bara mjög fínt líka. Ég var að klára prófin.

B: Nú, til hamingju með það!

H: Takk! Heyrðu ég var að spá hérna með svefnpokann þinn...

B: ...já?

H: Ég er ennþá með hann.

B: Einmitt.

H: Hérna, ertu heima núna?

B: Nei, veistu ég er barasta stödd í Tékklandi. Við erum í dagsgönguferð hérna nokkur í hóp.

H: Jaaaá.

B: Þú getur kannski bara komið við á morgun?

H: Tjah. Ég nefnilega fer til Ítalíu í kvöld í sumarfrí.

B: Nú, vá en fínt!

H: Já.

B: En heyrðu...

H: Já?

B: Þarftu ekki á svefnpokanum að halda á Ítalíu?

H: Jah... já, jú, þú segir nokkuð!

B: Viltu ekki bara taka hann með og skila honum seinna?

H: Já, ok. Þarft þú ekkert á honum að halda?

B: Nei, blessuð vertu. Ég er bara að skrifa ritgerð þessa dagana. Ekkert annað á dagskrá hjá mér næstu mánuði.

H: Það væri náttúrulega frábært! Takk kærlega!

B: Ekkert mál! Hafðu það bara gott í fríinu!

H: Þakka þér fyrir! Góða skemmtun á gönguferðinni! Og gangi þér vel að skrifa! Við sjáumst þá í haust!

B: Já, gerum það. Blessbless.

H: Bless.

Eitthvað segir mér að ef ég væri strákur þá hefði ég sagt henni að skilja svefnpokann bara eftir hjá nágrannanum. Alla vega hefði enginn strákanna sem var með á göngunni fattað að hún var í raun að hringja til að athuga hvort það væri í lagi að taka svefnpokann með til Ítalíu. Þeir bara göptu og spurðu af hverju hún hefði þá ekki sagt það í byrjun.

Ég fékk svo svefnpokann í gær.

En þetta er svona eins og með "Heyrðu, það þarf að fara út með ruslið" sem þýðir skv. orðabókinni "Kona - mannamál, Mannamál - kona" að daman vilji að herrann fari út með ruslið. Af hverju segir hún þá ekki bara "Geturðu farið út með ruslið?"?! Æji ég veit það ekki. Ég finn alla vega að það virkar miklu betur að segja hlutina hreint út. Svo er það kannski bara kúnstin að vita hvenær það er við hæfi og hvenær ekki? Sumt fólk er svo viðkvæmt... að ekki sé minnst á mun á menningarheimum og hefðum landa. Gaman að þessu.

Alveg róleg!

2008-09-06T08:27:00.003+02:00

Stórritgerðarskrif eru ekki alveg mínar ær og kýr - eða tebolli eins og Englendingar segja. Af hverju ætli þeir tali annars um tebolla meðan við tölum um búpeninginn? Höfðu þeir ekkert betra að gera en þamba te? Kannski er þetta komið frá aðlinum. Jæja en þetta var smá útúrdúr. Ég er sumsé alveg að verða geðveik við skriftir lokaritgerðarinnar. Mikið skil ég vel að pabbi hafi bara sleppt þessu og farið að vinna eftir B.Sc. próf. Mamma lauk doktorsritgerð og Líney Halla á örugglega eftir að gera það líka en það þyrfti þá að vera eitthvert allt annað fag en stærðfræði ef ég ætti að skrifa slíka fræðasmíð.

Nú í vikunni var ég búin að setja mér það markmið að klára fyrsta uppkast að kaflanum um vægisóbreytufræðin fyrir föstudaginn. Svo sat ég bara og fann hvernig áhyggjuhrukkurnar dýpkuðu á enninu og komst ekki spönn frá rassi. Las bloggsíður og fréttasíður af meiri elju en nokkru sinni. Þangað til ég rakst á predikanir með minningarorðum um Sigurbjörn Einarsson biskup. Hann var mikill merkismaður. Ræðurnar fjölluðu m.a. um að taka bæri fyrir hvern dag í einu, ekki láta áhyggjur lama sig heldur vinna jafnt og þétt og gera sitt besta. Þetta var ágætishugvekja og ég komst aðeins á skrið.

Á þriðjudagskvöldið ætluðum við Maria að elda saman graskerssúpu. Það dróst svo fram á miðvikudagskvöld og David bættist í kokkahópinn. Ég hafði ekki séð David í lengri tíma og þegar talið barst að diplómuskrifunum sagði ég eitthvað á þá leið að ég þyrfti að hætta að hafa áhyggjur og hella mér í vinnu. Hann glotti út í annað og sagði að það væri nú nákvæmlega það sama og ég hefði sagt fyrr í sumar! Svona er nú fljótt að fyrnast yfir lífsspekina í höfðinu á manni.

Þetta varð annars hið ágætasta kvöld. Það hófst á því að Maria hellti yfir okkur svolítilli súpu (bruninn er alveg að hverfa, þökk sé aloe vera og undrasmyrslinu að norðan) en þó var svo mikið eftir í pottinum þegar við þrjú vorum orðin södd að við kölluðum Florian til liðs við okkur undir lokin. Við ræddum alla heima og geima og drukkum te í lítravís. Mestur hluti þess var svart te en í lokin var skipt yfir í engifer/sítrónute. Eitthvað er ég nú lítill koffíngrís því eftir þetta sofnaði ég ekki fyrr en klukkan að verða sex morguninn eftir! Fimmtudagurinn varð því heldur ólánlegur og ég hugsa að ég klári bara kaflann í dag - náði ekki að klára í gærkvöldi.

Nú er ég samt heldur rólegri yfir þessu öllu en áður. Búin að útbúa grænan bakgrunn á fartölvuskjáinn með skærgrænum stöfum sem segja mér vinalega á ensku að vera róleg - don't panic! Svona eins og í ferðahandbók puttalingsins um alheiminn. Ég má samt ekki verða of róleg því skiladagur nálgast óðum og mig langar ekki hætis hót að framlengja hann enda búin að vinna að þessu verkefni í meira en hálft ár án mikils stuðnings (það kom í ljós að hér hefur fólk upp til hópa ekkert vit á verkefninu mínu - leiðbeinendur mínir jafnvel síst af öllum) og komin í þann gírinn að bara rumpa þessu af sama hver einkunnin verður (sem þó vissulega er frekar leiðinlegt og letjandi).

Fari svo að ég bloggi ekki oft núna á lokasprettinum þá skelli ég hérna inn grófri áætlun:

September:
Fara yfir IDL kóðana mína og ljúka tilraunum, safna saman gömlum sem nýjum niðurstöðum og túlka þær.

Október:
Klára forritunarstarfið og ljúka skrifum undir lok mánaðarins.

Nóvember:
Fá uppkast leiðrétt og skila því svo endanlega í prentun fyrir 13. nóvember, fara að því loknu til Noregs til að heimsækja Christinu í Þrándheimi og Vöku í Harstad.

Desember:
Halda fyrirlestur og verja ritgerðina með kjafti og klóm. Berjast við allra handa nauðsynlega pappíra, halda kveðjuteiti, mála, þrífa og skila herberginu mínu hér á stúdentagörðunum. Koma svo heim rétt fyrir jólin og slappa af í faðmi fjölskyldunnar.

Plönin fyrir nýja árið eru síðan eitthvað á þá leið að ferðast um og heimsækja vini beggja vegna Atlantsála fram á vor en ráðast því næst í sumarvinnu, leit að íverustað og sækja um nám í kennsluréttindum. Mig langar nefnilega að verða framhaldsskólakennari. Jammogjá þannig var nú það. Svo er bara að leggjast á árar til að ljúka ritgerðar... *hóst* já, ritgerðinni heil á geði!

Inn og út um gluggann...

2008-09-06T08:21:00.002+02:00

Eitt er það sem mér virðist vanta gjörsamlega í þýska þjóðarsál og það er "þetta reddast"-hugsunarhátturinn. Það er aldrei bara byrjað á verki sviphendingu eftir að hugmynd fæðist heldur þarf að rökræða fyrst, finna og krifja til mergjar öll möguleg vandamál (og ómöguleg) sem upp gætu komið. Að þessu loknu eru allir orðnir verulega svartsýnir á að hægt sé að hrinda hugmyndinni í framkvæmd yfir höfuð.

Í byrjun apríl...

Þó er eitt jákvætt sem fylgir þessu og það er að komist framkvæmdin gegn um svartsýnismúrana þá er hún vel skipulögð. Eða svo taldi ég a.m.k. lengi vel. Nú hef ég hins vegar haft fyrir augum og eyrum mikla framkvæmd hérna í götunni minni síðan í byrjun apríl og ég hef sjaldan séð jafnfurðulegt skipulag. Þetta verður þó að taka með þeim fyrirvara að ég hef ekki hundsvit á gatnaframkvæmdum.

...var önnur hliðin tekin fyrir

Byrjað var á að fræsa upp helming götunnar langsum. Svo var grafið, skipt um einhver rör og brotnir upp sprotar út frá götunni til að komast að aðlögnum að húsinu. Gott og blessað. En þetta átti eftir að endurtaka sig. Næst var fyllt upp og hinn helmingurinn fræstur burt. Grafið meira og sprotarnir sem höfðu verið fylltir upp opnaðir á ný til að komast að einhverjum öðrum aðlögnum sem setið höfðu þægar og góðar við hlið hinna aðlagnanna allan tímann. Nú var fyllt upp að nýju en þá er ekki öll sagan sögð.

Um miðjan júní var ráðist til atlögu við aðlögn undir glugganum mínum

Nei, því síðan var öll gatan grafin upp aftur, sprotarnir sömuleiðis, þriðja lögnin tekin fyrir og fyllt upp í allt saman. Síðan var hafist handa við að grafa enn á ný, nú nokkru grynnra en áður og mér sýnist sem þeir séu að undirbúa endanlegan frágang núna með jarðvegsneti, malaríburði og steypustútum til að komast að lögnunum síðar meir.

Þessi aðlögn hefur í allt verið grafin upp og fyllt þrisvar sinnum

Nú spyr sú sem ekki veit: hefði ekki verið einfaldara að grafa allt upp og hafa það opið meðan rörin voru tekin fyrir hvert á fætur öðru? Tjalda jafnvel yfir herlegheitin á meðan? Ég er búin að vakna við högghamra, skrölt í beltagröfum og ræsingu rafstöðva hvern einasta morgun nema sunnudagsmorgna síðan í byrjun apríl. Þessu á síðan ekki að linna fyrr en í lok október samkvæmt tilkynningunni sem hangið hefur upp á vegg síðan um miðjan apríl.

Svona leit gatan út í lok júní...

Gatan er eins og ég ímynda mér að þær hafi verið á miðöldum í bæjum sem ekki höfðu efni á að leggja steina í götuna - eitt drullusvað - og stundum ekki hægt að komast upp að húsunum nema um krókaleiðir gegnum runna eða út frá kjallaranum. Á tímabili þurftum við að ganga alla götuna á enda og svo aftur til baka til að komast á bókasafnið sem er í beinni loftlínu út frá húsinu. Það var nefnilega bara byggð ein brú yfir skurðina og hún er við hliðina á stað þar sem vel er hægt að ganga yfir án brúar.

...og ástandið breyttist ekki mikið fram í ágúst

Drullan berst svo inn um glugga jafnt sem dyr og eins og það sé ekki nóg þá hefur líka tíðum gerst að eitt eftirtaldra detti út part úr degi og allt upp í yfir heila helgi: rafmagn, kalt vatn, heitt vatn, vatn yfirhöfuð, tenging við umheiminn.

Eitthvað grunar mig að á Íslandi væri fólk ekki alveg sátt við svona vinnubrögð!

Ekkert vatn í byrjun september

En nú í gær heyrði ég skýringu á þessu. Nokkrir partýdrengjanna hér á neðstu hæðinni stóðu saman í hnapp við að skeggræða daginn og veginn. Talið barst að framkvæmdum: Í Þýskalandi fengi einn maður starfið, ynni það afar óskilvirkt og fengi laun á við tuttugu Pólverja í Póllandi. Í Póllandi fengju tuttugu menn starfið, ynnu það sæmilega skilvirklega og fengju allir samanlagt laun á við einn Þjóðverja í Þýskalandi. Svo fór ég inn og las það í speglinum að hið sama gilti um bakaralærlinga og iðnaðarmenn yfir höfuð. Þar höfum við það.

Hjálparsveit fræbergskra jarðfræðinema og fleira frá síðustu helgi

2008-08-24T13:53:00.017+02:00

Judyta kvaddi...

...og skildi eftir sig pólskt grænmeti úr garði foreldra sinna í kílóavís!

Hjálparsveit fræbergskra jarðfræðinema brá skjótt við og mætti einum þrisvar sinnum til að hjálpa til við að hesthúsa grænmetinu!

Við heimsóttum bestu ísbúð Dresdenborgar (að Pits sögn)...

...eins og öll börn bæjarins og foreldrar þeirra.

Hver var gráðugastur?

Í garðinum hans Pit var fínasta aðstaða fyrir kvöldmat

Anne í sumarskapi

Florian leit til himins...

...þar sem skýin svifu hjá.

Við yfirgáfum leikvöllinn...

...þó enn með leikaraskap...

...til að fara á tónleika...

...með Ólafi Arnalds...

...og Sigur Rós.

Óþarfi að hafa fleiri orð um það: pakkað hús, frábærir tónleikar.

Dulítill haustvottur

2008-08-15T22:16:00.002+02:00

Það hefur verið svo óskaplega sljóvgandi heitt hér um slóðir síðustu vikur með tilheyrandi mollulegum nóttum. Sýnir vel að ég á best heima á Íslandi hve gleðin var mikil þegar svalir haustvindar tóku að blása og regnský fóru að hrannast upp á himininn.

Um síðustu helgi komu reyndar hitaskúrir en þær voru ekkert á við rigninguna stanslausu í dag. Þetta er eiginlega alveg í takt við stemmninguna í bænum. Á morgun fer Judyta heim til Póllands eftir rúmlega ársdvöl hér í Freiberg. Hún er ekki sú fyrsta til að kveðja - þetta er svona tími þegar alþjóðavinir hverfa á braut og allt tæmist af fólki.

Svo koma ný andlit í haust og þangað til er alltaf einhver slæðingur af þýskum félögum sem eru að læra fyrir próf, vinna verkefni eða undirbúa fyrirlestra (enda er illmögulegt að gera slíkt heima hjá sér) og alþjóðanemum frá langtíburtistan sem eru ekki skiptinemar og komast ekkert heim til sín fyrr en náminu hér lýkur.

Í það minnsta voru öll kvöld í þessari viku full af vinafundum. David vinur minn af fyrstu önninni hér í Freiberg kom í heimsókn frá Spáni, jarðfræðinemarnir Anne og Karsten elduðu með mér norður-afrískan mat og ítölsku krakkarnir héldu ítalskt kvöld með litlum tónleikum og ljóðaupplestri í samkomuherbergi alþjóðanema - svo eitthvað sé nefnt.

Einnig hóf ég að æfa á blokkflautuna eftir þónokkuð langt hlé. Fátt betra en tónlist þegar kemur að próflestri eða lokaverkefnissmíð.

Myndirnar eru frá síðustu helgi þegar ég skrapp með Judytu til Dresden til að horfa á ballett og hlusta á uppáhalds götutónlistarmennina hennar við ánna. Þar hittum við Pit og sáum bæði tungl og sólarlag.

Tékkneska hliðin

2008-08-03T21:55:00.003+02:00

Í fyrra fór ég í vorgöngu um Saxelfursandsteinsfjallgarðinn. Christoph skipulagði þá ferð og núna ákvað hann að endurtaka leikinn nema ferðinni skyldi haldið í tékkneska hluta fjallgarðarins. Við vorum fjögur úr hópi síðasta árs og svo bættust nýir í hópinn.

Haldið var af stað upp úr klukkan sjö og við komum til Schöna við landamærin um klukkan níu. Þar tókum við ferju yfir til Hřensko (Herrnskretschen). Ekki var samt margt tékkneskt við þann bæ. Það fyrsta sem tók á móti okkur var bjór og sígarettur til sölu og þannig hélt það áfram í endalausum litlum verslunum Víetnama sem breiddu út varning sinn handa nískum Þjóðverjum. Óskaplega óspennandi!

Þeir voru ekki alveg komnir í gang svona snemma, sumir sátu á hækjum sér og burstuðu tennurnar úr kaffibolla í vegarkantinum. Sérstaklega fannst mér skondið (eða grátbroslegt?) skilti sem á stóð "Sértilboð - einungis í dag!" en það var svo upplitað að helst mætti halda að það hefði verið þarna síðustu þrjú sumur.

Við vorum búin að sitja góðan spotta í lest og ferju svo við röltum af stað í átt að skóginum þótt fyrsti spottinn væri á þjóðveginum og engum göngustíg til að dreifa. Bílstjóri þjóðgarðarútunnar og fleiri ökumenn gerðu sitt besta til að aka yfir okkur en strax og við komum á stíga í skóginum batnaði viðmót þeirra sem á vegi okkar urðu.

Nú tókum við líka betur eftir muninum á Þjóðverjum og Tékkum. Verið var að grisja skóginn en í stað þess að allt væri afgirt og með bannskiltum eins og Þjóðverja væri von og vísa þá létu tékknesku skógarhöggsmennirnir sér nægja að setja upp varúðarþríhyrning á bílinn sinn og hóa á fólk að koma sér í skjól rétt um það bil sem von var á fallandi tré.

Einnig fengum við á bilinu 50-70% stúdentaafslátt alls staðar og þurftum aldrei að sýna stúdentaskírteinin okkar til staðfestingar. Hér í Freiberg gerist það stundum að einhver gleymir stúdentaskírteininu sínu á leið í sund og jafnvel þótt sá hinn sami komi í hverri viku og sé þá jafnan í hópi annarra stúdenta þarf hann að gjöra svo vel og borga fullt gjald "af því að það eru reglurnar".

Við gengum upp skógi vaxnar hlíðar í átt að Pravčická Brána (Prebischtor) sem er stærsta náttúrulega steinbrú Evrópu. Það var magnaður staður með mörgum útsýnispöllum. Við fengum okkur nesti og tókum ógrynni af myndum áður en við þræddum áfram hlíðarnar eftir Gabríelustíg í átt að Mezní Louka.

Á leiðinni voru allra handa uppfræðsluskilti sem skýrðu skondnar holumyndanir í sandsteinsklöppunum, gamlar þjóðsögur tengdar staðnum og fleira. Áfram var haldið frá Mezní Louka til Mezná þar sem göngufélagar okkar Judytu fengu sér að borða á veitingahúsi en við lögðumst í sólbað enda báðar með mikið nesti meðferðis. Reyndar enduðum við svo á að hlaupa til hinna þegar sólin hvarf og himnarnir helltust yfir okkur.

Strax og rigningunni tók að slota héldum við áfram niður í dal og óðum stígana sem orðnir voru að lækjum. Það var hlýtt og ég var fegin að hafa valið sandala til að ganga á þennan daginn - skór hefðu jú haldist blautir fram á kvöld en sandalarnir þornuðu í sólinni sem gægðist brátt aftur fram úr skýjunum.

Neðst í dalnum þrengdust sandsteinsklettarnir í gljúfur og við stukkum um borð í ferju hjá gömlum Tékka sem stjakaði okkur áfram með löngu priki auk þess að segja svo skemmtilega frá umhverfinu að við næstum duttum útbyrðis af hlátri. Loftið var mjög rakt eftir rigninguna og það skapaðist því mjög sérstök þokustemmning með sólstöfum en þó sá ég engan regnboga.

Lokaparturinn var að hluta til höggvinn inn í sandsteininn og áður en varði vorum við aftur stödd í Hřensko - sluppum reyndar við þjóðvegapartinn í þetta skiptið. Við komum svo til Freiberg rétt upp úr tíu um kvöldið, dauðþreytt og ánægð með ævintýri dagsins.

Ísland bjargar öllu

2008-07-25T20:32:00.003+02:00

Það var alveg yndislegt að komast heim.

Hitta fjölskyldu og vini, ferðast, slæpast og fara í gönguferðir.

Best að gera stikkorðalista yfir ferðina:

Laugarnesganga
tékkneskir vinir í heimsókn
fjölskyldumatarboð
yndislegt brúðkaup
vinafundir í veislu
dásamleg rigning og rok
sund
Heiðmerkurganga
ísbíltúr
kaffihúsferð
blokkflautuhittingur
pabbi sextugur
vinaganga upp að Glym í Hvalfirði
Stiglabjór á Austurvelli
útsýn yfir Reykjavík úr Þjóðminjasafninu
salsadanskennsla
sófaflakkarar og vinir úr öllum áttum á Prikinu
afmælishátíð á Bifröst
ættarmót að Laugum í Sælingsdal
brekkusöngur
selflutningur Króata
íslenskt landslag
Akureyri
ættarmót á Breiðumýri
sund að Laugum í Reykjadal
risagrill fyrir 240 manns
fót- og himnabolti
frost í tjaldi
glampandi sól og heiðskír himinn
vinkonusímtal
nammigott matarboð og trommuleikur hjá bróðurfjölskyldunni
kveðju skilað til tólf tóna
...

Ég gæti talið upp endalaust og samt alltaf gleymt einhverju...

Myndir koma bráðlega.

Kominn tími á fréttir

2008-07-10T14:45:00.001+02:00

ÍK: Hvað er að frétta?

B: Allt bara svona bærilegt...

ÍF: Bærilegt?!? Sumsé ekki gott eða hvað?

B: Ha? Jújú... æji eða... hmmm... sko...

ÍK: Það var einmitt það já. Lokaverkefnisveikin?

B: Tjah, það má kannski... segja það bara já, lokaverkefnisveikin... hehe, ágætisnafn það!

ÍK = ímyndaður kunningi, B = ég, hún Bjarnheiður

Stuttu eftir að ég skrifaði síðast (það var í byrjun maí) var litríkur eftirmiðdagur (Bunter Nachmittag) á háskólalóðinni. AKAS tók að sjálfsögðu þátt með tilþrifum og þar sem þema þessa árs var Suðurhafseyja buðum við upp á ávaxtakokteila og grillaðan ananas, lærðum að skrifa nöfnin okkar með framandi letri ofl.

Smellið á myndina til að sjá fleiri myndir frá litríkum eftirmiðdegi

Svo varð ég veik daginn eftir. Bæði var ég búin að vinna svolítið yfir mig og svo skilaði vinnan litlu og gaf lítið til baka. Prófessorinn sem ég vinn lokaverkefnið hjá hefur nefnilega lítinn sem engan tíma fyrir mig og lætur doktorsnemann sinn um leiðbeiningarnar.

Farruh, Jörg og Jens yfir-grillmeistarar í Go Out kynningarpartýi fyrir nám erlendis
(smellið á myndina til að sjá fleiri myndir úr partýinu)

Í byrjun meðan ég þekkti ennþá lítið sem ekkert til fræðanna og almennt til verkefnisins gekk samvinnan ágætlega, ég vann eins og berserkur með blá augu og gleypti við hverri hugmyndinni á fætur annarri.

Myndaþrenna sem ég sendi í ljósmyndasamkeppni alþjóðanema

Hugmyndirnar fólu oftast í sér mikla forritunarvinnu og allt átti þetta að taka stuttan tíma og vera voða einfalt. Svo rakst ég á hindrun eða náði að klára eins og gengur en aldrei urðu niðurstöðurnar neitt líkar því sem vonast var eftir.

Háskólanáman Reiche Zeche - hér upp frá hef ég smá vinnupláss fyrir verkefnið mitt

Ég reyndi þá að greiða úr flækjunni sjálf og spurði spurninga þegar ég strandaði. En í stað þess að fá svar við spurningunum fékk ég hins vegar alltaf að heyra að ég hefði misskilið eitthvað. Þetta hafi nefnilega átt að vera svona og svona en ekki þannegin og hinsegin og nú skuli ég bara byrja aftur, takk fyrir.

Útsýnið frá Reiche Zeche

Þessi lykkja var svo endurtekin nógu oft til að ég varð tortryggin, fór að grípa inn í og spyrja fleiri spurninga.

Í brekkunni á leið upp að Reiche Zeche

Spurningarnar mínar ullu pirringi, stagli, endurtekningum með hærri rómi og ýmist átti ég nú að vera treg að ná ekki strax hvað hann væri að meina ("allir hinir skildu þetta strax...") eða honum (doktorsnemanum) fannst ég ósamvinnuþýð. Tjah, sem ég kannski var orðin en hvernig átti ég líka að geta treyst því sem hann sagði fyrst svörin urðu æ óígrundaðri og leiðbeiningarnar stönguðust jafnvel á við fræðin?!

Fínt lagt á borð hjá Christinu (smellið á myndina til að sjá fleiri matreiðslukeppnimyndir)

Þegar samskiptin voru farin að líkjast barnalegum sandkassaslag velti ég mikið fyrir mér að skipta um leiðbeinanda og verkefni en eftir að hafa talað við prófessorinn ákvað ég að halda áfram og reynt var að stilla til friðar með því að salta vinnu fyrstu tveggja mánaðanna og byrja á öðrum hluta verkefnisins.

Horft út um gluggann hjá Kötju og Christinu

Enn á ný hafði ég það á tilfinningunni að ekki væri allt með felldu og samskiptin við doktorsnemann bötnuðu ekki hætis hót. Ekki nóg með það heldur kom ofan á vinnuna við lokaverkefnið mikil vinna í tengslum við vinnusmiðju eða hálfgildings ráðstefnu í byrjun júní.

100 metra undir yfirborði jarðar í námunni Alte Elisabeth (gamla Elísabet)

Það var verkefni á vegum nemendafélags um stærðfræði í jarðvísindum og í upphafi vorum við fimm eða sex manns í vinnuhópi en þegar á hólminn var komið sat ég ein uppi með vinnu fyrir fimm manns. Margir hlupu undir bagga á síðustu stundu við praktíska hluti á borð við að setja upp skilrúm fyrir veggspjöld eða að sjá um að hita kaffi og kaupa hressingu fyrir gestina okkar en í minn hlut kom skriffinnska, útgáfumál, vefstjórn, þýskar reglugerðir og fleira misskemmtilegt.

Símanúmer samstillt fyrir ferðalag

Í heildina litið gekk þessi vinnusmiðja okkar alveg gríðarlega vel og gestirnir okkar voru yfirmáta ánægðir með skipulagið og dvölina. Eftir þetta lagðist ég síðan veik með víruspest í rúma viku og er ennþá að ná mér.

Fjölskylda Judytu byrgði hana upp af pólskum kökum svo nágrannarnir mættu njóta þeirra líka

Ekki svo að skilja að allt sé ómögulegt - það hafa alveg verið ljósir punktar líka (sjá t.d. myndirnar með þessari færslu). Á ráðstefnuna kom til að mynda tékkneskur stærðfræðingur sem er sérfræðingur í vægisóbreytum. Það var rosalega gott að geta talað við einhvern um verkefnið sem hefur vit á fræðunum sem það byggir á og hún staðfesti líka grun minn um að vinna fyrstu tveggja mánaðanna hafi verið gjörsamlega tilgangslaus. Doktorsneminn reyndar lætur ekki segjast en mér er nokk sama um það.

Katja með forrétt sem Viola eldaði í matreiðslukeppni stærðfræðistúlkna

Fyrir tveim vikum kom síðan í ljós að það ríkti einn allsherjarmisskilningur milli doktorsnemans og prófessorsins og því var ég þegar þá var komið sögu eiginlega búin að vinna til einskis í þrjá mánuði. Það er ekkert ofsalega gaman.

Pit kom í heimsókn með nammigóða köku!

Á móti kemur að nú er komið plan og allir klárir á hvað ég eigi að gera. Ég vona alla vega að þetta plan standist því að mig langar ekki hætis hót að vinna að því lengur en fram í nóvember. Ekki af því að verkefnið sé óspennandi heldur finnst mér svo leiðinlegt að vinna hálfgert ein út í horni og hafa engan til að tala við. Verkefnið var kynnt fyrir mér sem hluti af vinnu hóps en þegar á hólminn er komið er ég voðalega út úr og enginn þekkir neitt til vægisóbreyta nema bara svona rétt bláyfirborðsins á fræðunum.

Loftið í leikhúsinu í Freiberg

En nú er sumar gleðjist gumar og gaman er í dag því að í dag fer ég í langþráð frí heim til Íslands! Ég hlakka svo til að ég er að springa! Eiginlega átti ég að vinna í verkefninu í gær en einbeitingin var eitthvað flogin út um gluggann svo ég hóf frekar pistlaskriftir - enda orðið allt of langt síðan síðast var skrifað hér.

Namminammi jarðarber...

Eftir á að hyggja var ágætt að verða veik. Þá hafði ég alltof mikinn tíma til að hugsa, enduruppgötvaði ást mína á lestri (nánar tiltekið: lestri bóka sem ekki snúast um vægisóbreytur heldur bara eitthvað allt annað) og áttaði mig á að ég þyrfti aðeins að stokka upp í skipulaginu og læra betur að setja mörk í samskiptum við fólk. Ég átti varla mínútu eftir fyrir sjálfa mig síðustu mánuði, hvað þá fyrir þessa síðu.

Borscht - rússnesk rauðrófusúpa og sinnepsbrauð - sem ég eldaði handa nágrönnum mínum

Mér finnst ólíklegt að ég taki svona langt blogghlé aftur. Það er einfaldlega gott að skrifa svolítið á íslensku um allt það sem drífur á daga mína hér í Freiberg og ekki síðra þegar fólk skrifar í athugasemdasarpinn eða sendir mér póstkort eða tölvupóst - kærar þakkir fyrir það! Sjáumst svo vonandi sem flest á Íslandi um helgina og í næstu viku!

Góð helgi

2008-05-05T10:29:00.003+02:00

Síðustu tvær helgar hef ég ekki sest við tölvuna til að skrifa blogg. Þá fyrri fór ég upp í sveit ásamt stærðfræðistelpunum Kötju, Violu og Christinu til að heimsækja Nico vin okkar og vini hans, fara í gönguferð og grilla góðan mat. Seinni helgina fór ég í fjallgöngu með nágrönnum mínum og fleirum og eldaði nammigóða franskan gourmet-rétti með tveim Frökkum ofan í svanga göngugarpamunna eins og mér væri borgað fyrir það.

Þótt mig langi mikið til að skrifa ykkur allt sem á daga mína drífur þá fæ ég einhvern veginn tölvuóþol eftir daginn. Áður sótti ég fyrirlestra og þá var fínt að setjast við tölvuna og skrifa pistil en núna sit ég við tölvuna allan daginn og langar bara að gera eitthvað allt annað þegar hausinn segir "stopp, ekki vinna meira".

Hver veit samt nema ég taki upp á að tala í myndum aftur á næstunni því að þótt síðustu vikur hafi verið ansihreint ofhlaðnar þá tekst mér einhvern veginn að troða inn skemmtilegheitum til að hressa upp á geðið og stundum man ég eftir að smella af mynd eða fá myndir hjá einhverjum öðrum sem var með í för. Mikið væri líka dæmigert að pistlaskriftagleðin helltist yfir mig eftir þessa útskýringa-/afsökunarfærslu!

Jóhannesarpassían og eitt leiðir af öðru

2008-04-19T18:19:00.003+02:00

Helgina eftir bókamessuheimsóknina fórum við Moritz og Maria í dómkirkjuna til að lyfta okkur upp eftir mikla vinnutörn og hlýða á Jóhannesarpassíuna í flutningi barokkhljómsveitar Dresdenborgar, dómkórs Freiberg og einvalaliðs einsöngvara. Við fengum ódýra stúdentamiða uppi undir rjáfri, sáum vel yfir og gátum labbað um eða sest niður eins og okkur sýndist hverju sinni. Tónleikarnir voru í einu orði sagt stórkostlegir. Sópraninn hoppaði leikandi létt milli tóna og söngst á við þverflautuna, tenórinn og bassarnir tveir virtust ekkert hafa fyrir sínum hlutverkum - hvert smáatriði fínpússað - og þó sá maður svitaperlurnar svoleiðis dansa á ennunum.

Held að þetta sé í fyrsta skipti á svona tónleikum sem ég hef getað hallað mér aftur allan tímann og skemmt mér en ekki þurft að engjast um í kvíða yfir hvort sópraninn dragist aftur úr hljómsveitinni í hröðu köflunum eða tenórinn nái að kreista upp úr sér háu nóturnar. Það eina sem mig vantaði var að mega klappa og hrópa húrra fyrir tónlistarfólkinu í lokin en það má víst ekki eftir svona píslarsögu... Í staðinn var dómklukkunum hringt af ákafa í lokin og við héldum í sæluvímu heim á leið.

Heima á gangi stúdentagarðsins míns sátu tólf þreyttir Pólverjar sem höfðu verið í heimsókn á málmfræðidögum (metallurgy) en þurftu að bíða í tíu tíma eftir næturrútunni sem færi með þá heim á leið. Meðan ég spjallaði aðeins við þá (var forvitin hverju það sætti að svona margir lægju sofandi á ganginum) hringdi Bilge, tyrknesk vinkona mín, og bauð mér í skyndihugdettupartý heima hjá sér í gamla bænum. Þar hitti ég fleiri tyrkneska og mexíkóska vini sem ég hafði ekki séð langa lengi og tvo af nýju alþjóðanemunum - Martin landfræðinema frá Tékklandi og Pélagie vatnajarðfræðinema frá Frakklandi.

Það var fremur róleg stemmning með eldhúsumræðum og um eittleytið héldu allir heim á stúdentagarðana. Við kvöddumst fyrir utan stærstu blokkina og fóru sjálfsagt flestir heim að sofa en ég heyrði svo dansvæna og skemmtilega tónlist á leiðinni í mína blokk, leit upp og sá að hún kæmi frá glugganum hans Joëls vinar míns. Þegar heim var komið hringdi ég því í hann til að kanna hvort ég mætti koma við. Til að gera langa sögu stutta þá dönsuðum við í litla herberginu hans Joëls með fjórum vinum hans fram til fimm um morgun við nígeríska, franska, þýska og ég-veit-ekki-hvers-lenska tónlist þar til allir duttu niður dauðir af þreytu.

Jaminnsann, ég hef barasta aldrei lent í annarri eins dansgleði frá upphafi Freibergtíðar minnar. Heldur betur óvæntur og skemmtilegur endir á góðu kvöldi.

Bókahátíð í Leipzig

2008-04-19T17:35:00.008+02:00

Ferð í leikhúsið hér í Freiberg verður að bíða betri tíma. Bæjarbúar vilja víst frekar sjá farsa og óperettur heldur en brúðuleikhús svo að dræm miðasala olli því að hætta varð við sýninguna á Faust. Nico dó nú samt ekki ráðalaus heldur hringdi í vini sína - þau Jens í Chemnitz og Carinu í Dresden - og saman héldum við á Leipziger Buchmesse, risastóra bókahátíð í Leipzig.

Fánar utan við sýningarsalina

Þetta var alveg mögnuð upplifun. Held að ég hafi ekki farið á svona stóra sýningu síðan á heimssýningunni í Hannover árið 2000. Allt var troðfullt af bókum, tímaritum, dagatölum og fleira prentefni úr öllum áttum. Inn á milli standanna voru svo eins konar eyjur með hengirólum, baunapokum eða einhverju álíka til að hvíla sig. Verst að ég náði engri mynd af öllu goth-fólkinu og manga-fólkinu en múnderingarnar þeirra voru alveg magnaðar!!!

Carina og Jens í brúargöngum milli tveggja sala

Ýmsum brögðum var beitt til að draga að athygli fólks og fannst mér bóka-sushi-bar nokkur vera einna flottasta hugmyndin. Í stað sushi-bita hringsóluðu þar bækur á diskum sem bargestirnir gátu "gætt sér á". Þar sem þetta voru "einstakar" bækur (bara til þetta eina eintak bundið inn á nákvæmlega þennan hátt) urðu gestirnir líka að hafa hvíta látbragðsleikshanska og það gerði heimsóknina held ég ennþá skondnari.

Það var eitthvað á boðstólum fyrir alla aldurshópa

Hugmyndin um einstakar bækur virtist annars vera einhver rauður þráður í sýningunni. Til að mynda sá ég barnaverkstæði þar sem börn fá í hendurnar sögu eða semja sögu sjálf og taka síðan til við að myndskreyta og hanna bók utan um söguna. Niðurstaðan af þessu var alveg ótrúlega flott. Handskrifaðar bækur í löngum röðum, hver með sinn karakter og flottast þegar nokkrir höfðu gert bók utan um sömu sögu og enginn hafði sömu túlkun.

Fann þessa fínu myndabók um Ísland

Við náðum ekki að skoða allt en pikkuðum út hitt og þetta sem okkur fannst áhugaverðast og eftir fimm tíma bókafylleríi héldum við heim á leið.

Carina og Nico sæl og glöð með spánnýjar bækur í pokum

Ekki tíðindalaust

2008-04-14T08:35:00.003+02:00

Það mætti halda að ekkert væri að frétta eða segja frá en raunin er hið gagnstæða. Hverja einustu viku gerist svo margt að mig langar helst til að þylja það upp meðan ég þýt um á hjólinu milli staða og taka sögurnar upp á band til að deila þessu öllu með ykkur. Datt líka í hug að semja stikkorðafærslu en gaf mér ekki tíma til þess. Forgangsröðunin breytist þegar það er svo ógurlega mikið að gera að maður nær ekki fullum svefni í þrjár vikur. Vonandi að þetta lagist þegar á líður þessa viku...

Ljós í tebolla

2008-03-09T18:29:00.002+01:00

Tónlist til að halda sönsum

2008-03-09T15:49:00.002+01:00

Tónlist hélt í mér lífinu meðan á prófatíðinni stóð. Allt í einu tók ég upp á því að spila á blokkflauturnar mínar á hverjum degi en flauturnar höfðu fram að þeim tíma að mestu bara rykfallið uppi í hillu. Áður en ég fór út eftir jólafríið birgði ég mig líka upp af plötum í 12 tónum og 12 tónar bættu um betur með því að flytja Gavin Portland, Jakobínarínu og Pétur Ben út til Þýskalands í lok febrúar.

Fór á tónleika þeirra í gamla Starclub, nú Beatpol, í Dresden með Mariu, Anne og David og svo hittum við Pit og Jóhannes tólftónamann þar. Gavin Portland er ekki alveg mín tónlist. Jakobínarína er hins vegar dansvæn, hress og skemmtileg. Við David dansböttluðum meira að segja við nokkur lög. Það var hressandi. Pétur Ben róaði svo liðið niður í lokin. Hið fínasta kvöld í heildina.

Helgina eftir ætluðum við Maria með Jóhannesi til Berlínar á sömu tónleika og í móttöku í sendiráðinu en ég endaði á að senda Moritz í minn stað, sitja eftir heima og maraþon-lesa aðgerðagreiningu fyrir tvöfalt munnlegt próf. Svekkjandi að missa af Berlín en skynsamlegt samt - annars hefði ég tæplega náð að lesa allt efnið fyrir prófið.

Daginn fyrir Berlínarförina fyrirheitnu kom Jóhannes í heimsókn til Freiberg og við Maria sýndum honum gamla bæinn. Nema hvað. Sem við stóðum við St. Petri kirkjuna þá heyrðist allt í einu í orgelinu, en það er eitt af Silbermannorgelunum víðfrægu, og það sem meira var - kirkjan var opin - aldrei þessu vant.

Organistinn var að því er virtist nýbyrjaður að útskýra orgelið í ítarlegu máli fyrir hópi afmælisgesta (hver heldur upp á afmælið sitt með fyrirlestri um orgel í kirkju?) og bauð okkur bara að slást í hópinn enda virtumst við hafa mun meiri áhuga á því sem hann sagði heldur en afmælisgestirnir. Við fengum að sjá hvernig fóttroðnu fýsibelgirnir virkuðu, öll registrin og ég veit ekki hvað og hvað. Í lokin voru svo teknir stuttir Bach tónleikar. Ég skal sko segja ykkur það. Held þetta hafi ekki verið nein tilviljun - Jóhannes er jú að rannsaka ævi Zelenka, sem var samtíðarmaður J.S. Bach.

Þegar aðgerðargreiningarprófinu svakalega lauk hitti svo á að von var á fleiri íslenskum hljómsveitum í heimsókn til Beatpol í Dresden. Að þessu sinni voru það Borkó og múm. Þangað héldum við David, Maria, Moritz og Pit. Vá. Húsið var pakkað og stemmningin eftir því góð. Hildur í múm hefur svo mikla útgeislun að það er ekki hægt að lýsa því. Frábærir tónleikar. Við misstum af síðustu lest til Freiberg en það gerði ekkert til því við náðum síðustu rútu heim til Davids í staðinn, ég fékk lánaðan svefnpoka og gisti á sófanum.

Núna á þriðjudaginn hélt ég fyrirlestur til að kynna lokaverkefnið mitt og byrjaði svo vinnuna við það á miðvikudaginn. Tónlistin heldur áfram að halda í mér lífinu og núna er það Jóhannesarpassía Bachs í dómkirkjunni hér í Freiberg sem er næst á dagskrá. Við Maria og Moritz nældum okkur í ódýra stúdentamiða og hlökkum mikið til næstu helgar. Nico vinur minn nældi líka í tvo miða á brúðuleikhús frá Leipzig sem ætlar að koma til Freiberg og leika Faust í gamla leikhúsinu. Það ku vera mjög fallegt hús en ég hef aldrei komið þar inn. Gaman framundan!